Programma Total Church conferentie bekend

Het programma van de Total Church conferentie op 9 april met Steve Timmis is grotendeels bekend. Naast Steve Timmis werken o.a. de volgende mensen mee: Simon van der Lugt - GKV Delft en voormalig medewerker MAR, Daniel de Wolf - gemeentestichter, Marius Noorloos - Leven uit de Bron, Tjerk van Dijk en Harold Meerveld - Bamboo, gemeentestichters in Maastricht, Peter Strating - Havenkerk, Marleen Ramaker - spreekster en Alrik Vos - kerkelijk werker CGK Broek op Langedijk.

Download hier de flyer en geef je op bij mij of bij Groei.

Voor wie nog niet weet wat Total Church is, lees hier even verder.

God en elkaar liefhebben (9) - Samenvatting

In een serie blogs heb ik geprobeerd kort uit een te zetten, wat de opdracht voor Jezus volgelingen is. Kort samengevat: God en elkaar liefhebben door te vieren, te volgen en te vertellen.

Hier de blogs op een rijtje:

1. God, elkaar en de ander is een relatie teveel.
2. De ander liefhebben is God liefhebben (buiten naar binnen is boven naar beneden).
3. De verdeling boven, binnen, buiten leidt tot dichotomie.
4. God en elkaar liefhebben is onze opdracht en onze identiteit.
5. Vieren, volgen en vertellen werken onze opdracht uit.
6. Vieren doet ons beseffen dat we door Jezus deel uitmaken van Gods verhaal.
   
7. Volgen is leven volgens het script van Gods verhaal.
   
8. Vertellen is mensen vertellen wat en waarom met als doel hen uit te dagen om ook deel te worden van Gods huisgezin.
   

Hoe nu verder?


Alle delen kunnen concreter worden. Dat kan in de blog-o-sphere door ze te koppelen aan alles wat er al is. Wat is bijvoorbeeld de relatie tussen vieren, volgen en vertellen en die bekende trits belong, believe, behave? Een paar maanden geleden suggereerde Daniel me, dat hij verbanden zag. Ik zie wat betreft vieren verbanden met Tom Wright, Stanley Hauerwas en de biblical theology movement naar voren brengt. Vertellen ligt dicht bij wat ik bij Tim Chester, Tim Keller en de gospel-centered beweging lees.


De proof of the pudding zou voor mij de praktijk zijn. Is dit een leuk denkmodel voor mij, of zou je hier ook in de praktijk mee uit de voeten kunnen? Het is makkelijk om "God, elkaar en de ander" te bekritiseren, maar laat ik dit gezegd hebben: dat is proven technology. Dus de lakmoesproef: werkt dit in de praktijk?

God en elkaar liefhebben - door te vertellen (8)

Samen Jezus volgen betekent God en elkaar liefhebben. Deze ene opdracht doen we door te vieren, te volgen en te vertellen. Vandaag een toelichting op het laatste werkwoord van deze trits.


Vertellen is aan buitenstaanders vertellen wat en waarom met als doel hen uit te dagen om ook deel te worden van Gods huisgezin.


In volgorde. Vieren ontdekt en viert het verhaal. Volgen leeft en beleeft het verhaal. Vertellen geeft door en daagt uit. Zo is er dus een logische volgorde en cohesie tussen de drie gekozen woorden.

Vertellen is wat David Bosch in Transforming Mission omschrijft als evangeliseren:

Evangelism is the proclamation of salvation in Christ to those who do not believe in him, calling them to repentance and conversion, announcing forgiveness of sins, and inviting them to become living members of Christ's earthly community and to begin a life of service to others in the power of the Holy Spirit

Vandaar, dat ik eerst verkondigen als werkwoord had gekozen.

Ik gebruik nu het woord vertellen, omdat het wat alledaagser is. Maar ook, omdat het mij juist gaat om het alledaagse. Niet de massieve proclamatie op de markt, maar de uitleg en uitdaging bij de afwas. Chester en Timmis noemen dit ordinary life with gospel intentionality:

One of our catchphrases is “ordinary people living ordinary life with gospel intentionality.” It means doing the chores, having meals, watching sports, and so on with an intention to talk about Jesus, to pastor one another with the gospel, and to share that gospel with unbelievers. 

Hier een link met nog meer voorbeelden. Vertellen moet dus vooral het evangelie van alledag zijn, gekoppeld aan ons dagelijks bestaan vertelen wat dat met God en het goede nieuws van Jezus heeft te maken. Wat heeft ons eten met het evangelie te maken, wat ons werk wat onze relaties, wat onze tijdsbesteding.

