eenKleineprofeet

Organisaties herontdekken met vallen en opstaan de kerk

2012-01-16T12:08:00.000+01:00

In september wil een aantal organisaties een grootscheepse evangelisatie actie starten. Centraal erin staat de grootschalige verspreiding van de glossy MEER. De actie is gericht op "spirituele zoekers," volgens sommige cijfers vallen 4 miljoen Nederlanders in die categorie. Er is volop discussie op het Internet (weblog Jos Douma, weblog http://www.johvandenakker.nl/2012/01/meer-magazine-glossy-evangelisatie/, weblog Nico Dirk van Loo), of dit nog kan: massale verspreiding van een blad. Een van de kritische argumenten is deze (een quote van de weblog van Jos, die begint met een andere quote):

"Het slagen van #meer is mede afhankelijk van een groot draagvlak in christelijk nl. Een #ja zou daar wellicht iets beter aan bijdragen:-)." Christelijk Nederland wordt dus een beetje verplicht om mee te doen;-( Een #nee draagt daar inderdaad niet aan bij, maar die ruimte moet er toch zijn? Of is elke lokale kerk moreel verplicht om mee te doen?

Ik wil op dit laatste argument wat reflectie bieden. Want ik zie ook een positieve trend. Waar vroeger allerlei organisaties steeds meer kernactiviteiten van de kerk overnamen - evangelisatie, diakonaat, gemeenteopbouw, internationale relaties - zie je, dat diezelfde organisaties nu het belang van lokale kerken weer herontdekken.

Die organisaties namen die activiteiten trouwens vaak over, omdat kerken ze lieten liggen. Of, omdat mensen die zich tot die activiteiten geroepen wisten, wilden professionaliseren. Maar hoe dan ook, er ontstond een afstand tussen organisaties als Agapè, TEAR, Operatie Mobilisatie, Woord en Daad, Youth for Christ enerzijds en de lokale kerken anderzijds.

En nu herontdekken velen van die organisaties de kracht van de lokale gemeenschap opnieuw. En ze willen daarin investeren met hun expertise en met hun passie. En lokale gemeenschappen herontdekken hun kernverantwoordelijkheden ook opnieuw. Diakonaat is niet iets wat je uitbesteedt aan een professionele organisatie, diakonaat is kern van de christelijke gemeenschap. En net zo voor evangelisatie, gemeenteopbouw, pastoraat, enzovoorts. Kortom, de herontdekking van integral mission, de herontdekking van wat Newbigin al tientallen jaren geleden formuleerde: "the local community is the hermeneutic of the gospel."

En ja, die herontdekking gaat met vallen en opstaan, met strubbelingen gepaard. Dat zien we nu gebeuren. Maar al met al gaat ze winst opleveren.

Zie je deze trend ook? Hoe waardeer je die trend?

Hangtijd: over Jezus volgen en vliegers

2012-01-16T10:46:00.001+01:00

Gisteren had ik mijn maandelijkse "moment of glory." Om vijf over drie - vijf minuten te laat dus - kom ik bij ons gebouw aan en daar staan ongeveer tien mensen op mij te wachten totdat ik de deur opendoe. Ik ben belangrijk! Of ging het toch om de sleutel?

Tussen drie en half zes of zes uur hebben we met elkaar koffie gedronken, gepraat, gezongen, spelletje gespeeld, bijbel gelezen en gebeden. Maar vat ik alles in een woord samen, dan is het dit: hangen. Drie uur rondhangen met mensen. En dat probeer ik ook op andere momenten te doen. Tijdens onze maandelijkse open maaltijd: van drie tot negen rondhangen in ons kerkgebouw - samen inkopen doen, meehelpen met koken, bakkie doen, samen wat tafels en stoelen sjouwen, mensen verwelkomen, bijbellezen, bidden, eten, kletsen, doorvragen. Nu ja, in één woord: hangen.

En dan denk ik: ik heb toch het mooiste beroep van de wereld, want wat is er nu mooier dan te hangen met mensen? Tijd doorbrengen - geen agenda, geen voorgeschreven doelen. Volgens Graham Tomlin ontwikkelde Jezus trouw, medeleven en geduld in het leven van zijn leerlingen door kameraadschap, gastvrijheid, maaltijden en ook door samen tijd te verspillen. Hangtijd is dus belangrijk. Hangtijd met "gospel intentionality," of, zoals iemand anders het zei: "loitering with intent" - "doelbewust rondlummelen." Hangen kun je overal; bij het eten, in het winkelcentrum, op het strand, samen voor de televisie, een spelletje, gewoon in de Hema aan het ontbijt. Tijd schenken aan de ander en aan jezelf. Tijd die je op jouw beurt al cadeau hebt gekregen.

Tegelijkertijd heb ik ook soms weken zonder hangtijd. Want agenda's en activiteiten zijn mij nog veel te vaak de baas. Maar meer en meer ontdek ik: hangtijd is cruciaal. Het is net als met vliegeren - wanneer je hangt, gebeurt het. Hoe meer hangtijd, hoe meer tijd om tricks te oefenen en te doen. Hoe meer je anderen bijzondere dingen ziet doen, ziet groeien - een eerste gebed uitspreken, delen in het eigen leven, hoop vatten.

Voor wie denkt dat hangen mijn eerste natuur is. Nee, dat is het zeker niet. Ik ben van nature helemaal niet zo'n goede hanger. Niet met mensen en niet met vliegers. Ik ben eerder individualist en sociaal zijn er veel vaardiger mensen. En met 43 jaar ben ik op het strand voorzichtig om mijn vlieger keihard in te sturen - ik heb net teveel besef van mijn eigen breekbaarheid en de hardheid van het strand. Kijk, hangtijd en vliegeren is mijn keuze. Maar, ik denk, dat hangtijd voor volgelingen van Jezus geen optie is, maar een ingrediënt van hun gewone leven hoort te zijn.

Hoeveel hangtijd heb jij?

Hoe krijg ik meer tijd om mijn leven met anderen te delen

2011-12-16T14:06:00.001+01:00

In het veranderingsproces naar missional communities of huiskringen, komt zonder twijfel deze opmerking: "Ik heb het al druk. Ik heb weinig tijd." Vertel, dat dat het goed is om elkaars leven te delen, en dit is een van de reacties. Terecht, veel mensen hebben het druk, hebben volle agenda's. En je leven delen met anderen kost tijd, die dus niet over is.

Een van de dieperliggende oorzaken van deze reactie is volgens mij, dat "je leven delen" voor veel christenen - populair gezegd - een paradigmawisseling is. We zijn zo gewend aan activiteiten, we zijn zo geconditioneerd om individuele keuzes te maken, dat we niet meer kunnen zien, wat voor andere mensen en in andere culturen zo voor de hand ligt. Kerk staat in onze cultuur voor activiteiten met een eenduidig label. Dus kerkdienst, bijbelkring, evangelisatie-activiteit, Alpha-cursus, bidstond, kerkenraadsvergadering, enzovoorts. Dus wanneer we horen, dat het goed is om ons leven meer met elkaar te delen, denken we in een Pavlov-reactie, dat we aan dit rijtje weer nieuwe activiteiten moeten toevoegen. En daarvoor is geen tijd. En zo kan de vraag om je leven meer te delen, ervaren worden als een nieuw moeten. En dat roept alleen maar weerstand op.

Maar, echt helpen doet deze observatie in de praktijk niet. Hoe kunnen we in dat nieuwe paradigma stappen? Ik denk, door het beginnen te doen. Acting your way in new thinking.

Hier wat vertrekpunten, concrete eerste stappen die je kunt zetten, zonder je leven op de kop te moeten zetten:

Eten doe je toch al, waarom doe je het niet samen? Dank God voor zijn zegen en lees een stukje uit de bijbel.
Die voetbalwedstrijd uit de Champions League of die uitzending van The Voice of Holland bekeek je toch al, waarom kijk je niet samen? En, stap 2: waarom nodig je er geen vrienden bij uit die niet gelovig zijn?
Die sportavond had je toch al, waarom doe je dat niet samen?
Gebruik de fiets of ga lopen in plaats van de auto te gebruiken. Je komt vaak iemand tegen en een praatje is snel gemaakt.
Zoek de publieke ruimte op. Vergader niet in achterafzaaltjes van je kerkgebouw, maar spreek af in een lunchroom, of in de eetruimte van de Hema. Ruim netjes op en wordt stamgast. Maak een praatje met de bediening.

Eerste observaties: dit zijn allemaal onderdelen van het gewone leven en activiteiten zonder het label kerk.

Wat hier boven staat, is deel van mijn eigen zoektocht. Ik ben dus niet gearriveerd. Ik zit samen met anderen halverwege de paradigmawisseling. Gisteren hadden we een avond voor nieuwe kringen, en natuurlijk kwam deze vraag naar boven. En het was bijzonder om na te praten met een goede vriend die zei: "Vorig jaar was ik op bezoek bij Steve Timmis in Sheffield. En ik had precies dezelfde vraag. Nu niet meer. Het is veranderd. Ik heb gewoon tijd, elke week en ook nog vaker om anderen te zien en mijn leven te delen."

P.S. leuk achtergrondmateriaal:

Een business blog voor kleine ondernemers over acting your way into, maar dan vanuit een volledig andere vraagstelling.
Een citaat: “People are much more likely to act their way into a new way of thinking, than think their way into a new way of acting.”
Nog wat voorstellen van Tim Chester.

De belangrijke vraag van Hirsch en Ferguson en van mij en vele anderen blijft wel: So: how do I get my people to act their way into a new way of believing and behaving regarding the mission of Jesus? Wat zijn jouw suggesties?

Hoe scoort Google jullie kerst?

2011-12-15T18:39:00.001+01:00

Via google gezocht op maassluis en kerst, levert het volgende plaatje op:

Hoe hoog scoort jouw kerk met kerst?

Je kunt natuurlijk ook zoeken op kerstfeest, of kerk toevoegen. Zoek eens op Rotterdam en kerst. Waar vind je de eerste kerstdienst? En bij Amsterdam en kerst?

NB ik gebruik googlesharing voor anonimiseren van de zoekresultaten. Dat geeft dat een objectiever beeld - omdat Google niet weet, dat ik de zoekopdracht doe, en de zoekresultaten dus niet op mij toesnijdt. Bovendien vermindert het een klein beetje de hoeveelheid info die Google inmiddels over mij heeft verzamelt.

Kerkelijke uitspraak van het jaar

2011-12-05T10:12:00.003+01:00

We zijn de laatste maand van 2011 ingegaan. Sinterklaas, Kerst en dan Oudjaar. Tijd om de balans op te maken, lijstjes te maken, terug te blikken. Voor mij is dit de nummer één kerkelijke uitspraak van het jaar:

Ik wil een kerk die mij ascese leert

James Kennedy

James deed deze uitspraak op een symposium van de NGK Haarlem over de toekomst van de kerk in de stad. Deze uitspraak zingt nog steeds na in mijn hoofd.

James zoekt een kerk die hem leert eenvoudig te leven; eenvoudig, ongedeeld, sober. Een kerk die hem leert te geloven midden in de praktijk van het gewone leven. Welke rituelen en welke praktijken horen daarbij? Nog concreter: hoe moet je bidden? hoe bijbellezen? hoe je leven delen? hoe gul zijn? hoe gastvrij? hoe kom je tot een alledaagse spiritualiteit, om het weer wat verhevener te zeggen. Het gaat dus niet om een grootscheepse, maar om een radicale vernieuwing.

Herken je de vraag van James?

Dit zet voor mij de agenda. Want, ik zie allerlei aanwijzingen, dat de vraag van James het programma moet zijn waar de kerk zich in 2012 en verder op moet richten. Waarom?

James vraagt om de kerk die Jezus voor ogen had. In Matteus 28 geeft Jezus zijn leerlingen de opdracht de volken te leren onderhouden alles wat hij bevolen heeft. Jezus zegt, dat dit de opdracht van de kerk is. Wat is er gebeurd, dat James dan zo'n kerk zoekt? Zijn we iets kwijt geraakt?
Dagelijkse spiritualiteit in de vorm van bidden en bijbellezen is aan het verdwijnen. Dat is een conclusie die Idea, het blad van de Evangelische Alliantie, trekt: bijbellezen heeft een boost nodig. Het is ook wat predikanten zien: kerkelijk betrokken gezinnen die nooit samen de bijbel openslaan. Secularisatie van binnenuit, noemde iemand dat. Het zijn vragen die ik zelf hoor: "Het lukt me niet om bijbel te lezen." "Wat betekenen die verhalen in het Oude Testament nu?" "Ik val in slaap als ik bid."
Mensen zoeken naar wegen om het volgen van Jezus in hun gewone leven in te passen. En natuurlijk moet ik het andersom zeggen: we zoeken naar wegen om ons gewone leven te passen in het volgen van Jezus in. Johan ter Beek is dit op het spoor met zijn Zevende Regel en boekje Heerlijk Eenvoudig. Maar denk ook aan allerlei initiatieven zoals Total Church, Nederland Zoekt en de recente conferentie Binnen beginnen is buiten winnen, rondom huiskringen en "missional communities."
Jos Douma schreef er al eerder over in zijn blogs over duurzame spiritualiteit (deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4).
In een terloopse opmerking van een lezing, zei Stefan Paas, dat gemeenschappen een "sustainaible liturgy" nodig hebben om te kunnen overleven.

Kortom, de zoektocht is naar een kerk, die leert Jezus te volgen in het gewone leven van werk, relaties, huwelijk, geld en vrije tijd. Een kerk die het leven van alledag heiligt - betekenis geeft.

2011-12-02T08:47:00.001+01:00

Dit is wel leuk met wordle.net. De tekst van mijn laatste preek over Daniël er in gegooid. Dan krijg je dit plaatje. Handig voor volgende week zondag. In drie plaatjes kan ik de mensen alles vertellen over de afgelopen weken ;-)

Is er wel tijd voor betekenisvolle relaties buiten de kerk?

2011-12-01T15:49:00.000+01:00

Matthijs Vlaardingerbroek vertelde dat -ie zijn werk in de Spoorwijk geweldig vond. Want daar zijn altijd mensen thuis. Daar kun je - mijn woorden - altijd een bakkie doen. Zit een deel van de missionaire pijn niet daar?

Als je deel bent van een tweeverdienersgezin, goede kans dat minimaal een van de twee dagelijks een behoorlijke afstand woon-werk overbrugt. Vroeg weg, laat thuis dus. Bovendien gaat het in veel gevallen om veeleisende banen. Dan zijn er ook nog kinderen, een hond en een hypotheek. Natuurlijk is er sport en ontspanning - voor jezelf en de kinderen. En dan ook nog de kerk - pastoraat of een muziekteam, kinderwerk of een bijbelkring. Hoeveel plaats is er dan nog voor betekenisvolle relaties met niet-christenen in de eigen woonomgeving?

Niet-christenen hebben volgens mij weinig kans om kwaad noch goed te spreken over christenen. Simpelweg, omdat hun levens elkaar niet echt kruisen. En dat komt niet alleen doordat er niet zoveel christenen zijn, of omdat ze hun mond allemaal houden. Maar, ook omdat onze levens overvol zitten. Natuurlijk, niet-christenen kennen Arie Boomsma, André Rouvoet, de paus en de katholieke kerk. Maar zien ze hoe christenen leven, getrouwd zijn, opvoeden, dromen, voetballen, uit hun dak gaan, twijfelen, elkaar ontmoeten, hun tuin wieden, zich inzetten? Zien ze christenen, die op loop- of fietsafstand van hen wonen, die dingen samen doen?

Zit een deel van de pijn niet hier? Op ons werk en de gesprekken op ons werk na, is er geen tijd over om werkelijk betekenisvolle relaties aan te gaan. Tien weken een Alphacursus draaien kost al veel regelwerk thuis... En dan klinken al die oproepen om je leven te delen met anderen activistisch, roepen ze schuldgevoel op.

Misschien projecteer ik mijn ervaring (zie hier, hier en hier) op die van anderen. Maar tot nu toe bevestigen gesprekken mijn beeld. Als dat zo is, dan kunnen we de volgende vragen stellen:

Klopt mijn beeld, dat veel (hoogopgeleide) christenen weinig vrienden buiten de kerk hebben?

Als dat voor jou geldt, zou je dat wel willen?

En als je het wilt, hoe zou je samen met anderen nieuwe betekenisvolle relaties kunnen aangaan?

En wat zou je daar voor willen veranderen in je leven?

Matthijs Vlaardingerbroek: heilige onrust of goedkoop activisme

2011-12-01T10:18:00.000+01:00

Gisteren was de conferentie Binnen beginnen is buiten winnen. Matthijs Vlaardingerbroek was een van de sprekers en initiatiefnemers. Hier een link naar een interview met hem. Vijf jaar terug, maar vat volgens mij goed samen waar hij voor gaat.

Aan het einde klinkt Matthijs behoorlijk activistisch; samen bouwen aan het Koninkrijk. Dat zou de allergie van sommige mensen voor de missionaire beweging kunnen versterken. Maar ik hoor iets anders: de profetische oproep om op te komen voor de zwakken in de maatschappij. Ik hoor namelijk echo's van Jesaja:

Is dit niet het vasten dat ik verkies:
misdadige ketenen losmaken,
de banden van het juk ontbinden,
de verdrukten bevrijden,
en ieder juk breken?
Is het niet: je brood delen met de hongerige,
onderdak bieden aan armen zonder huis,
iemand kleden die naakt rondloopt,
je bekommeren om je medemensen?

