Ik denk wel eens, dat de prekers en sprekers met het meeste succes ons blij en onveranderd naar huis sturen. Ze maken ons blij en bevestigen ons dat het goed is. Zo gaan we onveranderd naar huis.
Een boodschap die oproept tot levensverandering maakt onrustig. Zo'n verhaal levert een stuk minder blijdschap (en populariteit) op. Want verandering betekent onzekerheid en dus onrust. Vaak is zo’n boodschap al snel wat zuur of moralistisch.
Jezus bracht een boodschap die en blij en levensveranderd was.
Misschien was -ie minder populair dan ik wel eens denk (hij werd tenslotte gekruisigd, niet echt een teken van populariteit).
Maar, misschien is de blijdschap die de eerstgenoemde groep sprekers overbrengt wel te klein. Gods liefde voor ons in Jezus is inderdaad zo groot dat we gewoon verder kunnen gaan. Maar dan hebben we nog niet begrepen hoe groot Gods liefde is. Gods liefde is zo groot, dat we onze oude zekerheden kunnen loslaten en nieuwe wegen in kunnen slaan.
“Mag ik ook een stukje van jouw boterham?” Nee, met deze woorden wil ik geen wereldbestormende verandering introduceren, of een nieuw programma voor discipelschap. Het gaat hier dan ook niet om een mosterdzaadje, maar om brood. Bijna zonder uitzondering komt deze vraag, elke maaltijd. Zelfs als ik hetzelfde op brood heb als onze jongste (3 jaar) vraagt hij het: “Mag ik ook een hapje van jouw boterham.” Een fascinerende vraag. Wat zou daar achter zitten? En waarom mijn boterham en niet die van een ander?
P.S. Supermaver, is bovenstaande een goede kandidaat voor een halve gedachte?
Kort na de Tweede Wereldoorlog zat zijn vader gevangen in een kamp van de Serven. Zijn broertje overleed door slordigheid van zijn tante en een Servische soldaat. Zijn ouders kozen voor vergeving. Zelf werd hij maandenlang gevolgd, bespioneerd en uiteindelijk onder grote druk ondervraagd omdat hij getrouwd was met een Amerikaanse. Wanneer de Kroatische theoloog Miroslav Volf spreekt over vergeving, ga ik luisteren.
Het filmpje hieronder is sober geschoten, maar “packed” en maakt deel uit van een hele serie over vergeving en wereldbeschouwing, waarin onder meer een rabbijn en een imam aan het woord komen over dit onderwerp.
Van Volf verschenen eindelijk twee boeken in het Nederlands: Onbelast en Een nieuw verleden. Ik ben erg enthousiast over Miroslav. In een latere blog meer over deze man en deze boeken.
Deze week samen bijbelgelezen. Verhaal van “de rijke jongeling.” Zou jij het doen, al je geld weggeven? Kan God dit ook van mij vragen?
Als eerste: dit is zo'n bijbeltekst die veel mensen waarschijnlijk heel goed begrijpen. Dat is het echte probleem. En als tweede: misschien is beginnen met de vraag "hoe zit dat met mijn geld, kan God dit vragen," uiteindelijk beginnen aan het verkeerde einde. Want dat is niet de vraag waar Jezus mee begint. Hij vraagt namelijk eerst: “Waarom noemt u mij goed? Niemand is goed, behalve God.” En daar zit volgens mij de crux. Waarom noemt u mij goed? Waarom noemt u God goed? Hoezo goed en hoe goed dan wel?
Hoe stellen we ons God zo goed voor, dat het weggeven van je geld geen probleem meer is.
De reclame lukt het aldoor. Deze vakantie wordt zo goed, daar geef ik 2000 euro aan uit. Deze auto is zo goed, daar spendeer ik 20.000 euro aan.. Dit huis is zo goed, daar betaal ik 200.000 euro voor (en dan nog de kosten koper). God is zo goed, daar heb ik...
How do we make God look beautiful?
Piper is altijd recht voor de raap en in deze sermon jam stelt hij dezelfde vragen:
Waarschijnlijk alleen te doorstaan voor een fan, maar toch (ik vind het leuk). Met humor gefilmd en dit keer ondersteund door iets andere muziek dan trash. Helemaal leuk:
Check in ieder geval de laatste sprong: 6:20 en verder.
Wat was de muziek op de achtergrond van dat filmpje van Daniel? Ik kon er maar niet achterkomen. Ik typte uiteindelijk een zin uit de lyrics in Google: God show me the way because the devil. En: Kanye West kwam op en het nummer Jesus Walks. De tekst bevat een aantal enorm veelzeggende regels, zoals deze:
We at war with terrorism, racism, and most of all we at war with ourselves.
I want to talk to God but I'm afraid because we ain't spoke in so long.
I ain't here to argue about his facial features, but here to convert atheists into believers. I'm just trying to say the way school need teachers, the way Kathie Lee needed Regis that's the way I need Jesus.
Van dit nummer zijn maar liefst drie clips gemaakt, de laatste was het goedkoopste, slechts 40.000 dollar maar is in Passolini zwart-wit intrigerend. Kijk en luister hier:
Het fascinerende is dat Kanye West zo dubbel is. Al zijn teksten zijn Parental Advisory. Hij verstoorde de laatste MTV Awards door op het podium te springen, de microfoon te grijpen en te zeggen dat Beyonce de beste Female Video had en niet Swift. Hij poseerde op de cover van Rollingstone als Jezus. Hij schoffeerde Bush over Katrina (George Bush doesn't care about black people) maar doneerde mogelijk zelf ook niets. Hij heeft een drankprobleem. En dat zijn nog maar een paar wapenfeiten. Kanye “deugt niet”. Maar tegelijkertijd is dat natuurlijk ook onderdeel van het evangelie - We at war with terrorism, racism, and most of all we at war with ourselves. Zijn leven verwoordt wat hij zingt.
Een artikel in Christianity Today besluit als volgt: One wonders why West so adamantly makes a case for Christ in "Jesus Walks," yet quickly dismisses him via duplicitous party rhymes. The answer is probably in the album's liner notes, where West openly declares that he's not where he needs to be, despite still being on God's side. "Matter of fact, [I'm] far from it," he says. Referring to Bible prophets, he then says that when somebody is given a word to preach, one will always have an excuse. "I don't got no excuse," he reaffirms, then adding, "You spared my life, but somehow I'm still on [stuff]. Amen. You're the Executive Producer of my life."
Een paar jaar geleden, toen ik veelkleurige dreadlocks had, stond ik op het punt om voor een paar honderd jonge mensen te spreken, toen ik werd geïntroduceerd als 'coolste christen ooit.' Perplex en een beetje verontrust door de intro, vroeg ik om een schaar. Ik stond op het podium, nam mijn geliefde dreads in mijn handen en zie: 'Lieve mensen, ik ben bang dat ik te cool ben geworden. Christenen zijn niet geroepen om cool te zijn. We zijn geroepen om uitzonderlijk te zijn.' En toen knipte ik ze allemaal af. (En natuurlijk vonden de jongeren dat allemaal cool).Openbaring waarschuwt dat we niet lauw moeten zijn (een ouderwetse manier om cool te zeggen).
Ik denk wel eens, dat de prekers en sprekers met het meeste succes ons blij en onveranderd naar huis sturen. Ze maken ons blij en bevestigen ons dat het goed is. Zo gaan we onveranderd naar huis.