God en elkaar liefhebben (7) - door te volgen

Samen Jezus volgen betekent God en elkaar liefhebben. Deze ene opdracht doen we door te vieren, te volgen en te vertellen. Vandaag een toelichting op het tweede werkwoord: volgen. Als vieren gericht is om God en elkaar te vertellen wat het script is, in Gods verhaal stappen is, dan is volgen leven volgens het script van het Koninkrijk. 


Jezus volgen omvat “het oude” elkaar en de ander liefhebben, maar het is meer. Jezus volgen omvat ons hele leven, zondag, maandag tot en met vrijdag en zaterdag. Jezus volgen heeft met ons werk, onze werkhouding, met school en onze leerhouding te maken. Jezus volgen heeft te maken met onze vriendschappen, onze huwelijken, onze buren. Volgen heeft te maken met ons uitgavepatroon en ons inkomstenpatroon. 


Dit werkwoord volgen zorgt er dus voor dat we niet vervallen in de dichotomie heilig en profaan. Een risico wat wel levensgroot aanwezig is bij de drieslag God, elkaar en de naaste volgen. Tegelijkertijd laat dit werkwoord zien dat de uitdaging enorm is: want hoe volgen we Jezus in de 21e eeuw? Met alle vragen rondom multiculturaliteit, relaties, milieu, individualisme en vrijblijvendheid, economie, enzovoorts. Zoveel vragen. De vinger komt zo op de goede plek te liggen. Dat kan beangstigend zijn, maar dat liever dan de struisvogel die zich terugtrekt op het veilige kerkelijke terrein van verkondiging, pastoraat en diakonaat en de rest van het leven overlaat aan de willekeur.


Hoe kort deze blog dus ook is, volgen levensomvattend.

God en elkaar liefhebben (6) - door te vieren

Samen Jezus volgen betekent God en elkaar liefhebben. Deze ene opdracht doen we door te vieren, te volgen en te vertellen. Vandaag een toelichting op het eerste werkwoord: vieren. 


Vieren is doop en avondmaal, bijbellezen, lofprijzing, bijbelstudie, enzovoorts (nb: klik hier voor deel 1 van deze serie).

Vieren is alles wat primair erop gericht is te vieren dat Jezus Heer is.

Vieren is alles wat ons laat beseffen dat we deel uitmaken van Gods verhaal. Alles wat ons het script van Gods Koninkrijk laat ontdekken. Alles wat ons helpt ontdekken dat we onderdeel zijn van Gods symfonie in vijf, of zo je wilt zes delen: schepping, zondeval, Abraham en Israël, (de intertestamentaire periode,) Jezus, de kerk. Wij zijn door Jezus opgenomen in een verhaal dat is begonnen met de schepping van hemel en aarde en uitloopt op een nieuwe hemel en aarde, de plaats waar God mensen en volken uitnodigt bij hem aan tafel, met Jezus als gastheer.

Ik kies voor het woord vieren, omdat de bijbel een goed verhaal vertelt. In verdriet treuren wij, maar niet als mensen zonder hoop.


Ik kies ook voor het woord verhaal. Voor sommige mensen besmet met de connotatie dat verhaal betekent, dat het niet echt gebeurd is. Maar ik vind, dat we ons het goede niet moeten laten ontnemen. Voor wie moeite met het woord heeft, lees deze blog-entry of kijk in de literatuur hieronder. Verhaal staat niet tegenover waarheid of echt gebeurd. Verhaal staat tegenover tijdloze propositie. De narratieve benadering van de werkelijkheid staat tegenover een beschrijving die uitgaat van een eeuwige, onveranderlijke werkelijkheid.


Doop en avondmaal zijn handelingen die ons heel bewust in Gods verhaal introduceren.

Tom Wright heeft me geleerd, dat bijbellezen ook lofprijzing is. Bijbelstudie en bijbellezen zijn niet alleen bedoeld voor mij om er wat uit te halen. Ze zijn ook gericht op God. Ze zijn als de mooie verhalen die mensen ophalen op een jubileum. Natuurlijk kent de jubilaris de verhalen. Maar het ophalen van herinneringen verhoogt juist de feestvreugde. Juist daarmee laat je zien hoe zeer je met elkaar verbonden bent en de ander liefhebt.

Ik denk, dat goed vieren ons vormt naar Gods verhaal. Goed vieren helpt ons - door de Heilige Geest - te zien dat dit Gods werkelijkheid is en dat hij ons vraagt om ons hierin in te passen.

Achtergrondmateriaal:

Tom Wright – New Testament and the People of God

Goheen and Bartholomew – The Drama of Scripture

Chris Wright – The Mission of God

God en elkaar liefhebben (5) - vieren, volgen, vertellen

Op zoek naar een missie voor je kerk? Probeer deze: God en de ander liefhebben. Maar nu de praktijk. Hoe doen we dat als volgelingen van Jezus? Omdat dit één opdracht is en niet twee moeten we niet proberen te zoeken naar activiteiten die of exclusief gericht op God zijn of exclusief gericht op onze naast. Ik stel een verdeling in drie werkwoorden voor:

• Vieren
• Volgen
• Vertellen

Inderdaad, deze werkwoorden komen wat uit de lucht vallen. In komende blogs hoop ik te laten zien, dat ze niet zomaar gekozen zijn en een gezamenlijke achtergrond hebben.