Klinkt ook behoorlijk activistisch. Maar, als Matthijs' woorden inderdaad een echo hiervan zijn, is het dan niet veeleer heilige onrust dan goedkoop activisme? Is de allergie voor activisme ook geen uitweg om bekering uit de weg te gaan? Bekering naar een leven dat gastvrij en goedgeefs gedeeld wordt met anderen. Bekering naar een leven dat in alle eenvoud naar Jezus verwijst?

De andere sociale media van de kerk

2011-11-29T09:03:00.001+01:00

Gisteren kwamen we bij elkaar. Bij een van ons thuis. We zien elkaar in ieder geval elke maandag. Een groep van inmiddels zo'n vijftien mensen. Tijdens het eten spraken we met elkaar over de dag ervoor. Via Stichting Present hadden we licht-dementerende ouderen en mensen met een verstandelijke beperking bezocht. Spelletjes gedaan, koffie gedronken, gekletst. We zijn trouwens niet alleen met onze groep geweest. We hadden nog een groepje mensen uitgenodigd. Mensen die we hebben leren kennen met onze maandelijkse open maaltijd. Inmiddels zijn dat goede bekenden. Natuurlijk kwam tijdens de maaltijd ook het weekend ervoor nog kort ter sprake. De groep was toen een weekendje weg geweest.

Social Media zijn al maanden een trending topic. Maar laten we ze vooral inzetten om die andere social media te versterken:

Gastvrijheid - IRL anderen, vrienden en buitenstaanders, uitnodigen, samen eten, samen dingen ondernemen. Natuurlijk hoop je dat er af en toe een engel bij zit. Maar dat is niet de enige reden om hierop in te zetten.
Goedgeefsheid - Gul zijn met onze tijd, ons geld. Onder ogen zien, wat er gebeurt in de levens van anderen.
Gebed - samen bidden voor alles wat in ons leven en dat van anderen gebeurt. Samen God prijzen voor al het goede dat hij ons geeft.
Gemeenschap/Gezin - het individualisme dat ons tot in het bot aantast aan de kaak durven stellen en misschien tegen ons gevoel in, gezelschap zoeken en daar deel van uitmaken. Dit is ook veel meer RL dan we misschien denken. Maar we zijn lichamelijke mensen.

Deze andere social media roepen minstens zoveel vragen op. Zijn minstens zo uitdagend. En zijn nog veel ingrijpender.

Waar we het gisteren nog meer over hadden? We hebben samen bijbel gelezen. En er over gepraat hoe we verder moeten. We groeien. En met vijftien mensen lopen we het risico vertrouwelijkheid en veiligheid wat kwijt te raken. Ook weten we uit ervaring dat toewijding in een kleinere groep makkelijker is te handhaven. We bevinden ons dus best in een spannende fase.

Social Media en kerk van maandag (drie uitgangspunten)

2011-11-23T22:05:00.015+01:00

Ik zat relatief vroeg op Internet – bijna twintig jaar geleden, was er op tijd bij met bloggen en hyves. Ik doe mee met Linked-In. Maar waarom zou ik verder gaan met Facebook en Twitter? Ik had er voor mezelf geen helder antwoord op. Voordat ik het weet zou ik zomaar uren verdwaald kunnen zijn op Internet. Of dagen kwijt zijn met het produceren van filmpjes.

Social Media kunnen een kerk, gemeenschap van volgelingen van Jezus, helpen om de kloof tussen zondag en maandag overbruggen. Ze kunnen helpen om de gerichtheid op het evangelie van alledag (gewoon leven) te versterken. Maar wat is er nog meer nodig?

Wat kan een kerk met Social Media bereiken? Wie moeten ze voor ogen hebben?

Mij helpt het telkens weer om op waarden terug te grijpen. Naast de waarde gerichtheid op alledaags evangelie, werk ik werk ook vanuit de waarde gemeenschap/gezin. En die waarde staat onder meer hier voor: de lokale gemeenschap vertolkt het evangelie. Dat is een citaat van Lesslie Newbigin, dat me altijd helpt om de zaken duidelijk te krijgen. Ook in dit geval. Want als de lokale gemeenschap het evangelie vertolkt, dan volgen voor mij deze twee uitgangspunten:

1) Social Media zijn ook precies dat, communicatiemiddel, net als lucht, telefoon, schrift, email ook communicatiemiddelen zijn. En het is gewoon kiezen: wat is het beste communicatiemiddel op welk moment om welke mensen te bereiken? Je hebt waarschijnlijk alle kanalen nodig, maar op enig moment, kies je voor het meest geschikte kanaal. Ooit dacht men dat videoconferencing zakelijk vliegen zou vervangen. Niet dus. Het kwam er gewoon bij. En dat geldt waarschijnlijk voor alle communicatiemiddelen.
2) Social Media zijn communicatiemiddelen van (en voor) de lokale gemeenschap en haar sociale netwerk. Dat is de doelgroep. Dus geen filmpjes voor de hele wereld, maar voor mijn gemeenschap. Iedereen mag ze zien, maar de cirkel van invloed is de lokale gemeenschap.
3) En met dat in het achterhoofd, ligt het dus ook voor de hand om voor onderhoudbaarheid te gaan. Middelen zo inzetten, dat je het vol kunt houden. Of anders verwoord: middelen zo inzetten, dat ze in je leven van alledag passen. Dus filmpjes, ja, als het kunt volhouden. Een Facebookpagina, ja, maar niet te fancy. Uiteindelijk is de lokale gemeenschap het uithangbord, niet je website.

Een kerk kan Social Media gebruiken om de communicatiemiddelen van die lokale gemeenschap uit te breiden. Een kerk kan dus de communicatie faciliteren en zo ook de onderlinge gemeenschap versterken. De gemeenschap richt zich dan in eerste instantie op zichzelf en haar eigen sociale netwerk.

Social Media en kerk op maandag

2011-11-22T21:22:00.005+01:00

Goed, ik zit op Twitter. Waarom? Omdat ik vorige week een gesprek had wat me over de streep heeft gehaald. Ik ga dat gesprek hier niet herhalen, maar kan wel beschrijven hoe ik er nu in sta.

Gerichtheid op het evangelie van alledag is een van de waarden waaruit ik leef. Een waarde die onder meer bedoelt, dat zondag en maandag met elkaar verbonden zijn. Een kerkdienst is niet bedoeld om heiliger te zijn dan het werk op maandag, maar om het werk op maandag heiliger te maken. Jezus Heer is van alle dagen en dus ook van het alledaagse. In jargon: met deze waarde wil ik (naast andere dingen) het onderscheid overbruggen tussen heilig en profaan dat ons wordt opgedrongen (sacred-secular divide). Misschien kan ik deze waarde wel met twee andere woorden samenvatten: gewoon leven.

Social Media kunnen wellicht helpen om de brug te slaan. Bram van IFES suggereerde te tweeten "Zondag Daniël op bezoek in de kerkdienst. Wat zou je hem vragen?" Levert input voor een preek en aandacht door de week. Een ander stelde voor om naar aanleiding van prekenseries korte filmpjes te maken die je door de week nog eens kan bekijken. De filmpjes kunnen vragend of samenvattend zijn (hier twee voorbeelden die de lat nogal hoog leggen; de eerste vragend, de tweede stellend). Social Media zoals Facebook geven dan ook gelegenheid voor tweerichtingsverkeer. En dan is de cirkel rond, want wat op maandag besproken wordt, komt dan op zondag weer terug. Want alleen maar content pushen is wel erg 1.0.

Hoe zou jij Social Media inzetten om de kloof tussen zondag en maandag te overbruggen?

Morgen deel twee.

Voelde je je niet een beetje l*llig, toen Jezus aan je verscheen?

2011-11-21T20:57:00.002+01:00

"Zeg, Thomas, voelde je je niet een beetje l*llig, toen Jezus een week later aan je verscheen, en precies voorstelde, wat jij had gezegd?"

Gisteren kwam onze huisgroep bij elkaar. Johannes 21 - de opstanding van Jezus stond centraal. We bekeken het verhaal op DVD. Daarna lazen we het aan elkaar voor. En toen bleken we twee gasten (vrijwilligers ;-) in ons midden te hebben - Maria van Magdala en (ongelovige?) Thomas. We mochten ze alles vragen naar aanleiding van hun ervaring in dat bijbelgedeelte. "Wat dacht je Maria? Die twee discipelen lieten je gewoon staan." "Had Jezus niet gezegd dat -ie zou opstaan?" "Voelde je niet in de steek gelaten, toen je bij dat lege graf stond?" "Thomas, jij was er die eerste keer niet bij, toen Jezus de Heilige Geest blies over zijn leerlingen. Heb de Geest wel?"

Afgelopen vrijdag was ik op bezoek bij Bram van IFES. Hij heeft me allerlei inspiratie gegeven om betrokken bijbel te lezen. Bovenstaand interview is een van die manieren. Meteen maar uitgeprobeerd dus.

Wat voor creatieve manieren gebruik jij om betrokken bijbel te lezen met groepen?

En de torrie van Mattie in het NOS Journaal

2011-11-09T16:11:00.000+01:00

Daniël de Wolf vertaalde Matteus in straattaal. Ook het NOS Journaal besteedt er aandacht aan. Kijk maar.

Torrie van Mattie bijna te koop

2011-11-08T19:34:00.003+01:00

Maar niet lang daarna kreeg Jowie weer een droom. Weer zag hij een engel van God. Deze keer zei de engel: ‘Sta op en vlucht met het kind en Maria naar Egypte. Blijf daar tot ik je weer roep, want Herodes is op zoek naar het kind en wil Hem killen!’ Jowie stond gelijk op. Ze sloegen het ontbijt over en vluchtten nog diezelfde nacht naar Noord-Afrika. Geen tussenstop bij de McDrive, maar in één streep naar Egypte. Daar was het veilig, omdat Herodes daar geen koning was. Toen Herodes snapte dat de astrologen hem geflashed hadden, werd hij helemaal waus en ging omin broeja lopen doen. Hij schakelde over op plan B.

Daniël de Wolf schreef een gedeelte van het evangelie van Matteus - de torrie van Mattie in straattaal. Food for thought. Een preview vind je hier: straatbijbel-preview.pdf. En nog meer info op www.straatbijbel.nl. Interessant: de mp3's zijn zo te beluisteren.

Voor wie is deze bijbel bedoeld denk je? Wat doet het met je om de bijbel in deze woorden te horen?

De torrie van Mattie ligt vanaf half november in de winkel. Op het congres Buiten winnen is binnen beginnen is ook aandacht voor het boek.

Persoonlijk of samen over Jezus vertellen (3 van 3)

2011-11-07T17:00:00.001+01:00

Onlangs ontdekte ik het verschil tussen "als persoon over Jezus vertellen" en "samen laten zien wat het betekent om Jezus te volgen." Ik denk, dat veel mensen alleen het eerste kennen. Maar, de tweede aanpak is veel effectiever, leuker, maar ook veel ingrijpender.

In deze laatste van drie blogs leg ik het verschil tussen die twee uit (hier deel één en twee).

Vroeger woonde ik in het Land van Heusden en Altena. En ik werkte in Utrecht. Elke dag reisde ik op en neer met de Interliner, een snelle busverbinding tussen Sleeuwijk en Utrecht CS. Twee geografisch gescheiden werelden. Mijn collega's hadden een vergelijkbare situatie; ze werkten in Utrecht, maar woonden in Amsterdam, Woudenberg, Kampen, Ede, Zeist, Den Haag, enzovoorts. Mijn leven en dat van mijn collega's speelde zich af in twee geografische werelden. In die situatie is persoonlijk getuigenis mogelijk, maar niet meer dan dat. Wie vindt dat meer moet, loopt het risico anderen onterecht met een schuldgevoel op te zadelen.

Maar, ik leefde niet alleen geografisch in twee werelden. Ik leefde ook geestelijk in twee werelden. Ik had mijn christelijke privé wereld – kerk en vrienden en familie. En ik had nog een wereld; mijn professionele en in zekere zin publieke wereld. Maar die twee werelden maakten niet of nauwelijks contact.

Kan het anders? Ja, het kan anders. Met twee eenvoudige maar radicale veranderingen: maak persoonlijk samen en privé publiek.

Vind je voetbal kijken leuk? Doe dat niet meer alleen, maar ga samen kijken. Met een heel elftal tegelijk. Of misschien wat duidelijker: met een hele bijbelkring tegelijk. Persoonlijk wordt zo samen. En nodig als je samen gaat kijken niet-christelijke vrienden uit. Dan wordt privé publiek. En niet-christen ontmoeten christenen in een ontspannen maar wel echte dagelijkse omgeving. Vind je voetballen leuk. Dat is al samen. Maar doe het op zondagmiddag samen met je kring en niet-christelijke vrienden. Opnieuw wordt privé dan publiek. En opnieuw ontmoeten niet-christen christenen in een ontspannen maar wel echte dagelijkse omgeving. En in plaats van voetbal kun je ook wandelen, fietsen, klussen, film kijken, kitesurfen, barbecueën, opvoeden, fitnessen of wat dan ook invullen.

Wie dit gaat doen, ontdekt het verschil tussen persoonlijk en samen getuigen. Wie dit gaat doen, ontdekt dat de een goed spreekt, een ander gastvrij is, de een invoelend en een ander uitnodigend is. Wie dit gaat doen, ontdekt, dat het evangelie zichtbaar en tastbaar is. De bekende zendingsman Lesslie Newbigin zei: “De lokale gemeenschap vertolkt het evangelie.” En dat is wat er dan gebeurt.

Verander je bijbelkring in een vriendengroep die de bijbel en elkaars leven deelt. Wordt een vriendengroep die hun levens gastvrij met elkaar en anderen deelt. Chris Wright zegt: “Als wij bedoeld zijn om de onzichtbare God zichtbaar te maken, moet er wel wat te zien zijn.” Nu, dat kun je op deze manier doen.

Het is deze aanpak die je terugvindt bij Tim Chester en Steve Timmis, maar ook bij Alan Hirsch en Michael Frost. En die aanpak beperkt zich natuurlijk niet tot evangeliseren, maar beslaat het hele leven.

Waarom vinden veel mensen deze twee veranderingen -privé wordt publiek en alleen wordt samen- zo moeilijk?

Persoonlijk of samen over Jezus vertellen (2 van 3)

2011-11-06T17:00:00.001+01:00

Dit is de tweede van drie blogs (hier vind je de eerste).

Mijn leven speelde zich af in twee werelden – 's avonds en in het weekend in Werkendam e.o. – overdag en professioneel in Utrecht. Maar die twee werelden werden met elkaar verbonden door de bus waar ik mee reisde. Wie vaak reist met dezelfde bus en (voor sommigen: noodgedwongen) naast mensen komt te zitten, leert vanzelf andere reizigers kennen. Ik had regelmatig gesprekken met twee vrouwen. De een een jaar of veertig en werkzaam bij Catharine LeDuc, de andere met een baan bij de overheid. En ook hier gingen onze gesprekken over koetjes en kalfjes, over ons leven en kregen soms een geestelijke dimensie.

Anders dan met de collega's op mijn werk, woonden ik en mijn medereizigers wel dicht bij elkaar. Maar was dat voldoende om verder te komen dan een persoonlijk getuigenis?

Weet jij een plek in je woonplaats waar niet-christen ongedwongen in aanraking komen met christenen in je woonplaats? En ben jij deel van die plek of groep?

Ik had die plaats niet. Meenemen naar een kerkdienst? Daar kwamen nooit niet-christenen en op buitenstaanders was de gemeenschap helemaal niet ingesteld. Meenemen naar een bijbelkring? Maar die was gericht op samen bijbellezen en vormden een soort “incrowd, ” een andere wereld. Meenemen naar de Alphacursus? Die hadden we niet. Maar, zelfs als die er zou zijn... Ik vind, dat als -ie er al was geweest, ik zelf mee had moeten gaan. Onze wederzijdse gesprekken vormden immers de basis van onze relatie. Bovendien vooronderstelt een Alphacursus eigenlijk veel kennis en komt op buitenstaanders niet zo vrijblijvend over (waarom dat woord überhaupt al). Ik had deze mensen best graag geïntroduceerd in mijn leefwereld, maar daar was mijn leefwereld niet op ingesteld. Mijn leefwereld kende onbedoeld en ongewild nog een scheiding: kerkelijk – niet kerkelijk, sacred – secular, privé – publiek. En tussen die twee werelden was grensverkeer op een natuurlijke manier niet mogelijk.

Als ik terugblik, denk ik dat ik op mijn werk gelegenheid had tot een persoonlijk getuigenis. Dat ik, gezien de geografisch afstand tussen mij en mijn collega's (en zij onderling), ook niet meer had moeten verwachten. Tegenover de niet-christenen in mijn eigen leefomgeving had ik echter ook niet meer mogelijkheden dan dat persoonlijke getuigenis. Anderen zijn daarin misschien veel effectiever dan ik. Maar gezien het geringe aantal mensen dat in Nederland tot geloof komt, denk ik, dat dat aantal mensen dat effectief persoonlijk getuigt klein is.

Persoonlijk of samen over Jezus vertellen (1 van 3)

2011-11-03T20:51:00.000+01:00

In drie blogs leg ik het verschil tussen de twee uit aan de hand van mijn eigen leven.

Vroeger woonde ik in het Land van Heusden en Altena. En werkte ik in Utrecht. Elke dag reisde ik op en neer met de Interliner, een busverbinding tussen Sleeuwijk en Utrecht CS. Mijn collega's net zo; werkten in Utrecht, maar woonden in Amsterdam, Woudenberg, Kampen, Ede, Zeist, Den Haag, enzovoorts. Mijn leven speelde zich af in twee werelden – 's avonds en in het weekend in Werkendam, overdag in Utrecht. En af en toe was er overlap – een personeelsfeest, maar verder hadden we als collega's weinig en zeker geen spontaan contact. We kwamen elkaar op straat of bij het schoolplei simpelweg niet tegen.

Ik denk, dat deze situatie voor veel mensen geldt.

Veel mensen wonen op flinke afstanden van hun werk. Hoe kun je dan christen zijn? En hoe kun je daar het evangelie delen?

Op mijn werk wist uiteindelijk iedereen wel dat ik christen was. Met een aantal collega's had ik regelmatig persoonlijke gesprekken. Altijd van hart tot hart. En ik weet, dat ook collega's met wie ik niet uitgebreid sprak, mijn identiteit kenden. Want, ik merkte, dat ze dat ook van andere collega's wisten die christen waren. En dit is het niveau, waar het in de meeste gevallen bij blijft.

Op je werk heb je alle kans om vanuit een christelijke identiteit te werken. Dat heeft te maken met integriteit, trouw, een constructieve houding, soberheid, dienend leiderschap, enzovoorts. Incidenteel en wellicht regelmatig zul je de gelegenheid hebben om te vertellen over Jezus. Maar, in bijna alle gevallen, is dat een persoonlijk getuigenis; jij vertelt. En je vertelt mogelijk over jouw woonwereld, maar die is gescheiden van de wereld van je collega's.

Laten we ook realistisch zijn. Stel een niet-gelovige collega heeft belangstelling voor het evangelie. Nodig je hem of haar uit om naar jouw kerk te komen? Maar misschien woont hij of zij wel 200 kilometer afstand. Zoek je een christelijke gemeenschap voor haar of hem in zijn eigen woonplaats? Wie dat probeert, zal ontdekken dat het evangelie verbonden is met relaties. Dus hoe realistisch is het, dat dit gaat lukken? En hoe vaak komt dit voor?

Ik denk, dat wie zijn evangelisatie-kaarten op het werk zet, het risico loopt zijn werk te misbruiken. Werk heeft allereerst een doel in zich zelf. Ik denk verder, dat als je werk de enige locatie is, waar je het evangelie deelt, je vrijwel nooit iemand tot geloof zal zien komen. En dat je voor je gevoel altijd zal falen, wanneer je jezelf oplegt, dat het daar moet gebeuren. Dat falende gevoel zal nog sterker zijn, als je iemand bent die het evangelie niet zo goed kan verwoorden.

De werkplek biedt de gelegenheid aan niet-christenen om te kijken naar christenen die vanuit hun identiteit werken. Als het gaat om evangelisatie, is er soms gelegenheid voor persoonlijk getuigenis. Maar geografische afstand is ook in onze Internetmaatschappij nog steeds een belangrijk gegeven. Daardoor is er vaak weinig gelegenheid om elkaars leven te delen en dus om mensen het christelijke leven te laten zien.

PS Op sommige werkplekken zijn gebedsgroepen. Maar, ik denk, dat de voorbeelden waarin deze zich ontwikkelen tot echte gemeenschappen uitzonderingen zijn en blijven. Laat staan dat ze uitgroeien tot gemeenschappen waarin ook niet-christenen opgenomen kunnen worden.

Sabine van der Heijden - Kerk voor een nieuwe generatie

2011-11-02T15:30:00.002+01:00

Sabine van der Heijden is gepassioneerd voor jonge gelovigen. Bekend bij jeugdwerkers vanwege haar boek Re:visie maar ook vele artikelen en interviews. Ik had ze net aan de telefoon en ze vertelde over haar nieuwe boek dat op stapel staat: Kerk voor een nieuwe generatie.

Wat highlights:

Kerken zouden zich meer moeten baseren op gezinnen dan op individuen.
Een relationele aanpak is belangrijk, maar vergeet daarbij ook niet de inhoud.
Secularisatie, individualisme en consumentisme gaan aan niemand voorbij.

Misschien wil ik het horen, maar volgens mij pleit Sabine voor kleine groepen die samen groeien tot volwassen volgelingen. En die kleine groepen bestaan niet alleen uit leeftijdsgenoten, maar hebben gezinnen als basis. Kleine groepen die vanuit hun samenzijn activiteiten organiseren, maar die niet opgaan in activiteiten. Zoals een gezin niet een verzameling activiteiten is, zoals samen eten en samen dingen doen. Een gezin vormt juist de basis voor die activiteiten.

Terecht merkte Sabine op, dat veel mensen het druk hebben. Een ander vertrouwde me onlangs toe, ook een individualist te zijn. Maar wordt het dan gewoon geen tijd om ons te bekeren van ons individualisme, en als het gaat om tijd, keuzes te maken op basis van onze prioriteiten?

Jesus Creed

2011-10-24T09:00:00.000+02:00

Scot McKnight geniet in Nederland enige bekendheid met zijn boek het Credo van Jezus. Minder bekend is, denk ik, dat hij met Jesus Creed een interessante weblog bijhoudt.

Soms zijn de topics alleen interessant voor inwoners van de VS - homeschooling is er zo een. Maar vaak genoeg snijdt hij actuele theologische thema's aan over New Perspective, Gospel, Missional Church. En dan opeens stelt hij weer heel directe vragen: Mag iemand die gescheiden is oudste zijn?

De kracht van zijn blog zit niet in de lay-out. De eerste keer dat ik zijn blog bezocht, dacht ik in de beginjaren van het Internet te zijn beland. Maar haak daar niet op af. Want de kracht ligt ergens anders. In de frequentie waarmee hij post. In de actualiteit van de onderwerpen. In het feit, dat hij vragen stelt aan zijn lezers, en dat hij in gaat op hun antwoorden en vragen (dus in de comments kom je Scot ook weer direct tegen).

Drie redenen om dit boek te lezen als je geen Rotterdammer bent

2011-10-21T19:50:00.002+02:00

Gea Gort schreef God in de Stad - Missionair Leven in een stedelijke omgeving. Gisteren gaf ik al drie redenen om dit boek te lezen als je een Rotterdammer bent. Nu drie redenen, voor als je dat niet bent:

Het boek ziet er goed uit; mooie lay-out, goede foto's, interessant vierkant formaat. Geef het cadeau!
Het is een van de eerste Nederlandstalige boeken met een "theologie van de stad." In de Angelsaksische wereld verschijnt daar van alles over, maar in ons taalgebied is dit uniek. Dus alle termen die in dat taalgebied allang normaal zijn, eindelijk ook in het Nederlands uitgelegd. Eigenlijk ook weer een reden om het ook cadeau te geven. Niet alleen mooie vormgeving, maar ook interessante inhoud.
En, laten we eerlijk zijn: in het Rijnmond gebied gebeurt het. Dat weten we toch allemaal. Maar de titel van het boek is Missionair leven in de stad, dus dat Rotterdams ligt er toch niet zo dik bovenop. Dus het is zelf te verteren voor mensen die niet in het middelpunt van Nederland wonen. Geef het bijvoorbeeld cadeau aan een Amsterdammer ;-)

Drie redenen waarom elke Rotterdammer dit boek moet lezen

2011-10-20T19:36:00.010+02:00

Gea Gort schreef God in de stad - Missionair leven in een stedelijke omgeving.

Drie redenen waarom elke Rotterdammer dit boek moet lezen:

Dit boek vertelt over Rotterdam en Rotterdammers komen er zelf in aan het woord. Paul Donders, Marieke Klaase, Joany Muskiet, Marten de Vries, Daniël de Wolf, om maar wat namen te noemen. Allemaal mensen die geloven in hun stad.
En deze mensen geloven dat er hoop is voor de stad, dus zeker voor Rotterdam. Hun hoop putten ze uit het verhaal dat God met mensen gaat. Een verhaal dat begon in een tuin, en eindigt met een stad.
En natuurlijk zijn het niet alleen praatjesmakers. Nee, het zijn Rotterdammers, dus niet alleen woorden, maar ook daden. Deze mensen mensen laten zien, dat hun hoop hun leven en hun omgeving verandert.

Ben je geen Rotterdammer? Geef ik morgen nog drie redenen, die ook voor niet Rotterdammers van toepassing zijn.

Zes aanwijzingen voor het debat (door Tim Keller)

2011-10-19T19:34:00.001+02:00

De directe aanleiding voor deze blog vind je in mijn vorige blog. Ik mopperde over de manier waarop Carson in ging op standpunten die hij niet deelt. Juist vandaag post een andere vooraanstaande Gospel Coalition man, Tim Keller, zes regels voor de polemiek. Hoe ga je met elkaar in debat?

En de eerste aanwijzing die Keller geeft is - jawel - afkomstig van Carson zelf:

1. Carson's Rule: You don't have to follow Matthew 18 before publishing polemics.

Maar dan wordt het interessanter:

2. Murray's Rule: You must take full responsibility for even unwitting misrepresentation of someone's views.
3. Alexander's Rule: Never attribute an opinion to your opponent that he himself does not own.
4. Gillespie's Rule A: Take your opponents' views in total, not selectively.
5. Gillespie's Rule B: Represent and engage your opponents' position in its very strongest form, not in a weak "straw man" form.

En dan de laatste, van Calvijn himself. Altijd leuk om hem positief in het nieuws te brengen:

6. Calvin's Rule: Seek to persuade, not antagonize, but watch your motives!

Als ik naar dat rijtje kijk, dan ziet het er naar uit, dat Carson bij punt zes zeker de mist ingaat, maar ook bij een aantal eerdere punten wel eens steken laat vallen.

De hele post van Keller vind je hier: http://thegospelcoalition.org/blogs/tgc/2011/10/18/be-winsome-and-persuasive/.

Carson over Boyds ideeën over God

2011-10-15T19:59:00.000+02:00

Ik ben aan het lezen in 1 en 2 Samuël en 1 Koningen. Veel geweld. En dus was ik daar mee bezig, en kwam zo op het spoor van Greg Boyd en zijn boek God at War. Boyd bleek meer te zijn dan een schrijver van het populaire boekje Brieven van een scepticus. Boyd is een van de spreekbuizen van het zogenaamde Open Theism. Kort gezegd - God weet wel welke mogelijke toekomsten er zijn, maar niet welke het echt gaat worden. Dat hangt namelijk af van de keuzes die mensen maken (en die dus echt vrij zijn). En zo kan God dus ook spijt hebben, verrast zijn, teleurgesteld, enzovoorts.

Nadat ik wat toespraken van Boyd had gehoord, nu dus maar eens tijd om ook eens wat van de andere kant. En als ik een reactie zoek op een vernieuwing, google ik gewoon op het onderwerp, carson en mp3. Goede kans, dat ik een lezing van Don Carson te pakken krijg, waar hij in gaat op de zaak. En die zaak van een conservatieve, evangelical/gereformeerde kant belicht. Zo heb ik een serie van drie MP3's beluisterd van Carson over New Perspective on Paul.

En jawel hoor, zoeken op "Carson open theism mp3" leidde uiteindelijk tot een lezing van anderhalf uur. Het was een zoektocht met een paar hindernissen, maar op deze pagina kun je de mp3 vinden: http://welforum.com/course/view.php?id=90.

Carson geeft een goede inleiding op de ideeën van Boyd, maar in de weerlegging ervan valt me de geharnaste taal op. Het doel lijkt nooit om het idee van de ander te begrijpen, maar vooral om dat te weerleggen. En dat doe je door de standpunten van die ander zo neer te zetten, dat ze simplistisch of slecht doordacht zijn. Dat kan behulpzaam zijn in een debat, veilig zijn voor hoorders (gelukkig, ik kan blijven bij wat ik altijd al heb gehoord), maar het levert geen bijdrage in de zoektocht naar de waarheid.

Amerikanen staan bekend als goede debaters, maar als Nederlander krijg ik dan toch jeuk. Is het een cultureel verschil? Is de jeuk herkenbaar?

Schrijft Boyd meer dan brieven aan sceptische vaders?

2011-10-13T09:29:00.000+02:00

Greg Boyd schreef met Brieven van een scepticus een populair christelijk boek. Greg kwam tot geloof, maar zijn vader bleef sceptisch. Totdat hij op zeventigjarige leeftijd een briefwisseling begon met zijn zoon Greg. Die briefwisseling is in een boek gegoten. Alle sceptische vragen vinden er een plaats:

Waarom heeft het christendom zoveel leed aangericht?
Waarom is er zoveel leed in de wereld?
Waarom heeft God je moeder niet in leven gelaten?
Hoe kun je nu geloven dat een mens uit de dood is opgestaan?
Wat moeten we met de boeken van andere godsdiensten?
Enzovoorts.

Allemaal met antwoorden, die in ieder geval voor veel christenen bevredigend zijn. Voor Gregs vader trouwens ook, want die kwam tot geloof.

Standaardboekje? Standaardschrijver? Niet cool? Toch wel: in een brief van Greg stond een zinnetje, dat hevige discussies opriep. Het was een zinnetje in een antwoord op de vraag of God weet wat er in de toekomst gebeurt:

Als God ons vrijheid geeft, scheppen wij de werkelijkheid van onze besluiten door ze te nemen. En zolang wij die besluiten niet nemen, bestaan ze gewoon niet. En valt er dus niets over te weten. ... Dus kan God de goede en verkeerde beslissingen van de mens die Hij schept niet van te voren kennen, totdat Hij ze schept en zij op hun beurt hun beslissingen 'scheppen'.

Waar de calvinist zegt, dat er niets buiten God om gebeurt omdat God almachtig is (en dus ook alwetend over de toekomst). Waar de arminiaan zegt, dat er niets in de toekomst gebeurt zonder dat God het al wist, omdat God alwetend is. Daar zegt Boyd, dat God niet alles weet over de toekomst.

De toekomst is in zekere zin open, ook voor God. En daarom kan God ook spijt hebben van beslissingen die hij heeft genomen. God kiest Saul als koning, maar is later teleurgesteld over zijn keus. God kan teleurgesteld worden in zijn verwachtingen en besluit tot de zondvloed. Enzovoorts. Als God alwetend over de toekomst is, is het op het eerste gezicht nogal vreemd om te spreken over Gods spijt - hij wist het toch al van te voren? Daarom grijpen veel bijbeluitleggers terug op de technische term "anthropomorfisme"; naar de mens gesproken had God spijt, maar "in het echt" niet. De manier waarop Boyd uitleg geeft lijkt die kunstgreep (?) te voorkomen.

Maar is God dan nog alwetend? Volgens Boyd wel. Als eerste: je kunt alleen weten wat bestaat en de toekomst bestaat niet, dus daar valt ook niets over te weten. Als tweede: God kent wel alle mogelijkheden en handelt vanuit die mogelijkheden. Sommigen zeggen, dat Boyd een extreme vorm van arminianisme vertegenwoordigt. Ik zou denken, dat hij juist een tussenpositie inneemt. Waar God volgens de calvinist de toekomst predestineert en volgens de arminiaan kent, kent God volgens Boyd alle mogelijke toekomsten.

Theoretische discussie? Op het oog misschien, maar denk eens aan de volgende onderwerpen:

Gebed - wat "doet" gebed? Volgens de calvinist, de arminiaan en de open theist (de technische naam voor de theologische positie van Boyd)?
Vrije wil - wat betekent dat? Volgens de calvinist, de arminiaan en de open theist?
Lijden - waar liggen verantwoordelijkheden? Volgens de calvinist, de arminiaan en de open theist?

Mocht je denken, dat Boyd zomaar een balletje opgooit... Kijk dan maar eens op zijn website (let op naam!). Google op "'open theism' Bodyd". Combineer Boyd eens met Piper (beiden baptist, beiden predikant in Minneapolis), en je vindt een heftige discussie over een ingestorte brug in hun woonplaats en Gods rol daarbij. Kijk eens wat voor boeken Boyd heeft geschreven op Amazon. En onderzoek eens voor je zelf wat de consequenties zijn van Open Theism.

Chester - 100% Anders -> Gesprekshandleiding beschikbaar

2011-09-30T08:41:00.000+02:00

Een blogje of wat geleden meldde ik de Nederlandse vertaling van Tim Chester's You can change. In het Nederlands: 100% Anders.

Via de website van uitgever de Vuurbaak is een gesprekshandleiding beschikbaar. Zo te downloaden.

Twee dagen en twee bijeenkomsten over de toekomst van de kerk

2011-09-28T08:41:00.000+02:00

Vandaag en morgen ben ik op twee bijeenkomsten over de toekomst van de kerk.

De eerste is een tweedaagse bijeenkomst, waarin Nederlandse en Zuid-Amerikaanse kerkplanters en theologen hun kennis uitwisselen. Ik vind de dag interessant, omdat ze eens niet loopt langs de bijna stereotype Angelsaksische weg.

De tweede is een debat in de stijl van het Lagerhuis. Thema: Kerk in de stad: hoe en hoe lang nog? Het debat is deel van een feestelijke week georganiseerd door de Wilhelminakerk in Haarlem. Feest omdat die kerk 90 jaar bestaat. Feest met een randje, want hoe lang bestaat de kerk nog in Haarlem (en in de stad in het algemeen).

Twee bijeenkomsten; zou de kerk er toch echt haast mee gaan maken om na te denken over haar toekomst? En zou er behalve denkwerk ook echt verandering uit voortkomen. Is denken de weg naar verandering, of is denken juist meer van hetzelfde? En gaat beter denken ons niet helpen? De illustratie in deze blog is afkomstig van Hirsch. Hij pleit voor action-learning.

Story of Jesus met Witherington en Wright

2011-09-27T19:06:00.000+02:00

Op de website van Ben Witherington vond ik een verwijzing naar een documentaire over Jezus van de BBC waaraan onder andere Ben, maar ook Tom Wright heeft meegewerkt. De docu staat wel op amazon.com, maar nog niet op amazon.co.uk. Ik ben er wel benieuwd naar.