Inderdaad, driemaal een 'v'. Dat maakt het makkelijk om te onthouden. Hoera ;-). In plaats van vertellen had ik eerder verkondigen. Maar, vertellen is net wat meer gewone taal. In plaats van vieren kun je ook vormen gebruiken, dat zal straks bij de uitwerking blijken. Maar vieren is net wat feestelijker.


De uitwerking van deze werkwoorden overlapt gedeeltelijk met de uitwerking boven, binnen en buiten. Maar ze willen geen uitwerking zijn van de drie relaties God, elkaar en de ander. Integendeel, op die driedeling ben ik juist tegen. Elk werkwoord is een uitwerking van beide relaties God en de naaste. Bovendien hoop ik dat deze woorden geen scheiding tussen heilig en profaan veroorzaken (wat bij boven, binnen, buiten wel op de loer ligt).

God en elkaar liefhebben (4) - identiteit en opdracht

Op zoek naar een missie voor je kerk? Het kan een proces van jaren zijn. Maar het kan stukken sneller. Jezus heeft zijn volgelingen al een opdracht gegeven: God en elkaar liefhebben. Of, zo je wilt: God en de ander liefhebben.

Allereerst: dit is één opdracht, niet twee. Dus niet 1) God liefhebben en 2) je naaste liefhebben, maar 1) God en elkaar liefhebben.

Ik ben deze serie blogs begonnen met een anders geformuleerde opdracht, de opdracht God, elkaar en de ander lief te hebben. Daardoor hebben we nu scherp dat deze opdracht, God en de naaste liefhebben, haaks staat op ons gevoel. Deze kortere opdracht legt juist haarfijn uit wat er mis is met ons: we willen de ander niet liefhebben, laat staan onze vijand. Maar dat is nu juist wat Jezus van ons vraagt:

Mat 5:43 Jullie hebben gehoord dat gezegd werd: “Je moet je naaste liefhebben en je vijand haten.” 44 En ik zeg jullie: heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen, 45 alleen dan zijn jullie werkelijk kinderen van je Vader in de hemel. Hij laat zijn zon immers opgaan over goede en slechte mensen en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. 46 Is het een verdienste als je liefhebt wie jou liefheeft? Doen de tollenaars niet net zo? 47 En als jullie alleen je broeders en zusters vriendelijk bejegenen, wat voor uitzonderlijks doe je dan? Doen de heidenen niet net zo? 48 Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is.

Dit is wat God van ons vraagt: God en onze naaste liefhebben, of die naaste nu volksgenoot, geloofsgenoot, vriend of vijand is.

Deze opdracht vertelt niet alleen wat we moeten doen. Ze vertelt ook wie we zijn. In de woorden van Steve Timmis van The Crowded House: “God made us to be lovers: lovers of God and lovers of others.” Ik heb hier nog geen goede Nederlandse vertaling voor. Minnaar klinkt me te gemaakt. Liefhebbers klinkt niet als Nederlands. We are lovers. Dat klinkt, maar blijft Engels. Maar ook zonder goede vertaling is duidelijk, dat deze opdracht ook onze identiteit vastlegt.

Nu komt als vanzelf de vraag: hoe doen we dat? Hoe hebben we God en de ander lief?

P.S. dit is deel vier in een hele serie (hier vind je deel 1, deel 2 en deel 3).

God en elkaar liefhebben (3) - een dreigende dichotomie

Meer dan eens omschrijven kerken zichzelf met behulp van drie relaties: God, elkaar en de ander. Dit is de derde in een serie blogs waarin ik kanttekeningen bij deze drieslag plaats en een alternatief bied (zie hier voor deel 1 en deel 2) .

Als een kerk haar identiteit goed weet vast te leggen, kan een gemeentelid die identiteit ook voor zijn eigen leven gebruiken. Hij/zij is immers deel van het lichaam, lid van Gods huisgezin. De opdracht voor Gods huisgezin geldt ook voor haar leden. Hier laat de verdeling boven, binnen, buiten, vertaald in God, elkaar en de naaste liefhebben een enorme lege ruimte achter.

Wat als je gaat werken? Dat zou een gemeentelid zomaar kunnen overkomen ;-) Is dat dan God liefhebben, of elkaar liefhebben of de naaste liefhebben? En als je naar school gaat? Is dat boven, of binnen of buiten? Kortom: hoe zit het met zes van de zeven dagen van de week? Waar vallen ze onder? Als je deze drie relaties in werkwoorden hebt uitgewerkt die je graag gescheiden van elkaar houdt, dan kom je in de knoei. Is werken evangeliseren? Is school God liefhebben?