Iemand hem gezien?

When success is equated with excess

2011-09-22T11:26:00.000+02:00

In deze tijden van 9-11, stiekeme bonussen en een opkomende economische storm, een reminder van de Californische band Switchfoot - American Dream - Live and Die for Bigger Dreams!

P.S. ze treden binnenkort op in de Melkweg.

Nieuwe kerk in Sliedrecht

2011-09-21T09:38:00.002+02:00

Afgelopen zondag is de NGK een kerk rijker geworden. KopS (Kerk op Straat) in Sliedrecht is kerk geworden - met oudsten. Jezus werd al gevolgd en voorgeleefd. Mensen spoorden al aan om hem te volgen. Nu gaan ze ook mensen dopen in zijn naam en zijn maaltijd vieren. KopS is ontstaan vanuit het werk dat Gerard Vrooland in café's en op straat in Sliedrecht doet. Groepen mensen, een gemeenschap ontstond en dit benoemen als gemeente was een logische stap.

Op zondag was Pand33 goed gevuld. Pand33 is een plek waar jongeren in Sliedrecht elkaar kunnen ontmoeten en de locatie van waaruit Gerard werkt. Samen met Peter Strating had ik een kleine rol in de samenkomst; we hebben een kort woordje gesproken en we hebben samen met Geert van Dijk de nieuwe oudsten gezegend.

KopS heeft alle kenmerken van een kerk, maar is tegelijkertijd voor de NGK een noviteit. De nieuwe gemeente bestaat uit mensen die Jezus willen volgen, maar zich in bestaande kerken niet thuis voelen. Vormen liggen niet vast en zijn vloeibaar. We weten nog niet, hoe dit zich allemaal gaat ontwikkelen. Blijft het, groeit het, verdwijnt het, of ziet het er over een paar jaar weer anders uit? Wie rondkijkt in kerkelijk Nederland ziet, dat mensen die het evangelie verkondigen vaak nieuwe wegen zoeken. Naast KopS, valt binnen de NGK te denken aan de Havenkerk. Binnen de kleine oecumene zijn nog meer voorbeelden te vinden. Zo heeft de GKV Arnhem zich verbonden met Villa Klarendal, ooit begonnen als wijkproject van YfC. En is de CGK Haarlem aan de slag met Het Open Huis in de wijk Schalkwijk. En dat zijn maar twee voorbeelden. Het zou goed zijn als ook ons kerkverband ruimte aan deze experimenten biedt, om zo ook ruimte te bieden aan het werk van de Geest.

Operation World

2011-09-13T12:09:00.000+02:00

Gisteren kreeg ik Operation World cadeau. Een dik boek, van net geen duizend bladzijden, dat alle landen van de wereld beschrijft vanuit geestelijk perspectief. Van elk land geeft het boek overzichten op het gebied van economie, staatsinrichting, cultuur en religie. En vervolgens volgen een aantal puntige beschrijvingen die aansporen tot gebed. Operation World is ook online beschikbaar.

William Carey beschreef rond de 18e eeuw in zijn Inquiry zo goed en zo kwaad als hij kon de voortgang van het evangelie wereldwijd. En daarmee is dat een vroege voorloper van Operation World. Sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw komt om de zoveel jaar een nieuwe editie van dit boek uit. Aanvankelijk met Patrick Johnstone als eindredacteur, nu heeft Jason Mandryk het stokje van hem overgenomen.

Operation World kent beperkingen. Niet elke christen zal dezelfde overtuigingen hebben als Jason en zijn team. Maar de redactie is zich in ieder geval gedeeltelijk van haar beperkingen bewust. Twee voorbeelden. "We are predominantly white Westerners (although decreasingly so) and, as such, cannot divorce ourselves completely from the societies and cultures from which we have emerged" En als tweede, onder het kopje "An emphasis on the Church": "Early editions were rightly criticized for overemphasising mission agencies and the contribution of missionaries."

Gisteren kreeg ik het boek. Vandaag sla ik het open bij 13 september: gebed voor Nederland.

Hirsch: It is communitas not community - danger is good for us

2011-09-12T09:26:00.005+02:00

Alan Hirsch schrijft een belangrijk hoofdstuk in The Forgotten Ways: Communitas, not community. De natuurlijke habitat voor Gods volk is de crisissituatie. Denk aan de patriarchen, de Exodus, denk aan het begin van het koninkrijk onder Saul en David, maar ook de tijd van de ballingschap, denk aan de tijd van Jezus en de vroege kerk. Allemaal situaties waarin het leven van de gemeenschap uitgedaagd en zelfs bedreigd werd. Tijden zonder status-quo. Tijden waarin Gods volk zich door de Geest opnieuw moest uitvinden. Daarom vormt juist de middenklasse kerk een bedreiging voor de waarden van het evangelie, omdat ze zo gericht is op veiligheid en comfort, en die twee waarden albeheersend kunnen worden.

In dit clipje vat Alan communitas samen. Mis het dynamiet niet door je te laten misleiden door het onderkoelde toontje.

Nieuw album van Sara Groves

2011-09-10T16:37:00.001+02:00

Singer-song writer Sara Groves heeft een nieuw album uitgebracht: Invisible Empire. Ik heb het net gedownload en ga eens luisteren.

Nooit van Sara Groves gehoord? Lees hier dan eens verder op JesusFreakHideout of google op haar naam. Of luister eens naar deze songs.

Liefdesliedjes van Sara Groves

2011-09-09T15:22:00.004+02:00

Sara Groves is een van mijn favoriete singer/song writers. En ik ben niet de enige die haar muziek waardeert. Nooit van haar gehoord? Hier drie liefdesliedjes van haar.

Twice as good - "Jouw liefde verdubbelt de vreugde in mijn leven." Recht toe recht aan, maar tegelijkertijd heel dichtbij. Sara Groves ziet de poëzie in het dagelijkse leven en tilt het zo uit boven de sleur en wijst aan hoe bijzonder het is. Dat is kenmerkend voor veel van haar werk.

Op het album Fireflies and Songs plaatst ze dit nummer direct achter Twice as Good: It's me - Een liedje over een huiselijk ruzie. "Zo maar in eens gebeurde het. We waren in gesprek en zonder het te merken liepen we onbeschermd een mijnenveld in. Ruzie. We rennen voor ons leven, alle tederheid is verdwenen. ... En uiteindelijk, hoor ik het meisje in me naar de jongen roepen waar ze van houdt: "Ik ben het. Kom terug mijn lief!" Die combinatie zou ik zelf zo maar kunnen gebruiken bij bijvoorbeeld een Marriage Course of een andere samenkomst over relaties. (songtekst)

En tot slot dit nummer: Loving a person the way they are is not easy - Niet zo eenvoudig om van iemand te houden zoals -ie is. Zoek je iets dan vind je het, maar ook echte liefde. (songtekst)

Nieuw album van Burlap to Cashmere

2011-09-08T09:30:00.003+02:00

Lang geleden bracht Burlap to Cashmere hun eerste album uit: Anybody Out There. Gitaren, folk, Paul Simon, Griekse invloeden. Toen werd het stil rond de band. Leadzanger en componist Steven Deloupolos bracht twee solo albums uit, waaronder Me Died Blue. Maar nu is er dus een tweede naamloos album van de band uitgekomen. Volgens Christianity Today zelfs beter als het eerste. Of dat zo is, zal de tijd leren, maar ik luister inmiddels met veel plezier naar deze opvolger.

Pijn in je buik?

2011-09-07T09:27:00.001+02:00

Soms heb je pijn in je buik. Weet je hoe dat komt? De Here God woont in je hart. Maar, af en toe komt hij er uit en gaat hij een stukje wandelen. En dan stampt -ie wel eens.

Chester - 100% Anders

2011-08-31T18:46:00.000+02:00

Tien vragen:
1. Wat zou je willen veranderen?
2. Waarom wil je veranderen?
3. Hoe ga je veranderen?
4. Wat zijn voor jou de moeilijke momenten?
5. Op welke waarheden moet jij je richten?
6. Van welke verlangens moet jij je afkeren?
7. Wat verhindert jou om te veranderen?
8. Hoe kun je je geloof en bekering versterken?
9. Hoe kunnen we elkaar helpen veranderen?
10. Je leven lang elke dag veranderen. Ben je er klaar voor?
Deze vragen staan centraal in een pasvertaald boek van Tim Chester. Ik ben er enthousiast over, omdat het handen en voeten geeft aan (geestelijke) groei. Tom Wright en Graham Tomlin schrijven mooie dingen op in Virtue Reborn en Geestelijk Fit, maar ik vind dit boek van Tim Chester praktisch. Chester gaat verder, waar Tom en Graham eindigen.

Lijstjes en Ben Tiggelaar

2011-08-29T15:40:00.000+02:00

Lijstjes, lijstjes – to-do, asap, scheduled. Een lange lijst met taken hield ik bij in ThinkingRock, mijn GTD toepassing. Mind like water, schreef ik een tijd geleden nog hoopvol. Maar, terwijl ik de taken wel opschreef, vergat ik om er tijd voor te reserveren. Dat kon, want de meesten van die taken waren toch niet gebonden aan een vaste einddatum. Of kon het toch niet, want mijn lijsten werden steeds langer werden. En als lijsten maar lang genoeg worden, zeggen ze op een gegeven moment niets meer. Het water in mijn hoofd veranderde langzaam weer in een moeras.

Ben Tiggelaar schreef er ook over in de Intermediair. En net als hem ben ik ertoe overgegaan om al mijn taken ook met pen in mijn papieren agenda te schrijven. En op de een af andere manier helpt het. Waarom het beter werkt? Misschien omdat een taak in mijn digitale to-do lijstje virtueel is en een handgeschreven taak in mijn papieren agenda echt? Misschien omdat ik de taken noteer op de dag dat ze echt afgerond moeten zijn en ik dus fysiek voor me zie, dat er werk aankomt? En er ook geen manier is om die fysieke wereld zo te sorteren dat het net is of er geen werk aankomt? Ik weet niet waarom dit beter lijkt te werken, maar het is wel zo.

Tenminste, tot nu toe lijkt het te werken, want de vakantie is nog maar net afgelopen.

En nu Nederlands ondertiteld

2011-08-19T22:01:00.000+02:00

Onlangs zette ik een filmpje van Chick-Fil-A in mijn blog. Hier opnieuw, maar nu Nederlands ondertiteld:

Chris Wright en de rellen in Engeland

2011-08-18T17:27:00.003+02:00

Chris Wright schreef een nieuw boek - The Mission of Gods People.

In 2006 schreef hij The Mission of God. Een dikke pil, waarin Chris de uitdaging aanging om de hele bijbel te lezen als vertelling van Gods alomvattende plan. Dit nieuwe boek is enerzijds een vervolg, - nu gaat het over de missie van Gods mensen. Anderzijds mikt het op een andere doelgroep. The Mission of God is meer academisch, The Mission of Gods People richt zich op een veel bredere doelgroep. Het is een goed leesbaar boek, dat laat zien dat missie het hele leven van alle volgelingen van Jezus omvat.

Ik vond deze quote wel actueel:

Once upon a time there where certain banks who, through their own great folly, found themselves in danger of collapse under mountains of toxic debt that they could not repay or even understand. So they went to their governments, who had mercy on them and took their debts away with thousands of billions of dollars and pounds (PK: and euros) taken from their tax-payers. Then those same bankts came accross many individuals whose taxes had rescued them, who owed them small debts of a few thousand dollars or pounds (PK: or euros), but they showed no mercy at all and took awaay their homes because they couldn't pay up. Which goes to show that redemption in our fallen world seems to work very nicely for the rich and the powerful but is hard to come by if you're poor. Jesus' idea of redemption in the kingdom of God operates differently.

Actueel, want op dit moment ontvangen relschoppers in Engeland enorm hoge straffen. Soms gaan ze maanden de cel in voor het stelen van een flesje water. En ondertussen regeert de bonuscultuur in the City als vanouds...

Ergens eind van dit jaar (?) geeft de Vuurbaak de Nederlandse vertaling uit.

Door Jezus past ons leven in Gods verhaal

2011-08-16T17:27:00.001+02:00

Kijk eens naar dit ontroerende filmpje van Chick-Fil-A, een Amerikaanse fastfoodketen:

Dus: "Elk leven heeft een verhaal, als we maar de moeite doen om het te lezen." Combineer dat met deze prikkelende stelling van Chris Wright: "Wij vragen “hoe en waar past God in mijn levensverhaal?,” maar de echte vraag is: “hoe en waar past mijn leven in Gods grote verhaal.” " Dan krijg je zoiets als:

Door Jezus past elk leven in Gods grote verhaal.

En dan komen vanzelf de vragen:

Wie is God dan?
Wat is zijn verhaal?
Wie ben ik?
En waar en hoe pas ik dan in zijn verhaal?
En welke rol speelt Jezus dan?
En de belangrijkste vraag: hoe past God mij, hoe past God ons, door Jezus in zijn verhaal?

Die vragen leveren mij voer genoeg op voor preken voor dit seizoen.

Geef ons ruimte om Jezus te volgen

2011-04-13T13:21:00.001+02:00

Afgelopen vrijdag en zaterdag was er een conferentie rondom Total Church (hier links naar allerlei blogs rondom de dagen). Total Church is de radicale uitwerking van kerk rondom twee principes: evangelie en gemeenschap. Die twee vormen de brandpunten (radix) van de ellips. Total Church is eenvoudig uit te leggen met korte zinnetjes:

De lokale gemeenschap vertolkt het evangelie (citaat van Newbigin).
Wees goede buren.
Gewone mensen die samen gewone dingen doen vanuit het perspectief van het evangelie.
Alledaags leven vanuit het perspectief van het evangelie.

Die eenvoud is verraderlijk. "Maar dat doen we toch al?"

Goede buren zijn is de kortste manier om te vertellen dat je leven draait om "je naaste liefhebben als jezelf." En dat zinnetje krijgt betekenis vanuit het verhaal van de bijbel, waarin Jezus dat tot zijn dood toe heeft gedaan. Hij heeft zelfs zijn vijanden (lees: ons) liefgehad, opdat wij weer buren konden zijn. Dus dat schijnbaar eenvoudige zinnetje herbergt allereerst een verraderlijke diepgang.

Maar, niet alleen dat. Goede buren, dat willen veel mensen zijn. Maar, meestal is dat iets dat je er bij doet. Je hebt je gezin, je huis, je hobby's, je baan en dan wil je daarnaast ook doen wat goede buren doen. Total Church draait dat radicaal om. Dit is mijn identiteit: in Christus ben ik een goede buur. En die identiteit (dat verhaal) is normatief voor het vormgeven van mijn hele leven. Hoeveel inkomen heb ik nodig om een goede buur te zijn? Waar zijn goede buren nodig? Welke hobby's helpen mij om een goede buur te zijn? Met wie wil ik samen goede buur zijn? Welke dingen hebben mijn buren nodig? Waarvan moet ik me bekeren om een goede buur te zijn?

Total Church vraagt dus - of moet ik zeggen: het evangelie zelf vraagt? - om ons leven radicaal vorm te geven vanuit onze identiteit in Christus. Of: vanuit de navolging van Jezus.

Ik gebruik trouwens af en toe bewust het woord verhaal. Want, leven vanuit die identiteit, gebeurt altijd vanuit het besef waar we ons in het verhaal van het evangelie bevinden. Dat verhaal is nog niet ten einde. Theologisch gezegd: Total Church is niet gebaseerd op een gerealiseerde eschatologie.

Maar de titel van deze blog vraagt om nog iets anders: ruimte. Waar bieden kerken in Nederland mensen de ruimte om dit experiment aan te gaan? Want dit gaat natuurlijk niet om Total Church, maar om iets anders, wat al een tijd in de lucht hangt. Waar durven gereformeerde of evangelische kerken het aan om te zeggen: "Onze vorm van kerk begint bij het instituut, of bij de door de predikant verkondigde boodschap, of bij de gemeenschap, maar beginnen bij kerk als volgelingen van Jezus is ook een geldig en ander begin." En ik gebruik de woorden instituut, gemeenschap en boodschap, zoals Dulles die gebruikt in zijn boek Models of the Church. Ook Dulles voegde dat model, volgelingen van Jezus, pas toe in een tweede druk van zijn boek. Maar Dulles heeft het wel. Maar, waarom lukt het kerken in Nederland niet om dat model te zien?

Waar durven kerken het in Nederland het aan om mensen ruimte te bieden om op deze manier kerk vorm te geven? Waarom zijn mensen zo bang, dat dan alles losgelaten wordt? Inderdaad komen andere aspecten van de verzoening dan ook aan bod - ook de menswording en de opstanding van Jezus. Maar zijn kruisdood zeker ook. Of waarom denken weer andere mensen, dat het meer van hetzelfde is - dat dit gewoon bij de ¨klassieke gemeenteopbouw" past? Lees je literatuur (Frost&Hirsch, Stetzer&Putman, Chester&Timmis) en kijk om je heen naar de praktijk. En besef, net als Dulles, dat levensvatbare gemeenten rondom het model "Jezus volgen" ook de andere modellen zullen integreren (zo Dulles). Waarom denken mensen, dat een ander model van kerk betekent, dat je daarmee een negatief waardeoordeel over hun vorm van kerk uitspreekt? Waarom denken we zoveel vanuit kerk en zo weinig vanuit Koninkrijk?

Nee, dit model van kerk zal niet voor alle christenen in Nederland zijn. Nee, andere modellen hebben ook hun waarde. Maar, voor een significant deel van de volgelingen van Jezus, en zeker voor hen die jong zijn, zal dit model - samen Jezus volgen - hun toekomst zijn. En waar het evangelie deze wereld wil aanspreken, zal dat percentage nog hoger liggen.

Dus demp de kloof en geef ons ruimte om Jezus te volgen. Bied die gastvrijheid.

Boersma ziet Gods gastvrijheid in het kruis

2011-04-11T16:26:00.000+02:00

Volgens Scot McKnight is dit het beste recente boek over het onderwerp. Op de achterflap staan aanbevelingen van Kevin Vanhoozer, Miroslav Volf, Stanley Hauerwas en James K.A. Smith. Het was Christianity Today book of the year in 2005 in de categorie Theology/Ethics.

Dan weet je dat het een theologisch boek is, dat interessant is. Ik schafte het aan vanwege de aanbeveling van McKnight, en vanwege het onderwerp: verzoening.

Boersma,notabene een Nederlander, in Utrecht gepromoveerd, gaat in Violence, hospitality and the cross in gesprek met allerlei mensen die hebben nagedacht over wat er aan het kruis is gebeurd. Boersma grijpt terug op de "recapitulatie" van de kerkvaders. Hij gebruikt de metafoor van de gastvrijheid.

It is in the cross perhaps more than anywhere else, that we see the (cruciform) face of the divine host: the true love of God.

En vorige jaar had ik zelf al het vermoeden dat juist gastvrijheid een geweldige mogelijkheid biedt om aan mensen het kruis uit te leggen, en meer dat gastvrijheid het verhaal van de bijbel bijna van begin tot einde kan dragen.

We leven in de dagen voor Goede Vrijdag en Pasen. Ik heb de indruk, dat we de laatste jaren in de kerk, beter woorden weten te vinden voor Pasen dan voor Goede Vrijdag. Vooral Tom Wright lijkt er bijna eigenhandig voor te zorgen, dat Pasen prominent op de agenda staat. En dat is goed. Maar Goede Vrijdag - waarom moest Jezus sterven? Ik hoor de vraag zelfs maar weinig gesteld. En als ze al gesteld wordt, dan hoor ik vaak wel goede antwoorden, maar op het oog nogal obligaat. Daarom ga ik de komende tijd aan de slag, zowel met McKnight's - A community called atonement als met Boersma's boek.

PS Het ND en Boekencentrum zijn ook bezig om gastvrijheid te promoten.

Het evangelie volgens Axe Deo

2011-04-05T08:47:00.001+02:00

Axe Deo weet in enkele seconden een knap evangelie neer te zetten. Als eerste wordt de man geïntroduceerd: hij is een seksueel wezen dat vrouwen wil veroveren - zijn identiteit. Maar seks lukt niet zo met de vrouwtjes; hij stinkt - zie hier: het probleem. Hij probeert zelf zich van zijn probleem te bevrijden; wassen, schrobben, boenen, een nieuw shirt zonder vochtige plekken, maar tevergeefs. Het lukt hem niet om zich door al deze werken te bevrijden. Dan komt de verlosser - Axe Deo. En zo breekt het moment aan dat de man zijn ware identiteit vorm kan geven; de vrouwen stromen in bosjes bedwelmd en bronstig binnen - de hoop is vervuld.

Dit is in Bijbelse termen een evangelie, een verhaal over schepping (identiteit), val (probleem), verlossing (door werken of door genade) en een herschapen werkelijkheid (hoop). Wie thuis is in de Heidelberger Catechismus herkent zelfs de trits ellende-verlossing-dankbaarheid.

Axe Deo zou je dus een religie kunnen noemen, of een wereldbeeld. Niet al te serieus natuurlijk. Niemand gelooft dat Axe de genade brengt die onbegrensde toegang tot de vrouwen biedt. Daar zit de glimlach. En de relativering. Dit is "over the top." Maar misschien zit daar ook de angel. Want waar we glimlachen om de genade en de hoop van dit evangelie, blijft de identiteit die dit verhaal presenteert ongemerkt onbevraagd. En dus werkt die langzaam maar zeker op ons in (en niet alleen Axe Deo presenteert deze identiteit). En de val in Axe Deo relativeren we, maar we vergeten hem radicaal te herformuleren. Want is dit ons echte probleem?

Middagje flyboarden met Jonatan

2011-03-11T22:49:00.000+01:00

Zonnetje, strand en een beetje wind. Altijd leuk! Dus flyboarden met Jonatan.

Programma Total Church conferentie bekend

2011-02-28T12:15:00.002+01:00

Het programma van de Total Church conferentie op 9 april met Steve Timmis is grotendeels bekend. Naast Steve Timmis werken o.a. de volgende mensen mee: Simon van der Lugt - GKV Delft en voormalig medewerker MAR, Daniel de Wolf - gemeentestichter, Marius Noorloos - Leven uit de Bron, Tjerk van Dijk en Harold Meerveld - Bamboo, gemeentestichters in Maastricht, Peter Strating - Havenkerk, Marleen Ramaker - spreekster en Alrik Vos - kerkelijk werker CGK Broek op Langedijk.

Download hier de flyer en geef je op bij mij of bij Groei.

Voor wie nog niet weet wat Total Church is, lees hier even verder.

Ruth en Valentijn

2011-02-04T17:28:00.000+01:00

Lees de volgende belofte eens:

Vraag me toch niet langer jou te verlaten en terug te gaan, weg van jou. Waar jij gaat, zal ik gaan, waar jij slaapt, zal ik slapen; jouw volk is mijn volk en jouw God is mijn God. Waar jij sterft, zal ook ik sterven, en daar zal ik begraven worden. De HEER is mijn getuige: alleen de dood zal mij van jou scheiden.”

Is dit niet een geweldige trouwbelofte? Het is volgende week Valentijnsdag... Maar dit is niet de belofte van een jonge aantrekkelijke vrouw aan een net zo jonge en net zo aantrekkelijke man. Deze belofte is misschien nog wel wel van een jonge vrouw, maar ze belooft het aan een oude vrouw, een weduwe, iemand die geen toekomst heeft en haar geen toekomst kan geven.

Zondag spreek ik over Ruth - dat in het kader van Valentijn en de relatieweek van de Marriage Course. Ook mijn gemeente biedt een workshop Groene liefde aan.

De belofte van Ruth legde Stef Bos vast in een lied:

Symposium jeugdwerk leiddeelleef

2011-02-01T12:25:00.000+01:00

Tip van Andre Maliepaard: LeidDeelLeef, een goed symposium over jeugdwerk.

Medewerking van Ben Tiggelaar - als publiekstrekker, maar zeker ook met inhoud. Mooie samenwerking tussen diverse kerkgenootschappen - NGK, CGK en GKV.

En interessante thema's over participatie, pastoraat en professionals binnen jeugdwerk. Top is dat juist jonge leiders zelf uitgenodigd zijn om zich te laten toe rusten.

Samen volgelingen maken die samen volgelingen maken

2011-01-19T13:07:00.004+01:00

Soms heb ik van die momenten, dat ik dingen doorkrijg, die ik eigenlijk allang weet. Dan valt het kwartje zeg maar. Pas gebeurde me dat ook weer. Wat? Als ik het opschrijf, is het een open deur. Maar goed, maar dit was mijn leermoment:

Jezus vraagt ons niet om volgelingen te maken, maar om samen volgelingen te maken die op hun beurt weer samen volgelingen maken.

Het doel is dus niet volgelingen, maar volgelingen die samen volgelingen maken. Niet kunnen maken, maar ook echt maken. Ik voeg ook het woord samen bewust toe, omdat ik er meer en meer van overtuigd raak dat het niet gaat om de individuele vaardigheid om dat soort volgelingen te maken, maar dat de Geest ons juist in een gemeenschap brengt en gaven schenkt om dat te doen. Dat samen is deel van het evangelie. Het middel is niet het individu, maar de gemeenschap. De bijbeltekst is natuurlijk Matteus 28 en Efeze 4.

Allemaal voor de hand liggend, maar toch... Ik had dit nu nodig op de plek waar ik werk. Het is bovendien een belangrijke herformulering van mijn persoonlijke missie, zoals ik die ooit voor mezelf had opgeschreven. Want daar had ik van mezelf gezegd: geroepen om te volgen en om volgelingen te maken. En hoe voor de hand liggend de herformulering ook mag zijn – geroepen om samen volgelingen maken die samen volgelingen kunnen maken...

Hoeveel kerken leiden op tot dit soort volwassen christenen?

Hoeveel van de kerkelijke activiteiten is intentioneel gericht op dit doel en gebaseerd op dit middel?

Hirsch schrijft in The Forgotten Ways over de kerk in de eerste eeuwen en de kerk in China in de tweede helft van de twintigste eeuw:

they appear to the observer simply as disciple-making systems. But the rather funny thing is that they never appear to get beyond this - they never move beyond mere disciple making.

Stop doing church, start being disciples

2011-01-18T09:53:00.006+01:00

Stop doing church, start being disciples. Controversiële uitspraak gezien de reacties op een blog van Jos Douma. Maar laat ik er toch een lans voor breken.

Stel deze vraag eens: “Hoe bereiken we niet-christenen?” Wat voor antwoorden krijg je? “Organiseer een Alpha-cursus.” “Zoek een evangelisatiemethode.” “Begin een activiteit voor kinderen.” “Richt je kerkdiensten zo in, dat niet-christenen ze begrijpen.” “Doe een speciaal project rond de feestdagen.” Wat is de grootste gemene deler van deze antwoorden? Het draait allemaal om doen, om activiteiten en om organiseren. Ze zijn allemaal afhankelijk van vrijwilligers. En ze richten zich op individuen buiten hun context. Laten we dit een van de vormen van doing church noemen.

Waarom moeten we dit soort doing church niet doen? Allereerst hierom: onderzoek van Willowcreek, de meesters in programma's, heeft geleerd, dat activiteiten en programma's, hoe goed opgezet ook, geen discipelen opleveren. Dit tot grote schrik van Willowcreek zelf. Maybe people who are being disciples will be doing church, but doing church will not necessarily result in people being disciples.

Dat dit niet werkt is niet zo vreemd. Want geen van deze activiteiten nodigt niet-christenen uit om deel uit te maken van de christelijke gemeenschap. Geen van deze activiteiten is deel van het gewone leven. En zoals wijlen Newbigin al zei: “The local community is the hermeneutic of the gospel.” Dus niet “The activities of the local community.” En Newbigin brengt hiermee het tweede principiële argument in: de volgelingen van Jezus zelf zijn de vertolkers van de boodschap, hun woorden, hun gemeenschap, hun leven.

Wat zou being disciples in dit voorbeeld kunnen betekenen? Stel je een gezin zonder vader voor. Being disciples betekent dat gezin uitnodigen om deel uit te maken van een gemeenschap, zodat de kinderen in het dagelijks leven zien wat een vader is. Dat leren ze niet via een kinderclub waar gesproken wordt over God als vader, maar dat ervaren ze, als ze kunnen delen in een dagelijks leven van en met vaders. Twee, drie, vier gezinnen zouden kunnen besluiten om de twee weken iets samen te doen en daarbij hen en andere niet-christelijke gezinnen uit te nodigen. Dat kan een dag naar het strand zijn, of een filmmiddag, of een barbecue. En een andere keer zouden ze samen kunnen praten over opvoeding. Op die manier nodigen ze die andere gezinnen uit om deel uit te maken van hun gemeenschap en ervaren deze mensen wat het evangelie in het leven van alledag betekent. Vanaf het begin van hun ontmoetingen zijn deze mensen bezig om in de gemeenschap te integreren. Naast al het gewone delen zou het natuurlijk mooi zijn als ze hen op termijn een Alpha cursus aanbieden of een Marriage Course. Dan is het heel natuurlijk om die Alpha samen met die andere gezinnen te volgen. Een kinderclub zou dan passend zijn op het moment dat de ouders de Alpha volgen. De bemensing van de Alpha is eenvoudig. Het zijn de gezinnen zelf die de leiding hierin nemen. En op het moment dat ze er klaar voor zijn, is de stap klein naar een eventuele samenkomst op zondag - ze kennen dan al vier andere gezinnen en waarschijnlijk nog wel meer mensen.

Ik denk, dat deze aanpak misschien wat klein overkomt. En toch zijn de langetermijn effecten veel groter. Het is ook veel "echter", want deze gezinnen zullen ons met echte vragen confronteren en zullen ons vragen het evangelie uit te leven en naar hun situatie te vertalen. Dat is allemaal wat minder veilig dan een boekje of een cursus. Maar dit is being disciples.

Des Hommes et des Dieux - Een ontroerende film

2011-01-17T08:44:00.000+01:00

Afgelopen weekend ben ik naar Des Hommes et des Dieux geweest. Ik vond het een ontroerende film.

“Wij zijn vogels op een tak.” Woorden afkomstig van een Franse monnik uit een klooster in de bergen van Algerije. Hij probeert zo een vrouw uit te leggen dat het zo maar zou kunnen dat ze vertrekken.

Een klein klooster van acht Franse monniken te midden van een Algerijnse islamitische dorpsgenootschap. Het zijn de jaren negentig van de vorige eeuw. De monniken delen in het leven van de dorpsgemeenschap. Ze verlenen basale gezondheidszorg. Ze zijn bevriend. Ze leven met de mensen. Maar dan beginnen terroristen de omgeving onveilig te maken. Mensen worden vermoord. De monniken komen voor de vraag te staan wat ze moeten doen. Vertrekken of blijven? Gewonde terroristen helpen of niet? Bescherming van een corrupte overheid accepteren of niet?

Elk van de monniken worstelt met levensechte vragen en angsten. Durf ik te sterven? Welke betekenis heeft mijn leven? Wie ben ik? Waar is God? Ik ben gekomen om te leven, niet om te sterven... De ontroerende en passende muziek – de psalmen en liederen van de monniken - ondersteund en bevestigt hen en ons.

Komt de katholieke kerk nu positief in het nieuws? Misschien, maar onbedoeld reageren de monniken daar op. Wanneer een journaliste vraagt om hen te bezoeken, reageert een van hen: “Wij vertellen een verhaal van hoop, maar daar zitten journalisten niet op te wachten.”

Deze film cirkelt veel meer rond de thema's van kerst: bij mensen durven te zijn en te blijven met niets in handen. Niets behalve het vertrouwen dat God er is en dat Jezus oproept om hem te volgen. En de film laat zien, dat dat een sterke boodschap is. “Wij zijn vogels op een tak.” “Nee, wij zijn de vogels, jullie zijn de tak,” antwoordt de vrouw.

De aangrijpende film Des Hommes et des Dieux is gebaseerd op waargebeurde feiten. In Cannes ontving de film de Grote Prijs van de Jury en hij is de Franse Oscarinzending voor 2010.

Pak je agenda maar: 9 april Steve Timmis (Total Church)

2011-01-11T19:36:00.002+01:00

Update 2010-02-28 -> het programma.

Op 9 april organiseren we een conferentie, met als directe aanleiding de Nederlandse vertaling van Total Church. Steve Timmis, een van de auteurs, zal twee keer spreken op die dag (ook met vertaling). Daarnaast vullen we het programma met mensen die vanuit de Nederlandse context ervaring hebben met de basis van Total Church - evangelie en gemeenschap. Zij vertellen hun verhalen en ervaringen, en kunnen ook ingaan op vragen met Nederlandse kennis van zaken.

De conferentie cirkelt rond het thema Vernieuwing door evangelie en gemeenschap.

Samen met Steve Timmis schreef Tim Chester het boek Total Church. Je leest gemeenschap: samen het evangelie brengen, samen voor elkaar zorgen, samen bijbel lezen en leven. Je leest hun verlangen om mensen te bereiken met het evangelie. Ze geven aansprekende voorbeelden uit hun eigen leven hoe zij dat invullen. Tegelijkertijd zie je, dat ze oog hebben voor de behoeften van mensen. Ze werken diaconaat heel praktisch uit voor hun eigen leven. Je ontmoet er het leven van alle dag, want dit zijn mensen van de praktijk. En je ontdekt, dat niet de laatste missionaire mode, maar de bijbel hen drijft.

Waarom zou je komen? De manier waarop Tim Keller het evangelie uitlegt spreekt je aan. Je wilt samen christen-zijn in plaats van christen-doen. Je bent op zoek naar geestverwanten en/of wilt praktisch en theoretisch worden toegerust.

Tot slot:

Wie zijn we? Vertegenwoordigers uit de NGK (Missionair Steunpunt), vertegenwoordigers uit de GKV en de uitgever van Groei.
Waar? In het Zendingsdiaconessenhuis in Amerongen. We hebben plaats voor 250 mensen. 9.30-17.30.
Wat kost het? Kostendekkend zijn we met ongeveer 45 euro p.p. en dat is inclusief het boek.
Aanmelden? Stuur me een mail - pieter.kleingeld at kabelfoon.nl en de rest volgt vanzelf.

Binnenkort zal ik meer vertellen en verwijzingen geven naar het volledige programma.

Dagblad de Pers: Apple-fans lijken op christenen

2011-01-07T11:19:00.002+01:00

Apple-fans lijken op christenen kopt dagblad de Pers. Laat ik daar, als kleine profeet, nou net vorige week over gesproken hebben.