Is werken onderdeel van het kerkenwerk? Moet "de kerk" beslissende zeggenschap hebben over jouw schoolkeuze? Nee, maar een gemeenschap van volgelingen van Jezus die haar identiteit beperkt tot kerkelijke activiteiten bevestigt de dichotomie die al leeft in het hart van veel van haar leden. De dichotomie die de wereld verdeelt in heilig en profaan. Bidden en bijbellezen zijn heilig, uitgaan en autorijden zijn dat niet. Een pastoraal gesprek heeft met God te maken, maar boodschappen en televisiekijken niet. Ik vroeg aan een groep jongeren: "Heeft school met God te maken?" "Ja," antwoordde een van hen: "Want ik zit op een christelijk school." De implicatie was natuurlijk, dat als de school niet christelijke was geweest, school niet met hem te maken had. Het is een dichotomie die bevestigt, dat waar het in de kerk over gaat niets met het gewone leven heeft te maken. Maar net zoals er maar een mensheid is, is er ook maar een wereld en een Koninkrijk.

Hier wreekt zich wellicht ook dat we kerk teveel als instituut benaderen. Maar kerk is gemeenschap. Kerk is het huisgezin van God. Kerk, dat zijn de volgelingen van Jezus. En wat vraagt Jezus zijn volgelingen om te doen? Wat is hun opdracht? Pas op het moment dat we die opdracht helder hebben, krijgen we focus op wat een kerk als instituut kan betekenen.

God en elkaar liefhebben (2) - buiten naar binnen is boven

Meer dan eens omschrijven kerken zichzelf met behulp van drie relaties: God, elkaar en de ander. Dit is de tweede in een serie blogs waarin ik kanttekeningen bij deze drieslag plaats en een alternatief bied.

Na de drieslag God, wij en zij nemen kerken vaak een volgende stap, door de de drievoudige relatie uit te breiden. God, wij en zij wordt God, elkaar en de naaste liefhebben. En zo doemen al snel drie clusters van activiteiten op. God liefhebben wordt de kerkdienst en de persoonlijke omgang met God. Elkaar liefhebben wordt alles wat met onderlinge zorg te maken heeft, kringenwerk, jeugdwerk, enzovoorts. De ander liefhebben vertaalt zich in evangelisatie of zorg voor mensen van buiten.

De charme van de drieslag is voor velen, dat activiteiten exclusief aan de relaties eraan gekoppeld kunnen worden. Maar, Jezus ziet juist in de zorg voor de vreemdeling de liefde voor hemzelf terug; Mat 25. Cluster 3 is cluster 1... Nog een voorbeeld: tollenaars en zondaren waren buiten, maar Jezus haalde hen naar binnen, zat met hen aan tafel. Cluster 3 is cluster 2. 

In plaats van God, wij en zij, wordt ook deze drieslag gebruikt: boven, binnen en buiten. Jezus laat juist zien dat buiten vaak binnen is en dat buiten naar binnen halen juist boven is. Dat was het Koninkrijk, dat van boven naar beneden (!) kwam.

Moraal: wanneer je werkt met relaties, probeer activiteiten dan niet exclusief aan relaties te koppelen. 

God en elkaar liefhebben (1) – een relatie teveel

Kerken bezinnen zich op hun identiteit: wie zijn we? Meer dan eens omschrijven ze zichzelf met behulp van drie relaties: God, elkaar en de ander. Deze drieslag is onder meer bekend door Marius Noorloos en zijn werkboek Leven uit de bron.

Ik ga niet in op het werk van Noorloos. Maar in deze serie blogs plaats ik wel kanttekeningen bij de drieslag en bied ik een alternatief.

God, elkaar en de ander. Op het oog een verhelderend onderscheid: God, de gemeente en de mensen buiten de gemeente. Of anders geformuleerd: boven, binnen en buiten. Zo ziet de wereld vanuit het perspectief van de kerk er uit.

Drie relaties: God, wij en zij. Toch is dat een relatie teveel. Iemand vroeg Jezus: “Wie is mijn naaste?” Jezus vertelde het verhaal van de barmhartige Samaritaan. Vijand helpt volksgenoot. Zijn vraag: “Wie is de naaste geweest?” Jezus geeft maar twee relaties: God en de naaste. Daarmee gaat hij tegen de verwachting van zijn volk in. Het is niet eerst wij en dan zij. Het is niet eigen volk eerst. Het is niet eerst de uitverkorenen en daarna de rest. Er is maar een mensheid. Het is God en wij. Dat is Jezus' antwoord op de opmerking van de man die eerst had verteld, dat er maar een opdracht is: God en de naaste liefhebben. "Ja," zegt Jezus: "Je hebt gelijk. En er is maar een soort naaste, niet twee."