Apple verkoopt allang geen iPads meer, maar geluk en identiteit en doet dat door een verhaal te vertellen. En natuurlijk staat Apple daar niet alleen in. Dit is wat de marketing doet: betekenis verkopen aan mensen. Een van de punten die ook Alan Hirsch in The Forgotten Ways aanhaalt. Ik denk, dat we ons veel te weinig bewust zijn van de impact die marketing verhalen op ons hebben. Ze beloven ons geluk en geconditioneerd als Pavlov hondjes lopen we er op af. Maar op het moment dat we als die Pavlov hondjes beginnen te kwijlen, ontnemen diezelfde marketeers ons het geluk, door te wijzen op een nog groter (?) geluk. En zo levert het beloofde geluk ontevreden mensen op. En met identiteit gaat het nog dieper. De belofte naar identiteit mag uit marketing oogpunt nooit worden vervuld, want dat zou het einde van de verkoop betekenen.

De voortdurende uitdaging voor volgelingen van Jezus is dus om dat andere verhaal te vertellen. En dat is een concurrerend verhaal, dat op gespannen voet staat met de verhalen om ons heen. In de woorden van Hauerwas: Preaching as though we had enemies.

Kerst 2010

2010-12-23T10:23:00.001+01:00

Op kerstavond en kerstochtend ga ik samen met een groep mensen eten - de ene keer voor en de andere keer na een kerkdienst. We verlenen elkaar gastvrijheid op een moment waarop we tegelijkertijd gedenken, dat er voor Jezus geen plaats was om geboren te worden. We nemen eten mee uit de Antilliaanse, Marokkaanse en Nederlandse keuken, want als Jezus vrede sticht, dan doet hij dat voor heel de wereld en nodigt hij iedereen uit aan zijn tafel. Vrede is Gods geschenk, wij zien daar naar uit. Met deze woorden erbij - en die zal ik die avond en die ochtend ook uitspreken - is dit voor mij een krachtige uitdrukking van de hoop die in ons is:

Jesus, hope of the nations
Jesus, comfort for all who mourn
You are the source of heaven's hope on earth

Jesus, light in the darkness
Jesus, truth in each circumstance
You are the source of heaven's light on earth

In history, You lived and died,
You broke the chains,
You rose to life

Het volgende clipje drukt voor mij deze hoop uit - straatmuzikanten zingen en spelen gepassioneerd en wereldwijd in harmonieuze veelkleurigheid, dat ze iemand nodig hebben die naast ons staat. Zie deze vorige entry voor meer informatie over het clipje.

Eten, bidden, beminnen - Vier boeken (2)

2010-12-20T15:21:00.000+01:00

In vier posts introduceer ik vier boeken waarin Eten, bidden en beminnen centraal staan. Graham Tomlin - Geestelijk Fit, Alan Hirsch - Forgotten Ways, Steve Timmis & Tim Chester - Total Church, Tom Wright - Virtue Reborn.

Deze vier auteurs bestrijken een groot deel van het theologische spectrum: Anglicaans, Reformed, Missional, Charismatisch. Ik zou er graag nog een titel uit Anabaptistische kring bij willen, Yoder, of iets van Hauerwas. Maar ik ben nog niet voldoende met deze schrijvers bekend.

Vandaag Hirsch - Forgotten Ways.

Hirsch is afkomstig uit Australië. The Shaping of Things to Come, dat hij eerder samen met Frost schreef is het boek dat de missional church in contrast met attractionele kerkmodellen op de kaart zette. In The Forgotten Ways vraagt Hirsch zich af, hoe het kan dat zowel de vroege kerk tot en met de derde eeuw A.D. als de Chinese kerk in de laatste jaren van de twintigste eeuw zo fenomenaal groeide. Alles wat in de Westerse context gegeven is, was of is daar immers anders:

het ging om illegale religies, die op z'n best getolereerd en op z'n slechts vervolgd worden.
ze hadden geen kerkgebouwen zoals wij die gewend zijn.
ze hadden zelfs niet de Schriften zoals wij die kennen.
ze hadden geen institutionele of professionele vorm van leiderschap die wij gewoonlijk met de kerk associeren.
ze hadden geen laagdrempelige kerkdiensten, jongerengroepen, aanbiddingsleiders, seminaries, commentaren, etc.
ze maakten het anderen zelfs moeilijk om deel te worden van de kerk.

Hoe kon de kerk toch groeien? Zijn antwoord:

They appear to the observer simply as disciple-making systems, but the rather funny thing is that they never appear to get beyond this.

Meer dan Tomlin is Hirsch een man van de praktijk. Hirsch is zo praktisch dat er zelfs een handboek is bij The Forgotten Ways. Chester schrijft hierover:

Handbooks which are published to follow-up (cash in on?) the success of books are in my experience almost always a disappointment. It seems as if the publisher has paid someone to think of some applications and questions that anyone could have thought of for themselves. The Forgotten Ways Handbook is a clear exception to this rule.

Minder dan Tomlin is hij in zijn waardering van de institutionele kerk. Sommigen zullen dat echter als een aanbeveling beschouwen. Anderen hebben ook wat kritiek als het gaat om het gebrek aan nadruk op het werk van Jezus (soteriologie). Tim Chester wijst daar bijvoorbeeld op, in zijn review van ReJesus. Toch is hij uiteindelijk positief over het werk van Frost en Hirsch.

Hirsch komt in zijn boek tot zes ingrediënten, zes Forgotten Ways:

The heart of it all: Jesus is Lord
Disciple making
Missional-incarnational impulse
Apostolic environment
Organic systems
Communitas not community

Waarom lezen? Hirsch is enorm aansprekend in zijn praktijkvoorbeelden en de verbindingen die hij legt met de hedendaagse cultuur. Bovendien is hij nooit theologisch naïef en verwerkt hij het denken van bijvoorbeeld Newbigin en Bosch nadrukkelijk in zijn werk.

Eten, bidden, beminnen - Vier boeken (1)

2010-12-17T09:13:00.000+01:00

Vandaag Graham Tomlin - Geestelijk Fit.

Graham Tomlin is een interessante schrijver. Hij is sinds een paar jaar de "huistheoloog" van New Wine. Wellicht verwacht je intens charismatische boeken, maar nee, Tomlin steekt breder en dieper in. Graham is van huis uit, naar ik meen, kerkhistoricus. In zijn boeken - Prikkelende Kerk en Geestelijk Fit - verbindt hij zich in zijn schrijven nadrukkelijk aan de levende traditie van de vroege kerk, Luther, Ellul om maar eens wat te noemen. Hij benoemt ook uitstekend de postmoderne context waarin we leven. En natuurlijk past zoiets als de Alpha cursus ook goed in zijn denken.

Hoe aansprekend Tomlin ook schrijft, hij blijft wel een theoloog. Dat betekent dat hij meer vanuit het ideaal dan vanuit de praktijk schrijft. Dat is geen reden om het boek te laten staan, maar wel om het niet als enige te lezen als het gaat om dit onderwerp.

Zijn boek Geestelijk Fit is een praktische uitwerking van wat hij met zijn eerdere boek Prikkelende Kerk beoogt: hoe leven we ons leven als volgelingen van Jezus, op een manier die onze omgeving uitdaagt om na te denken. Graham steekt in op de deugd - en dat is voor mij gewoon discipelschap.

Wat heeft Graham bij te dragen aan eten, bidden en beminnen? Een verrassend slot. Als eerste concludeert hij dat geestelijke groei kleinere gemeenschappen nodig heeft. Graham schrijft vervolgens, als goed Anglicaan, de institutionele, grote kerk niet af, maar complementeert deze met die kleine gemeenschap. Dat vind ik een pre. De klapper: vanuit het evangelie van Marcus somt hij twaalf eigenschappen op die hij in het leven van Jezus ziet en relevant acht voor ons:

1.Kameraadschap – Jezus deed dingen samen met anderen

2.Gastvrijheid – Jezus en zijn leerlingen ontmoetten elkaar en anderen thuis in hun eigen omgeving

3.Maaltijden –

4.Samen tijd verspillen

5.Taken – Jezus gaf zijn leerlingen opdrachten buiten hun comfort zone

6.Retraite – Jezus trok zich samen met zijn leerlingen terug

7.Onderwijs

8.Bijbel

9.Observatie

10.De armen – Jezus zocht vooral (alleen?) de armen op

11.Eenvoud – Jezus genoot van het goede dat God gaf maar vertrouwde niet op die zaken zelf

12.Jezus zelf! Hij is het hart!

Waarom Tomlin lezen? Alleen om de uitwerking van bovenstaand lijstje te lezen.

Playing for Change | Kerst 2010

2010-12-16T09:09:00.003+01:00

Onze wereld is vaak genadeloos ongastvrij. Er was geen plaats voor Jozef en zijn hoogzwangere vrouw. Jezus werd geboren in een stal. Onze wereld is zo genadeloos ongastvrij, dat vredestichters gekruisigd worden als opstandelingen, dat wie omziet naar anderen eenzaam achterblijft, dat wie leven schenkt het ontnomen wordt, wie water put zelf dorstig omkomt.

En Kerst is dat God zelf deze genadeloos ongastvrije wereld vol vijanden en vreemdelingen in gaat als mens. Kerst vertelt, dat God in die mensen "een welbehagen" vindt. Kerst is de geboorte van een mens die Noord en Zuid, Oost en West gastvrij aan tafel nodigt, maar eerst het lot ondergaat van al die vijanden en vreemdelingen van God. Zijn volk was ooit in slavernij in Afrika, zijn volk werd verdreven door Aziaten, bezet door Europeanen, en zelf werd hij door zijn eigen mensen uitgeleverd om te worden gedood. Dit is de paradox, dat wij verlangen naar vrede, maar oorlog alleen met wapens kunnen bestrijden. Liefde en genade zijn geschenken van buiten. Dat is de boodschap van Kerst.

In 2001 begonnen twee mannen de muziek van straatmuzikanten op te nemen in de VS. Dit project groeide uit tot een wereldwijde beweging. Geld wordt ingezameld voor muziekscholen in oorlogsgebieden en verlaten plaatsen. Onderstaand clipjes zijn een mooie kerstboodschap voor 2010. Ik hoor er in terug, wat ik hierboven schreef.
Met dank aan Marnix Niemeijer, directeur van TEAR - TEgen ARmoede. Voor meer clipjes en info (die ik zelf ook ga bekijken: http://playingforchange.com)

Eten, bidden en beminnen en de christologie

2010-12-15T15:00:00.002+01:00

Eten, bidden en beminnen zijn drie werkwoorden die intens theologisch gestempeld kunnen zijn. Niks oppervlakkigs dus. Zo kan eten nadrukkelijk verwijzen naar Jezus. Met een duur woord, zou je kunnen zeggen, dat eten in het licht van de bijbel, verwijst naar de christologie. Hier een voorzetje.

Eten is christologie van Kerst, want Jezus was niet welkom in deze wereld. Zo willen we eten met mensen die niet welkom zijn in onze samenleving - de arbeiders, de vreemdelingen, de onaangepasten, de gebrokenen van hart en geest, de puissant rijken en de armen.

Eten is christologie van Goede Vrijdag, want Jezus werd gedood. Hij was niet welkom in deze wereld. Dat begon al direct na zijn geboorte, met de reactie van koning Herodes op de boodschap van de magiërs. Jezus stierf uiteindelijk als vijand, als vijand van het volk en als vijand van het rijk, en dat terwijl wij de echte vijanden waren - van God en van elkaar. We eten om dat te gedenken, want Jezus verbond zijn dood met een maaltijd. En hij droeg zijn volgelingen op om die maaltijd samen te vieren.

Eten is christologie van Pasen, want Jezus stond op uit de dood. Gods nieuwe tijd is begonnen. Wij eten als vooruitblik op Gods grote maaltijd. Wij eten om de verzoening die hij in Jezus aanbiedt te vieren, autochtoon met allochtoon, nieuwe met oude Nederlander, allen in Christus.

Eten is christologie van Hemelvaart, want Jezus is Koning geworden. En daarom eten we geen nationale maaltijd, maar eten we als een wereldwijde broederschap. Eten we als vreemdelingen op aarde en burgers van een ander rijk. En omdat hij alle macht heeft, eten we met de machtelozen en de verschoppelingen, eten we in de marge van de macht van deze wereld, want zo staan we in het centrum van de macht van Jezus.

Eten is christologie van Pinksteren, want Jezus zond zijn Heilige Geest. Wij delen wat God ons heeft gegeven en gaat geven. Hij geeft ons eten om te delen en gaven om zijn gezin op te bouwen - apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren. Ook Pasen en Pinksteren zitten natuurlijk opgesloten in de maaltijd van de Heer. Jezus verbond die maaltijd met het nieuwe verbond, dat is de nieuwe tijd van Pasen. En in dat nieuwe verbond ontvangen wij een nieuw hart, dat is Pinksteren.

Eten is christologie van de Wederkomst, want Jezus komt terug om alle dingen recht te maken. We eten, en weten dat het koninkrijk niet bestaat uit eten en drinken, maar uit vrede en gerechtigheid. We eten, en weten dat niet wij de Grote Maaltijd brengen, maar hij. Hij alleen is Koning. We zijn dus mensen die eten, maar niet als mensen zonder hoop.

Zo is met de maaltijd nog niet de hele christologie aan de orde gekomen. Woorden als pre-existentie en twee-naturenleer zijn nog niet gevallen. Maar toch, met de maaltijd valt veel te vertellen over Jezus, zonder dat het gezocht is.

Beminnen heeft volgens mij net zo'n sterke lading, maar daar schreef ik al eerder over (zie hier, hier en hier bijvoorbeeld).

Verlangen uit dankbaarheid of ontevredenheid

2010-12-14T14:49:00.002+01:00

Als verkoper heb je niks aan een tevreden klant. Want die komt niet meer terug. Natuurlijk, direct na aankoop moet de consument een tevreden gevoel hebben. Maar, al snel daarna moet het gaan knagen. Er zijn alweer betere beeldschermen verkrijgbaar (van LCD en plasma naar LED, van HD-ready naar HD en 3D). Je iPad is binnen een paar maanden verouderd. De nieuwe generatie krijgt meer geheugen, meer aansluitmogelijkheden, een camera, enzovoorts. De markteconomie drijft allang niet meer op schaarste maar op ontevredenheid.

En die ontevredenheid knaagt waarschijnlijk dieper aan ons dan we denken. Waarom zijn we anders zo licht ontvlambaar? Waarom anders politiek zo wispelturig? Waarom anders mopperen we zo makkelijk?

Zou het kunnen dat ons verlangen naar meer - meer salaris, meer vrije dagen, betere gezondheid, intensere liefde, meer van Gods Geest, gestempeld wordt door ontevredenheid? Ontevredenheid over ons salaris, ontevredenheid over de mensen in onze gemeente (niet geestelijk, niet actief, niet conservatief of niet inspirerend genoeg), ontevredenheid over ons huis, onze tv, onze relatie, noem maar op.

Het viel me opeens weer op in het clipje van Nick, dat hieronder staat. Nick heeft geen armen en benen. En toch straalt hij enorme vreugde uit. Toch heeft hij geweldige humor en relativeert zich zelf. Hoe kan dat? Wat heeft bij hem de verandering te weeg gebracht? Hij zegt er zelf dit over: "Het eerste wat ik geleerd heb, is om dankbaar te zijn."

Ik denk, dat we niet meer van God mogen verwachten, als we niet eerst leren om dankbaar te zijn met wat we al hebben ontvangen. En als dat zo is, dan is dat denk ik niet eens zo gemakkelijk. Want met met die houding stellen we onze cultuur en dus onze diepste drijfveren onder kritiek. De maakbaarheid van meer en de ontevredenheid naar meer zijn namelijk twee pijlers van onze maatschappij en dus van ons leven.

Nieuwe blog: Peter van de Havenkerk

2010-12-14T11:18:00.001+01:00

Als iemand weet, wat eten, bidden en beminnen is, dan is dat Peter Strating van de Havenkerk. Een gemeente midden in de Schilderswijk. Een gemeente die volop samen eet, samen bidt en samen bemint (en beminnen gebeurt daar, zoals elders tot de vonken er van af vliegen ;-) Peter is onlangs begonnen met een weblog: peterstrating.blogspot.com.

Eten, bidden en beminnen en de Nationale Synode

2010-12-13T11:05:00.003+01:00

Afgelopen vrijdag en zaterdag was ik deelnemer aan de Nationale Synode. Had daar meer gegeten moeten worden, zoals Daniel suggereert? Misschien wel, maar met wie?

Voordat ik die vraag beantwoord, eerst een aantal positieve opmerkingen. Goed, dat 52 denominaties elkaar hier min of meer "officieel" niveau ontmoetten, en zo bevestigen wat op het grondvlak al jarenlang gebeurt. Ook Rooms-katholieken en anabaptisten. Goed, dat oud en jong, leiders en leken, mannen en vrouwen, elkaar ontmoetten, baden, luisterden naar elkaars hart en samen aten. Goed, als dit een start is voor nog veel meer. Want, dat belooft het toch wel te zijn. Het was ook een moedig initiatief, zeker voor hen afkomstig uit de CGK, GG en de Remonstrantse richting. En: Jezus stond in het middelpunt.

De slottoespraak was van Harmen van Wijnen. Harminius, zoals zich hij met enige humor hernoemde. Hij vroeg zich onder meer af waarom zo weinig christenen aan tafel zitten bij Pauw en Witteman. Wellicht sprak er een verlangen uit naar meer mensen die opvallen door het volgen van Jezus. Of zat er "oud denken" achter? Gaat het om bruggen bouwen of om krachten bundelen? Zou dit een van de weinige dingen zijn, die deze synode bindt met die uit 1618/1619. Namelijk het verlangen naar macht en invloed? Bij wie willen wij aan tafel? Met Pauw en Witteman, of met Kylie, Rachid en Stephen? Voor zover ik weet heeft Jezus nooit met Herodes gegeten. Jezus at altijd in de marge van de samenleving.

Is het inlegkunde, om verlangen naar macht te horen in zo'n zinnetje? Maar de slotliederen bevestigden dit voor mijn gevoel. U zij de glorie, opgestane Heer. U zij de victorie! En ook Geest van hierboven, leer ons geloven. ... als wij ontvangen al ons verlangen... Dat klonk me opeens allemaal zo stoer, zo machtig in de oren. Iets te veel Pasen en Hemelvaart en iets te weinig Kerst en Goede Vrijdag om het maar eens theologisch uit te drukken.

Ik denk, niet dat christenen moeten streven in het centrum van de macht te komen. Als Jezus zegt, dat hij alle macht al heeft, wat willen we dan nog meer? Iemand wees op Johannes 13:

Jezus, die wist dat de Vader Hem alles in handen had gegeven en dat Hij van God gekomen was en naar God zou teruggaan, stond van tafel op, legde zijn bovenkleren af en bond een linnen schort om zijn middel.

Eten, bidden en beminnen gaat uit van een ander Koninkrijk. Wij eten en beminnen als vreemdelingen. Het was daarom prima om Donner van Koninkrijkszaken te gast te hebben op de Nationale Synode. Volgelingen van Jezus zijn immers van een ander Koninkrijk. Of was het niet zo prima, omdat Donner van Binnenlandse Zaken is? En dat de Nationale Synode een signaal aan ons Nederland en onze samenleving aanbood, kan op een identiteits-conflict duiden. Kortom, dat woordje Nationaal zit me ook een beetje dwars. Ik hecht daar op zich minder gewicht aan, maar in combinatie met het voorafgaande, wil ik het wel noemen.

Kerstengel

2010-12-10T23:03:00.003+01:00

Mijn zoon bereidt zich voor op de kerstviering bij school. Hij heeft geen gebrek aan inlevingsvermogen. Hij vertelde, dat hij vanmiddag God heeft gezien: "Hij was helemaal van goud."

Waarom eten, bidden en beminnen?

2010-12-09T10:34:00.000+01:00

Eten, bidden en beminnen; een mooie samenvatting van wat de kerk moet doen (een journalist van Trouw introduceerde deze trits, Jos Douma en Remmelt Meijer schrijven erover, n.a.v. een interview met David Heek in het ND).

Ik ben helemaal voor. Al meer dan twee jaar eet ik bijna wekelijks met een groep mensen en sinds een jaar nodigen we elke maand andere mensen uit om mee te eten: christenen, niet-gelovigen, moslims, jong, oud, allerlei kleuren en achtergronden. We oefenen o in het delen van ons bezit en onze tijd en ons leven. Het is heel eenvoudig: samen koken, samen eten, samen bijbellezen, samen bidden en samen opruimen. We koken niet voor anderen - dat is de crux, we koken met anderen. Die daarmee meteen geen anderen meer zijn. Is het groot? Nee, dertig, veertig mensen. Maar, we leven en spreken het Evangelie uit (klik hier, hier of hier voor een toelichting).

Maar daar - bij het Evangelie leven en spreken - moet het ook blijven. We eten, bidden en beminnen niet om het Koninkrijk van God te bouwen. Maar, om het te vieren en te verkondigen. Ik zie het gevaar, dat wij Nederlanders met onze ideeën over maakbaarheid, eten, bidden en beminnen omarmen als activiteit en niet als levensstijl. Eten, bidden en beminnen wordt een methode om het Koninkrijk te bouwen, groter te maken, uit te breiden. Maar we eten, bidden en beminnen uit dankbaarheid. Jezus heeft ons bevrijd. Hij is de Koning. Hij heeft alle macht al. En daarom eten, bidden en beminnen we. Dat is ook de volgorde in Handelingen 2. Wie theologisch nog niet overtuigd is, kan ook kijken naar de statistieken van de afgelopen honderd jaar: wij hebben in die periode wel dijken gemaakt, maar het Koninkrijk en de kerk niet echt.

Kortom de uitdrukking Koninkrijk van God is in het Nederlandse taalgebied enorm vervuild met ons idee van maakbaarheid. Vandaar dat we er zo graag aan bouwen. Maar, laten we ons eten, ons bidden en beminnen ook niet met dat onzalige idee vergiftigen. Laten we eten, bidden en beminnen uit dankbaarheid.

Hauerwas in Opbouw

2010-11-30T16:28:00.001+01:00

Is het omdat Stanley Hauerwas zo'n markante kop heeft (zie foto)?

Is het omdat ik bezig ben met het onderwerp Groei? En omdat ik denk dat volgelingen van Jezus alleen in, door en als gemeenschap kunnen groeien? En omdat ik me dus herken in hem. Want volgens Stanley Hauerwas is...

...de kerk de plaats waar christenen van individu deel worden van een grotere familie, waar ze leren om samen te leven, waar anderen zich met hun leven mogen inlaten. In de kerk leert een mens dat hij of zij niet zelf de hoofdpersoon is in zijn levensverhaal, maar dat God dat is.

Is het omdat Hauerwas voor een verhalende theologie is?

Is het vanwege dit soort teksten:

Time’s Magazine noemde hem in 2001 Amerika’s ‘best theologian’. Stanley Hauerwas is ‘contemporary theology’s foremost intellectual provocateur’, motiveerde het tijdschrift. Op karakteristieke wijze antwoordde Hauerwas: ‘Best is geen theologische categorie. Gelovig of ongelovig zijn de juiste categorieën. Het laatste in de wereld wat ik wil zijn, is de beste.’

Is het omdat ik er dus naar uitzie meer van hem te lezen dan Resident Aliens en Preaching as though we had enemies (zucht: was het maar zomer)?

Ik weet het niet, maar ik vind het leuk dat ik Bart Wallet heb gevraagd een artikel te schrijven over deze markante theoloog. En nog leuker, dat Bart het heeft geschreven.

Acht weken na verschijning van deze blog kun je Barts hele artikel online in Opbouw-online lezen. Wie niet kan wachten, kan nu al de Nederlandse vertaling van Preaching as though we had enemies lezen.

Wie bereikt wie?

2010-11-17T16:18:00.003+01:00

Iedereen die nadenkt over evangelisatie, komt vroeg of laat bij de doelgroep vraag. Wie willen we bereiken? En daaruit volgt dan de aanpak. Maar volgens mij moet er eerst iets anders gebeuren.

We kunnen anderen pas bereiken, als we hen toestaan ons te bereiken. De eerste vraag is niet, hoe wij anderen kunnen bereiken. De eerste vraag is, of wij bereid zijn, om anderen ons hart en ons huis te laten bereiken. Zijn wij bereid om anderen in ons leven binnen te laten? Kunnen we anderen in onze gemeenschap opnemen, of houden we hen op veilige afstand, zodat ons eigen leven ongemoeid blijft?

Wanneer we niet bereid zijn om anderen ons te laten bereiken, dan is de uitdrukking, dat wij anderen willen bereiken, marketingjargon. Dan wordt het evangelie een product, dat we aan andere consumenten op de markt van religie en spiritualiteit kwijt willen. In 1974 zei René Padilla hier al het volgende over:

In order to gain the greatest possible number of followers, it is not enough for 'culture Christianity' to turn the gospel into a product; it also has to distribute it among the greatest number of consumers of religions. For this the twentieth century has provided it with the perfect tool - technology. The strategy for evangelization of the world thus becomes a question of mathematical calculation.

Maar er ligt ook een mooie kans. Wanneer we anderen uitnodigen om ons leven binnen te komen en hen gastvrij ontvangen, ook al zijn zij voor ons vreemdelingen, dan belichamen we alleen al daardoor, het hart van het evangelie.

Groei! op website NGK Maassluis

2010-11-16T16:18:00.001+01:00

Dit jaar spreek en preek ik over Groei. Voor wie wil meelezen heb ik gisteren het resultaat tot nu toe op de website van de NGK Maassluis gezet.

Wie meeleest en nog meer inspiratie wil, kan ik de volgende titels aanraden:

Graham Tomlin - Geestelijk Fit (goed leesbaar)

Tim Keller - Namaakgoden (goed leesbaar)

Tim Chester - You Can Change (Engelstalig, maar goed leesbaar)

NT Wright - Virtue Reborn (wat pittiger)

En op Galaten:

Tom Wright - Galatians and Thessalonians (Paul for Everyone serie, Engelstalig, maar goed leesbaar)

John Stott - The Message of Galatians (BST serie, ook in het Nederlands verschenen, goed leesbaar)

Richard N. Longenecker - Galatians (WBC serie, technisch)

Richard Hays - The Faith of Jesus Christ (technisch)

Chris Wright - The Mission of God (technisch, maar eenvoudiger dan de twee titels hierboven)

Puberruil Maassluis - Volendam

2010-11-11T10:35:00.000+01:00

In Puberruil XL ruilen twee pubers voor vijf dagen. In de uitzending van 9 november kwam de Antilliaanse Mary-Leen uit Maassluis in Volendam terecht. En Lizz uit Volendam dus in Maassluis. Klik hier om de uitzending te bekijken en te ontdekken hoe Antilliaanse jongeren uit Maassluis een feestje bouwen zonder drank, op straat hangen en niet kunnen dansen in Volendam.

Het hemd van de Koning (5) - Het verhaal

2010-11-01T09:37:00.004+01:00

Onze kleding vertelt wie we zijn, of bedekt wie we zijn. Onze kleding vertelt waar we trots op zijn, of verbergt waar we ons voor schamen.

De afgelopen dagen heb ik een aantal blogs geschreven die in ruwe streken het verhaal van de bijbel over schaamte vertellen. Vandaag het verhaal op een rijtje.

Een van de eerste verhalen in de bijbel gaat over Adam en Eva. Wanneer God hen opzoekt, verbergen ze zich voor hem. Maar hij roept ze tevoorschijn en vraagt waarom ze zich verborgen hielden. Wat is hun antwoord? “We werden bang, omdat we naakt zijn.” Diepe schaamte. “We hebben niets om aan te doen.”

Wij zijn allemaal kinderen van Adam en Eva. Onze angst om ontdekt te worden, naakt gevonden te worden is dus – volgens de bijbel – terecht. Als onze schaamte terecht is, dan komen we daar dus zelf niet vanaf. Dan helpen onze kleren dus niet echt, dan zijn het uiteindelijk de kleren van de keizer.

Maar de bijbel stopt niet bij Adam en Eva.

Na hen koos God Abraham. Hij zei tegen hem: “In jou zullen alle volken gezegend worden. Uit jouw nageslacht zullen koningen voortkomen.” Uit Abraham kwam het volk Israël voort. God zei tegen hen: “Ik maak van jullie een koninkrijk van priesters.” En zo roept het verhaal van Adam en Eva, Abraham en Israël het verlangen op naar nieuwe kleren. Verlangen naar koninklijke kleren. Naar een dag waarop wij de schaamte voorbij mogen zijn. Maar wie de geschiedenis van Israël leest, vindt weinig kleren om aan te trekken.

Maar dan komt Jezus. God zegt tegen hem: “Jij bent mijn Geliefde Zoon.” Mijn geliefde Zoon, dat is de titel voor een koning. En in alles wat hij doet, laat hij zien, dat hij die titel en die kleding waardig is. In zijn spreken, in zijn oordelen, in zijn woorden en in zijn daden. Hij is de koning.

Tot op de dag van zijn kruisiging. Dat is de dag waarop soldaten hem de kleren van het lijf scheuren. Een lendendoek? Ik weet het niet. De kruisdood was bovenal bedoeld als een schaamtevolle dood. Bedoeld om die ander te onteren, schaamtevol te laten sterven.

Onder aan het kruis verloten de soldaten Jezus onderkleed, zijn hemd. Een van hen zal voortaan gekleed gaan in zijn kleren.

Maar hangt Jezus daar niet op de positie waar wij het meest bang voor zijn. Zichtbaar voor mensen, zichtbaar voor God, zonder iets om zichzelf te bedekken. Tentoongesteld, zonder mogelijkheid om te vluchten. Is de schaamte die hem ten deel valt, niet onze schaamte?

Maar schaamte hoeft maar één keer tentoongesteld te worden. Wanneer iedereen het heeft gezien, dan is het genoeg.

En dit is dan de boodschap van de bijbel: Jezus heeft onze schaamte al gedragen. Jezus heeft de vloek al gedragen. En onder aan het kruis ligt dat hemd. Het hemd van de koning. Het hemd van de Zoon van God. Nieuwe kleren. Een nieuwe identiteit, de identiteit van de Koning.

En de doop is niets minder dan een uitspelen (enacting) van dit alles.

P.S. de foto is afkomstig van de website van Coen Wessels.

Het hemd van de Koning (4) - Eerst schaamte dan schuld

2010-10-29T09:30:00.004+02:00

Onze cultuur wordt steeds meer in een schaamtecultuur. Ik hoop, dat ik sinds vorige week een verhaallijn in de bijbel te pakken heb, die hier alles mee te maken heeft. Ik had dus Entdeckungsfreude.

Een treffend beeld voor schaamte is naaktheid. Een van de eerste verhalen in de bijbel gaat over Adam en Eva. Wanneer God hen opzoekt, verbergen ze zich voor hem. Maar hij roept ze tevoorschijn en vraagt waarom ze zich verborgen hielden. Wat is hun antwoord? “We werden bang, omdat we naakt zijn.” Diepe schaamte. “We hebben niets om aan te doen.”

In de kerk wordt vaak de nadruk gelegd op de schuld van Adam en Eva. Ze hadden immers Gods gebod overtreden. Ze hadden gegeten van de boom waarvan God hen verboden had te eten. Maar, het eerste wat Adam en Eva ervaren is niet schuld, maar schaamte. Natuurlijk valt er veel te zeggen over schuld, maar toch minstens zoveel over schaamte?

En, als wij allemaal kinderen van Adam en Eva zijn, wat betekent het dan, dat we door de doop met Christus bekleed worden? Toch, dat hij onze schaamte bedekt? Zoals ik het nu opschrijf, is dat nog een "naakte" waarheid, maar het is toch niet zo moeilijk om die aan te kleden met onze dagelijkse realiteit?

Hier vind je de eerdere blogs over dit onderwerp: deel 1, deel 2, deel 3.

Het hemd van de Koning (3) - De doop

2010-10-28T09:19:00.003+02:00

Keeping up appearances. Imago, imagoschade en imagoprobleem. Een onbevlekt blazoen. Allemaal woorden die te maken hebben met schaamte en identiteit.

Paulus schrijft in zijn brief aan de Galaten over mensen die met Christus bekleed zijn. En concludeerde ik in mijn vorige blog: wie bekleed is met Christus, is niet langer naakt. En deelt dus in het imago van Christus.

Tijd om even stil te staan bij de historische achtergrond van de uitdrukking bekleed met Christus. In andere brieven gebruikt Paulus vergelijkbare uitdrukkingen. Ik noem een voorbeeld; Kolossenzen 3:

9 Bedrieg elkaar niet, nu u de oude mens en zijn leefwijze afgelegd hebt 10 en de nieuwe mens hebt aangetrokken, die steeds vernieuwd wordt naar het beeld van zijn schepper en zo tot inzicht komt. 11 Dan is er geen sprake meer van Grieken of Joden, besnedenen of onbesnedenen, barbaren, Skythen, slaven of vrijen, maar dan is Christus alles in allen. 12 Omdat God u heeft uitgekozen, omdat u zijn heiligen bent en hij u liefheeft, moet u zich kleden in innig medeleven, in goedheid, bescheidenheid, zachtmoedigheid en geduld. 13 Verdraag elkaar en vergeef elkaar als iemand een ander iets te verwijten heeft; zoals de Heer u vergeven heeft, moet u elkaar vergeven. 14 En bovenal, kleed u in de liefde, dat is de band die u tot een volmaakte eenheid maakt.

Paulus roept bij zijn hoorders hun doop in herinnering. Bij de doop legden de mensen hun oude kleren af, werden gedoopt en deden vervolgens hun nieuwe kleren aan. Iets nadrukkelijker: ze deden hun oude, versleten en vieze kleren uit, werden zelf ook schoongewassen en deden vervolgens nieuwe kleren aan. En zo vertelde de doop in een notendop het verhaal van het goede nieuws van Jezus.

Meer nog, met de doop werd de dopeling een bewuste participant (acteur) in Gods drama van schepping naar herschepping, maar ook Gods drama van schaamte naar aanvaarding. En zo'n acteur doet dus de kleren aan die bij hem passen - en leeft zich meer en meer in zijn rol in. En volgens de bijbel is dat altijd een tweezijdige actie - aandoen door de mens enerzijds, en anderzijds door de Heilige Geest vernieuwd worden naar het beeld van zijn schepper.

Bob Calvert spreker in Capetown 2010

2010-10-27T08:22:00.000+02:00

Ik moet de video zelf ook nog bekijken, vond hem terwijl ik iets anders zocht. Maar ik ben toch een beetje trots: Bob Calvert, predikant van Scots International Church in Rotterdam was een van de sprekers in Capetown 2010. Klik hier voor de video. Capetown 2010 is de Third Lausanne Congress on World Evangelization met sprekers als John Piper, Chris Wright en Ajith Fernando en dus ook onze eigen Rotterdamse Bob Calvert.

Het hemd van de Koning (2) - Angst om naakt te zijn

2010-10-26T09:09:00.002+02:00

Bijna iedereen kent het verhaal van de kleren van de keizer.

Maar stel je voor, het was andersom. Niet de keizer staat zonder kleren, maar jij. Stel je voor, je komt op bezoek bij de keizer. Je staat in een grote hal voor de troonzaal. De twee grote deuren er naar toe zijn gesloten. Dan gaat de klink van een van de deuren omlaag en langzaam zwaaien de deuren open. En opeens kijk je naar jezelf en je ontdekt: ik heb niets aan. Je bent naakt, vuil. De deuren zwaaien open. Je kunt niet weg en je hebt niets aan. In de verte doemt de troon op en erom heen zie je de hofhouding staan.