Kortom: er zit iets tegendraads zelfs iets polemisch in Jezus' uitleg en juist dat mist in de drievoudige relatie God, elkaar en de ander. Dat is teveel wij en zij. Het is te braaf, te conformistisch. Jezus is juist gekomen om menselijke tegenstellingen; man-vrouw, arm-rijk, blank-zwart, hoogopgeleid-ongeletterd, Nederlander-Turk te verzoenen. In onze tijd van scheiding is het belangrijk om op dat tegendraadse nadruk op te leggen.

Maar er zijn toch christenen en niet christenen? Inderdaad, en een van de belangrijkste kenmerken van een christen is nu juist, dat hij/zij erkent dat er maar een Heer en een mensheid is. Een kenmerk van een christen is, dat hij erkent dat er geen aanziens des persoons bij God is. Een volgeling van Jezus moet zelfs zijn vijanden liefhebben. Kortom, ik zou bijna zeggen, kenmerkend voor een christen is dat hij weerstand voelt tegen die verdeling God, wij en zij.

P.S. Jezus' uitleg is ook in de lijn met het oorspronkelijke gebod; zie Lev 19:18Lev 19:34 en zeker Lev 19:34.

Lees hier alle blogs over dit onderwerp: http://eenkleineprofeet.blogspot.nl/2010/06/god-en-elkaar-liefhebben-10.html

Kleurrijk Maassluis - Kleurrijke Kerken (3 van 3)

Maassluis heeft 97 nationaliteiten en een platform Kleurrijk Maassluis. Allerlei organisaties participeren, maar de kerk doet niet mee. Ik weet het niet... of wijzen drie korte interviews een mogelijke weg? Vandaag deel 3.

Deel 1 was een interview met Bob Calvert, voorganger van Scots International. In deel 2 stond een filmpje met Matthijs Vlaardingerbroek centraal. Ontferming voor ontheemden, staat me bij, als ik aan dat interview terugdenk.

In het laatste filmpje een interview met Daniel de Wolf.

Grace is an outside gift, zei Bob Calvert en waarschijnlijk heeft deze woorden gevonden in Ray Bakke's - A Theology as Bbig as the City. Wie de hyperlink volgt, begrijpt misschien, dat ik dit citaat bij uitstek op het werk van Daniel van toepassing vindt. De mensen van YfC waren vreemdelingen in de Millinx (outsiders) en hun gastvrijheid was goed nieuws (grace). Tegelijkertijd vereiste dat trouwens gastvrijheid van de buurt. Daniel neemt zelf de woorden in de mond: "Wat moet een blanke jongen in een kerk vol Antillianen."

Tegelijkertijd biedt dit verhaal uitdaging genoeg aan de kerk. YfC is niet gegaan voor de quick wins, maar voor (com-)passie en geduld. De jongeren die tot geloof kwamen voelden zich uiteindelijk niet thuis in de kerk. Nu, dat heeft natuurlijk te maken met deze jongeren, maar volgens mij heeft het ook te maken met de kerk. Een quote van Sarah Groves, die je hier leest, heeft daar alles mee te maken.

De eerste gemeente kwam bij elkaar in huizen van gemeenteleden. Zo ook waarschijnlijk bij Erastus, iemand met een behoorlijke positie in Korinte. Ik heb hem wel eens het volgende laten verzuchten: “Wat voor soort mensen ik ontvang in mijn huis? Op mijn slechte momenten denk ik wel eens: ontuchtplegers en afgodendienaars, overspeligen, schandknapen en knapenschenders, dieven en geldwolven, dronkaards, lasteraars en uitbuiters. En ik weet: ze zijn het niet meer. Ze zijn rechtvaardig verklaard in de naam van de Heer Jezus Christus en door de Geest God. Maar de mensen om mij heen – mijn relaties en vrienden – lijken een beter geheugen te hebben dan God.” Deze verzuchting is niets minder dan een citaat van Paulus en in lijn met wat de mensen van Jezus zeiden. Dat is het soort gastvrijheid wat we moeten zoeken, want uiteindelijk is dat de gastvrijheid die we ook zelf nodig hebben.

Kleurrijk Maassluis - Schotse Kerk in het nieuws

De Week van Gebed ging van start in de Schotse Kerk in Rotterdam. 

Leuk, omdat ik afgelopen week nog een interview door Rogier Bos met de voorganger, Bob Calvert, opnam in mijn blog en een kort commentaar hierover schreef en afgelopen zondag naar de gemeente verwees. 

De foto die bij het bericht hoort laat al zien waar het om gaat: een kleurrijke gemeente.

Kleurrijk Maassluis - Kleurrijke Kerken (2 van 3)

Maassluis heeft 97 nationaliteiten en een platform Kleurrijk Maassluis. Allerlei organisaties participeren, maar de kerk doet niet mee. Ik weet het niet... of wijzen drie korte interviews een mogelijke weg? Vandaag deel 2.

Deel 1 was een interview met Bob Calvert, voorganger van Scots International. Terugblikkend vat ik, wat hij zegt samen onder gastvrijheid.

"Buitenstaanders en vreemdelingen hebben een gemeenschap veel te bieden. Ze zijn objectiever. Ze brengen vaak iets moois mee. In de 17e eeuw brachten de Hugenoten geld en vaardigheden mee naar Rotterdam." De nieuwe immigranten nemen, volgens Bob, ook schatten mee. Hij denkt aan geloof en persoonlijkheid. Aan deze mensen verleent Scots gastvrijheid. Bob heeft ontdekt, dat genade een gave van buiten is (grace is an outside gift, een quote van Barth). Als genade van buiten komt, komt ze dus tot ons via de buitenstaander. 

Grace is an outside gift - redding komt van buiten. Tja en wellicht moeten we dat wat letterlijker nemen dan ons lief is. Jezus kwam van buiten, kwam als vreemdeling deze wereld in. Maar ook zijn volgelingen stuurt hij er op uit om als vreemdelingen gastvrijheid te laten ontvangen en in antwoord daar op genade te verkondigen.

Inmiddels bestaat de kerk van Bob uit mensen met meer dan 40 nationaliteiten en heeft de kerk een actieve rol in de buurt. Ze verwijst zo naar Gods komende gastvrijheid. Dat doet ze door de deuren van haar gebouw te openen, in te spelen op zorg in de wijk (kijk naar het filmpje voor een voorbeeld) en activiteiten in het park te organiseren (net een tuin, een hof van Eden, volgens Bob).

God heeft ons een plaats gegeven om anderen de gastvrijheid te betonen die hij ons straks ten deel wil laten vallen.

Vandaag een tweede filmpje: een interview met Matthijs Vlaardingerbroek:

Kleurrijk Maassluis - Kleurrijke Kerken? (1 van 3)

Maassluis heeft 97 nationaliteiten en een platform Kleurrijk Maassluis. Allerlei organisaties participeren, maar de kerk doet niet mee. Ik weet het niet.

Of wijst Bob Calvert een weg? Bob is predikant van Scots International Church. Ooit een immigrantenkerk voor Schotten, later een expat-church, nu een multiculturele internationale kerk die zich richt op de wijk. Het verhaal van Bob vertelt dat verandering mogelijk is, dat een kerk van monocultureel naar multicultureel kan groeien, dat een kerk van preken-voor-eigen-parochie kan veranderen in kerk-voor-de-wijk. En dat alles door een kerk die traditioneel in theologie en liturgische vormen is. Dus het kan!

Hier een interview met hem, gemaakt door Rogier Bos. Het is het laatste uit een serie van vier filmpjes. Twee andere filmpjes post ik in de komende dagen (het resterende filmpje kon ik niet vinden).

Back to the Future: Maaltijd als Gezamenlijk Verlangen

Het meest kenmerkende van Jezus' optreden? Jezus at en dronk, en zo greep hij vooruit - future - op de maaltijd in het Koninkrijk.

De eerste gemeente at en dronk samen, en zo volgden ze Jezus - back - en grepen tegelijkertijd - to the future - ook vooruit op de maaltijd in het Koninkrijk. Natuurlijk deden ze dat ieder op volstrekt eigen wijze; Jeruzalem is Antiochië niet en Korinthe is weer anders, om drie voorbeelden te noemen van christelijke gemeenschappen uit de eerste eeuw.

Wanneer wij samen eten en drinken in navolging van de eerste gemeente, kunnen wij diezelfde beweging maken: back - we volgen de eerste gemeenten in Jeruzalem, Antiochië en Korinthe - to the future - door vooruit te grijpen op de maaltijd in het Koninkrijk. Dat is dus geen kopieergedrag of biblicisme, maar onze eigen improvisatie van Handelingen 29.

Door samen te eten en te drinken kunnen we dus onze gezamenlijke hoop vieren, versterken en verspreiden: wanneer komt de grote dag van de maaltijd? Dat is een verlangen want tegelijkertijd universeel christelijk als uniek is, want gericht op onze eigen omgeving: de toekomstige maaltijd in Maassluis, Ede, R-dam Zuid, enzovoorts. Een verlangen wat het dus in zich heeft om het verlangen van iedere christelijke gemeenschap te zijn.

Kijk hier voor andere redenen om samen te eten.

Samen dromen en verlangen

Op Oudjaar sprak ik over Psalm 125. Een alineaatje dat niet het punt van mijn boodschap was, bleef bij mijzelf hangen:

Psalm 125 bezingt een gemeenschappelijke verwachting: Israël hoopt op land. En dat land heeft alles te maken met een land van vrede. Een land waar het goed is om te wonen, voor mij, voor mijn familie, voor mijn buren en voor mensen van buitenaf. Een land waar de God van de vrede zelf koning is. Samen ziet Israël daar naar uit.

Ons verlangen en onze dromen zijn vaak erg persoonlijk - een nieuwe baan, een betere relatie, meer rust, enzovoorts. Zelfs al zijn onze dromen breder dan ons eigen leven - wereldvrede is tenslotte het verlangen van elke serieuze miss world kandidaat - dan nog blijven het vaak persoonlijke verlangen: "Ik verlang naar wereldvrede." Onze beste poging tot samen verlangen is zoeken naar mensen met dezelfde dromen en verlangens als wij zelf hebben: "Wij verlangen samen naar opwekking, groei, gerechtigheid, noem maar op." Maar wij is dan vaak een groep mensen die elkaar hebben uitgekozen. Maar Israël, uitgezocht door God, zag als volk uit naar Gods ingrijpen. Samen keken ze uit naar de dag waarop God de boel op orde zou maken.

Welke verlangens zouden volgelingen van Jezus in een plaats samen kunnen hebben? En hoe zouden we zo'n gezamenlijke droom kunnen versterken?

Totaal Andere Kerk

Net begonnen met het boek Total Church van Tim Chester, kom ik meteen al wat leuke stukken tegen. Wat mij betreft vragen die leiden tot een Totaal Andere Kerk:

We ask, "Where does God fit into the story of our life?," where the real question is "Where does my little life fit into this great story of God's mission?"

We want to be driven by a purpose that is tailored just right for our own individual lifes, when we should be seeing the purpose of all life, including our own, wrapped up in the great mission of God for the whole of creation.

We talk about "applying the Bible to our lives." What would it mean to apply our lives to the Bible instead, assuming the Bible would be the reality - the real story - to which we are called to conform ourselves?
We wrestle with "making the Gospel relevant to the world." But in this story, God is about the business of transforming the world to fit the shape of the Gospel.

We argue about what can be legitimately be included in the mission that God expects from the church, when we should ask what kind of church God want for the whole range of his mission.

We may wonder what kind of mission God has for me, when I should be asking what kind of me God wants for his mission.

Maar misschien zitten we nog teveel vast in het oude, maar dat is wel heel erg 2009.

P.S. Lees ook deze interessante post, onderdeel van een serie over een boek van Michael Horton, The Gospel Driven Life.

Stap uit het vlooiencircus

Misschien moet kerk in 2030 wel helemaal anders. Nu ja, helemaal is wellicht wat over the top. Maar toch wel anders. Maar we zitten vast als vlooien in een potje met het deksel erop. We willen er wel uitspringen, maar kunnen het niet. We kijken verlangend door het glas naar de buitenwereld, waar een vlo nog eens echt springen kan...

En waar zou deze vlo naar toe willen springen? Naar een kerk die verdacht veel lijkt op hoe Jezus met mensen omging. Gezien de reacties die Jezus opriep, was hij aanstootgevend gastvrij voor mensen die er niet bij hoorden.

En waar zou deze vlo naar toe willen springen? Naar een kerk die overeenkomsten vertoond met hoe de eerste gemeente er uit zag. Gezien de spanningen tussen arm en rijk, geletterd en ongeletterd, vrij en slaaf was het een divers gezelschap (1 Korinte). Gezien de talloze vermaningen hoe Joden en Grieken met elkaar konden eten moest het een etnisch divers gezelschap blijven (Handelingen en de rest van het NT).

Gezien dit en meer, was dit niet een utopisch rustoord, maar een hectisch, verwarrend en tegelijkertijd uitdagend gezelschap dat verwees naar het Koninkrijk en tegelijkertijd hartstochtelijk uitzag naar de komst van de Koning.

Tim Chester noemt dit enacting, mijn beste vertaling hiervoor is belichamen (incarneren?).

Tja, maar voor het zover is... Deze vlo zit nog steeds vast. Of... Kijk naar het volgende filmpje:

De dromen van Andries en Daniel voor de kerk in 2030

Volgens Andries Knevel bestaat in 2030 de hoofdstroom van de kerken uit delen van de PKN, CGK, GKV en NGK zal bestaan (dit volgens het ND, voor verslagen op het Internet, kijk hier of hier). Zij groeien naar elkaar toe op basis van een missionaire visie. Waar baseert Knevel zich op?

Ik kan alleen spreken voor de NGK. Dit kerkverband schommelt met haar ledental iets boven de 30.000. Geboorteoverschot hoef je binnen een hoogopgeleid kerkverband als de NGK nauwelijks te verwachten. Echt numerieke groei is er dan ook nauwelijks, want behalve wat kerkelijk transferverkeer is er geen groei van buitenaf van echte betekenis. Op basis hiervan kun je dus geen groei in dit compartiment van "het hoofddeel" verwachten. Sterker nog, de NGK worstelt. De helft (40) van de NGK's heeft minder dan 200 leden. Vrijwel zonder uitzondering zijn deze gemeenten de afgelopen jaren gekrompen. In totaal met 20%. Statistisch extrapoleren is hachelijk, maar wie dit durft, wordt niet blij.

Volgens mij is de situatie in de GKV en de CGK niet veel anders: redelijk stabiel ledental landelijk, maar weinig missionaire groei en waarschijnlijk intern net zoveel "uitdagingen".

Maar Andries is niet gek. Waarom denkt hij dat dit toch "het hoofddeel" wordt? Misschien omdat hij de andere stromingen nog minder kansen toedicht? Wellicht. Maar misschien heeft hij zich wel laten inspireren door een artikel in Time. Volgens dit blad is het Neo-Calvinisme in een rij van tien ideeën die de wereld veranderen idee nummer 3. Het Neo-Calvinisme is in Nederland vooral bekend onder de namen van Tim Keller, John Piper en Mark Driscoll. En inderdaad, dat is missionair. Piper levert bijvoorbeeld al sinds heugenis een artikel aan Perspectives. Het is missional, want Kellers werk in Redeemer kent een bijna postmoderne veelkleurigheid. En het durft te confronteren (wellicht tot vervelens toe) via Driscoll. En wanneer CGK/NGK/GKV dit gedachtegoed zouden durven omarmen, wat relatief dicht bij hun eigen traditie staat... wie weet wat er dan mogelijk is.

Ik zou het wel leuk vinden. Inmiddels ben ik dan voorbij de speculatie over de redeneringen van Knevel en bij mijn eigen dromen aangekomen. Want, waarom vind ik het leuk? Omdat ik dan direct een verbinding heb met "de makkers van Daniel de Wolf" (zoals Andries ze typeerde). Daniel ziet kleine, springlevende gemeenschappen van volgelingen van Jezus die willen leven in buurten en wijken. Ik denk, dat Tim Chester, als -ie Daniel zou kennen, zich ook een van zijn makkers zou noemen. Tim Chester is en actief in de wijk, kerkplanter, en gaat voor kleine, enthousiaste kerkjes. Tim is een van de schrijvers van Justice, Mercy and Humility, een boek met artikelen dat een van de grondslagen van het Micah Network is. En Tim is ook gereformeerd en deel van het Redeemer Netwerk. Niet dat de oplossing in de naam Tim zit, maar de verbinding ligt hier voor het oprapen.

Vragenderwijs: how do we make this happen?

Is een kerk zonder mensen in armoede wel kerk?

De samenstelling van de gemiddelde kerk in Nederland is blank, middenstand en hoger, goed opgeleid. Maar Jezus zei tegen zijn volgelingen: "De armen zijn altijd bij jullie, en jullie kunnen weldaden aan hen bewijzen wanneer je maar wilt." Hoe zit dat dan? Want die uitspraak is in tegenspraak met de werkelijkheid. Ik zie twee mogelijkheden.

1) Jezus uitspraak is een opdracht - zorg ervoor dat jullie de armen altijd bij jullie hebben. In dat geval doet de kerk dus niet wat ze volgens Jezus moet doen, of is ze op zijn best onsuccesvol. De kerk organiseert geen of onvoldoende activiteiten.

2) Er is echter nog een tweede mogelijkheid. Jezus' uitspraak is geen opdracht, maar een beschrijving. Dat lijkt ontsnapping te bieden. "Gelukkig, Jezus omschrijft alleen maar dat er armen zullen zijn, hij geeft geen opdracht. In onze situatie komen er geen armen. Dus back to normal." Maar als Jezus omschrijft, wordt het alleen maar dringender. Want, als het een opdracht is, kun je het nog zoeken in activiteiten. Als Jezus omschrijft, impliceert dat volgens mij, dat de kerk inherent aantrekkelijk zou moeten zijn voor de armen. Dan gaat het niet meer om een of meerdere activiteiten, maar om "het wezen" van de kerk. De eerste optie - de opdracht - levert op zijn best een kerk voor armen op. De tweede optie - de beschrijving - een kerk van armen. Deze tweede mogelijkheid komt volgens mij dicht in de buurt van het evangelie.

Dit is dus de uitdaging: hoe geven we kerk vorm dat ze kerk van armen wordt. Wanneer we die uitdaging aangaan, zullen we ontdekken dat het evangelie ook op allerlei andere terreinen gaat werken. Meer weten? Lees deze artikelen van Tim Chester eens: Eating together as enacted community (1) en (2).