Voor sommigen is bovenstaande, in allerlei varianten, een letterlijke nachtmerrie. En, het is een droom die alles te maken heeft met (diep weggestopte) schaamte.

Toen ik de bijbeltekst “bekleed met Christus” met dit voorbeeld verbond, had ik een eerste lijntje te pakken van het bijbelse verhaal over schaamte. Want, wie bekleed is met Christus, is niet langer naakt. En meer nog, die deelt in het imago van Christus. Misschien nog een keer, want het klinkt simpel, maar dat is het niet: wie bekleed is met Christus is niet langer naakt. Onze angst om naakt gevonden te worden is een van onze diepste angsten. Christus bedekt onze schaamte.

Protestantse Oh Oh Cherso Persiflage

2010-10-25T19:24:00.001+02:00

Via goedgelovig deze protestantse Oh Oh Cherso Persiflage:

Het hemd van de Koning (1) - Aanleiding

2010-10-24T12:06:00.004+02:00

Het verhaal gaat, dat Arthur Conan Doyle, de schrijver van Sherlock Holmes, een telegram schreef naar een aantal mensen in London. Mensen die goed bekend stonden. Anoniem schreef hij hen: “Vlucht – Alles is aan het licht gekomen.” En in de dagen erna verdween een aantal van hen spoorloos.

Of het waar is, weet ik niet. Maar het spreekt me aan. Wat zou ik doen als ik zo’n brief zou ontvangen? Zou het kunnen, dat ik me dingen zou herinneren, waarvoor ik me zou schamen? Dingen die ik zelfs voor mezelf diep verborgen houd?

Volgens sommige mensen heb je enerzijds schuld- en anderzijds schaamteculturen. En verandert onze cultuur steeds meer in een schaamtecultuur. Ik vond dat altijd een interessante gedachte, toch kon ik het niet goed praktisch of concreet maken. Maar ik geloof, dat ik sinds vorige week een verhaallijn in de bijbel te pakken heb, die hier alles mee te maken heeft. Ik had dus Entdeckungsfreude.

Het begon met een bijbeltekst uit Galaten 3:27: bekleed met Christus.

In de komende dagen schrijf ik een aantal blogs die in ruwe streken het verhaal van de bijbel over schaamte vertellen.

Eenvoudige simple missional community churches

2010-10-20T21:03:00.001+02:00

Missional Communities, Gospel Communities. Simple Church. Eenvoudig kerk-zijn. Dit worden belangrijke woorden voor mensen met een hart voor de missionaire kerk. Er is echter een belangrijk verschil met een paar jaar geleden. Was het toen een mogelijkheid die eenvoudig terzijde gelegd kon worden, nu is dat geen optie meer. Het is urgent. Het gebeurt.

Vijftien jaar geleden konden missionair gerichte kleine groepen als idee met een zin worden afgeschoten: "Utopie, niets voor mijn oude vader." Tien jaar geleden presenteerden de simple church adepten zich vervolgens vooral als tegenstanders van alles wat gevestigde kerk was. Dat hielp weinig mensen over de streep, behalve degenen die gefrustreerd waren. Het idee dat alle problemen van de wereld een spijker waren voor de hamer van de simple church, ontmoette terecht scepsis. Vijf jaar geleden kwamen "de missionals" met meer doordachte en constructieve concepten. Meer doordacht, want de concepten kwamen niet voort uit activisme of pragmatisme, maar bleek ook principieel te beargumenteren. Maar in Nederland gebeurde niet veel. Het was te ver van ons bed. De ontdekking dat Gods Geest ook in onze tijd actief is, was nog vers. De concepten waren misschien nog te abstract. Maar nu gebeurt het. Ik ben daar blij mee, maar het geeft me ook een gevoel van urgentie.

Hoe ziet de kerk van de nabije toekomst in Nederland eruit? Ik denk, ik hoop, als volgt.

Ik denk allereerst, dat de bestaande reguliere vormen van kerk zullen blijven bestaan. Alleen vermoed ik, dat hun ledentallen helaas nog verder zullen krimpen.

De kerk bestaat verder (en dat is mijn hoop) uit kleine groepen gekenmerkt door het evangelie, uitnodigend en gastvrij. Groepen die gekenmerkt worden door zijn en niet door doen. Ze zijn Gods gezin. Ze zijn uitnodigend en gastvrij. Ze vormen een groep waarin mensen kunnen kennismaken en groeien in hun geloof. Ze nodigen anderen uit, zijn daar ook op gericht. Ze groeien samen. Ze zijn jong en oud, rijk en arm, en uit diverse bevolkingsgroepen afkomstig. Soms wat meer, soms wat minder uniform. Deze groepen organiseren wel activiteiten, jongerenevents, barbeques, praisediensten, Youth Alpha's, enzovoorts, maar dat is niet wat ze kenmerkt. Ze zijn Gods gezin.

Deze kleine groepen zijn onderling met elkaar verbonden, leggen rekenschap aan elkaar af, helpen en stimuleren elkaar. Wekelijks of tweewekelijks komen meerdere groepen bij elkaar voor een moment van onderlinge ontmoeting, om onderwezen te worden en om God te prijzen. Hier zijn prima mogelijkheden om kleine groepen in te passen in institutionele vormen. En dat is nodig en geeft de kerk zoals we die nu kennen een extra boost.

Kijk ik naar de kerk nu, dan zie ik de volgende aandachtspunten. De kerk moet zich opnieuw durven te plaatsen in Gods verhaal. Niet de nadruk op de discontinuïteit tussen de bijbel als antiek boek en de postmoderne cultuur, maar zoeken naar de continuïteit door de plaats te zoeken die wij in Gods verhaal innemen. En dan als tweede leren te zijn i.p.v. te doen. Niet primair denken in activiteiten en evenementen maar primair denken in presentie. Te vaak doen we christen, maar Jezus volgen is 24/7. Ik denk, dat die twee aandachtspunten zowel gelden voor missional communities als voor kerken zoals we ze nu grotendeels kennen.

BTW: missional vind ik een vreemd Angelsaksisch leenwoord. In het Engels betekent missionary vooral zendeling. Vandaar dat men daar het bijwoord missional kiest en niet missionary. Maar volgens mij kunnen we in het Nederlands prima uit de voeten met het woord missionair. Maar, waarschijnlijk gaat het woord missional binnenkort desondanks een vlucht nemen in het Nederlandse taalgebied.

Jars of Clay - The Shelter

2010-10-18T18:56:00.000+02:00

Jars of Clay hebben een nieuw album uitgebracht: The Shelter. Op de in-lay van de CD staat:

This album is inpired by old Irish words, "In the shelter of each other, the people live." These songs are meant to celebrate and inspire small communities of people to care for one another and embody the love, peace and hope promised by God and found in the life of Jesus.

En als pleitbezorger voor missional communities viel me dat natuurlijk op ;-)

De uitdaging van het drama

2010-10-16T09:00:00.000+02:00

Kevin VanHoozer wil de bijbel als script van een toneelstuk in vijf acten, waarvan wij het vierde deel improviseren. Zie mijn vorige blog voor wat verwijzingen. Dat klinkt misschien wat droog, maar probeer het volgende eens (NB onderstaande plaatste ik al eerder):

Het is stikdonker, pikzwart. Je kijkt in een gapend zwart gat, in het niets.

Dan klinkt er opeens een stem: “Licht.” Felle spots gaan. Je knippert met je ogen. Al het duister is weg. Je kunt je al bijna niet meer voorstellen hoe het was. Het is zo licht dat het bijna leeft. “Licht.”

“Licht hier, donker daar.” Opeens zie je licht en donker. Maar het donker wat je ziet is een ander donker. Het is het donker van de avond, niet het donker van het niets. Zo is het toneel nu in tweeën gedeeld; links donker en rechts licht.

Terwijl je kijkt, hoor je steeds opnieuw die stem. Is het een stem die aanwijzingen geeft? Of vertelt de stem wat hij zelf doet? Of... de stem lijkt zo krachtig dat alleen die stem het al doet. Maar wie gaat er achter die stem schuil? Je weet het niet.

Langzaam vult het toneel zich met rotsblokken, aarde, zelfs bomen en daarna beesten en vissen. Langzaam wordt het vol. Je moet goed luisteren nu, want ook op het toneel zelf klinken allerlei stemmen en geluiden, muziek, geklater van beekjes. Maar wanneer je je inspant, blijf je die ene stem horen, onmiskenbaar.

Nu ontdek je op het toneel nog een scheiding. Ergens, halverwege, hangt een gordijn over de volle breedte van het gordijn. Er is een voor en een achter. Het is een bijzonder gordijn. Soms lijkt het doorzichtig, soms juist niet. Wanneer je goed luistert, hoor je dat die stem van achter het gordijn komt. Ergens lijkt iets of iemand te staan wat lijkt op de omtrekken van een troon. Daar komt de stem vandaan.

Maar helemaal goed kun je het niet zien, want het gordijn – hoe transparant het soms ook lijkt te zijn – verbergt iets voor je. Iets blijft geheim.

Nu begint het spel.

Soms is het heel duidelijk dat wat voor het gordijn zich afspeelt te maken heeft met wat er achter gebeurt. “Abraham, verlaat Ur en ga naar het land wat ik je wijs. Ik zal je zegenen,” klinkt de stem. En je ziet een lange stoet kamelen op reis gaan. Wanneer het zo duidelijk is, lijkt het gordijn heel transparant. Dan besef je ook, dat wat er ook voor dat gordijn gebeurt, onder controle is van degene op de troon. Hij was tenslotte ook die de ruimte vulde.

Er moet een plan zijn. Of tenminste: een richting. Het begon tenslotte in het niets en nu is er alles. Je hoort de stem ook duidelijke keuzes maken.

Soms lijkt het alsof er alleen maar de voorkant van het toneel is. Je ziet een koning – David heet hij geloof ik – allemaal vreemde capriolen uithalen. Hij laat het vechten over aan zijn onderdanen. Hij rommelt met een vrouw en bedekt de gevolgen uiteindelijk met een moord.

Nu gebeuren dit soort dingen op allerlei plaatsen op het toneel, maar hierop staat als het ware de richtspot. Blijkbaar moeten we hier naar kijken. Alleen dat op zich is al een vraag. Waarom staat de richtspot wel gericht op het ene terwijl er ook allerlei andere dingen gebeuren. Doen die andere dingen er dan niet toe? Heeft de stem daar geen stem?

Je kunt niet zeggen, dat die andere dingen er niet toe doen. Want ze zijn verlicht, maar lang niet zo fel. Gedimd. Interessant genoeg zie je dat er soms interactie is tussen wat er gebeurt in de richtspot en de rest van het podium. Mensen van buiten komen opeens naar binnen en spelen een cruciale rol. Een vrouw, Ruth, komt opeens voor het voetlicht en wordt moeder van de koning. Een profeet, Jona, ondervindt dat de stem wel degelijk met liefde en aandacht, geduld en ontferming betrokken is op mensen, kinderen en dieren die in het gedimde licht leven. Je kunt niet zeggen, dat die andere dingen er niet toe doen.

Met dat je dat gezegd hebt, doemen er wel allerlei vragen op. Hoe is die relatie? Is het licht wel echt gedimd. Is er een richting, een spel en een plan?

Er treden mensen op die spreken met de stem van achter het gordijn. Het is duidelijk, dat ze zelf spreken, hun eigen woorden gebruiken. Maar het is net zo duidelijk, en dat zeggen ze zelf ook, dat ze spreken met de stem van achter het gordijn. Dezelfde richting. Hetzelfde gezag.

Dan komt er een man op wie de richtspot heel fel wordt gericht. Sterker nog, van vier kanten valt het licht op hem. Hij vertelt en handelt. Hij leeft. Hij raakt aan, geneest. Mensen nemen hem gevangen. Je raakt verward. Wie neemt hem gevangen? De hoofdrolspelers of juist die mensen die net het licht intraden? Hij sterft aan een kruis, alleen. Het licht gaat uit. De richtspot dooft. En de stem - waar is de stem? De stem was stil en blijft stil. Drie dagen lang. Dan gaat het licht weer aan. Hij spreekt opnieuw. Een nieuw begin? Maar al het oude gaat ook nog door.

Opeens valt je iets op. Staat hij nu voor of achter het gordijn? En was dat eerder ook al niet het geval?

Kijk, hij spreekt zoals die anderen mensen spraken met de stem van achter het gordijn. Maar, wanneer hij uiteindelijk niet voor, maar achter het gordijn staat, dan is hij dus die stem. Dan is hij degene.

Dan ontdek je, dat de stem je uitnodigt om mee te doen. Meedoen? Je kijkt om je heen en je denkt nog eens na en dan denk je: “Maar ik deed eigenlijk altijd al mee. Ik was geen toeschouwer. Ik stond al die tijd al op het toneel. Alleen de vraag is, waar ga ik staan, in het licht of in de schaduw van dat gedimde licht?”

Maar, wat betekent dat? Je kunt niet alles meenemen in dat licht. Sommige dingen niet, omdat je niet eens zou willen dat het licht er op zou vallen. Andere dingen niet, omdat ze te zwaar zijn om mee te slepen. Een tijd lang loop je heen en weer tussen licht en schaduw...

Vanuit het perspectief van VanHoozer wordt het nu belangrijk om te onthouden wat er gebeurd is in het verleden, om te blijven luisteren naar de stem, en om goed geoefend te improviseren - niet maar wat proberen, maar vanuit alles wat je weet spelen. Spelen, niet doen alsof, dan wordt je een hypocriet. Maar we moeten zo spelen, dat we onze rol wordenv.

Kevin VanHoozer en theologie als drama

2010-10-14T19:04:00.000+02:00

Vandaag luisterde ik naar twee lezingen van Kevin VanHoozer (hier en hier). Aangespoord door een verwijzing die Jos Douma op zijn blog deed naar zijn lezing Experience the Drama.

Kevin leest de bijbel als het script, waar de wereld het toneel is, God de regisseur en de Drie-enige God de hoofdrolspelers in een drama, waar wij ook volop meedoen. Het is een drama met de volgende actes: 1) schepping 2) Israel 3) Jezus 4) de kerk 5) nieuwe hemel en aarde. Wij zitten dus aan het einde van act 4 en het is onze opdracht om daarin onze rol te improviseren op basis van het script.

Als Jos hiermee verder wil, dan zijn we een stuk verder op weg naar wat ons bindt in onze visie op de kerk. Een wens die Ronald eerder uitte. Bovendien sluit de visie van VanHoozer nauw aan, bij wat ik eerder schreef over de eerste opdracht van de kerk: vieren - alles wat ons doet beseffen dat wij deel uitmaken van Gods verhaal. Vieren is doop, avondmaal, bijbellezen, enzovoort. Ik ben ook benieuwd hoe VanHoozers visie zich verhoudt tot die van Wright en Bartholemew en Goheen. De laatste twee schreven het boek The Drama of Scripture. Deze bijbelse theologen gaan ook van een five-stage script.

En zo is de radiokerkdienst geworden

2010-10-14T08:44:00.000+02:00

Afgelopen zondag was ik deel van de radiokerkdienst van Zendtijd voor Kerken. De uitzending bestaat uit het journaal (het is een tijdsbeeld ;-) ), een korte schets van de gemeente, goede muziek, bijbellezing, heel wat bijdragen van mensen uit de gemeenten en een preek. En zo klinkt het dus.

Muzikaal hoor je een eigentijdse mix van Psalmen voor Nu, een lied van Roeland Smith, Opwekking en Psalmen. Het thema had ik al gekozen voordat ik besefte dat het Micha zondag was, maar sluit daar goed bij aan - laat de vreugde die de Heer u geeft u kracht zijn. Oftewel: deze wereld is op weg naar Gods Koninkrijk. Wij lopen misschien vast, maar het is zijn project. Wie dat ontdekt, vind daarin vreugde en vertrouwen om brood, tijd, blijdschap en verdriet en leven te delen. De kinderen uit de gemeente illustreren dit met actie schoenendoos en een aantal jongeren door hun maaltijden te delen met anderen.

Radiokerkdienst

2010-10-06T15:38:00.000+02:00

Zondag ga ik voor in een kerkdienst die Zendtijd voor Kerken uitzendt op Radio5.

We hebben een hoofdstuk uit Nehemia gekozen als vertrekpunt. In de tijd van Nehemia bestaat de natie Juda niet meer. Land en steden zijn verwoest door achtereenvolgens de Assyriërs en de Babyloniërs. De tempel is geplunderd en verbrand. Stadsmuren zijn omver gehaald. Na honderd jaar keren kleine plukjes mensen terug. Maar grote delen van het land en de stad Jeruzalem blijven onbewoond. Dromen liggen in puin. De overblijvers zijn afhankelijk van de besluiten van grote wereldmachten. Nehemia probeert de stadsmuren te herbouwen, maar binnen het volk is grote twijfel hierover. Israël zal nooit meer een grote natie worden. Geen heerser over de volken, geen zegen voor de volken. Er is geen perspectief.

Tijdens de zevende maand, de Joodse feestmaand, verzamelen de terugkomers zich op een kapotgeslagen tempelplein. De priester Ezra leest voor uit de wet. Duidelijk wordt, dat naast alle politieke ook alle religieuze aspiraties kapot zijn gelopen. Zij en hun voorouders hebben de Levende God verlaten en zijn verbond verbroken.

Het volk barst in huilen uit.

En dan gebeurt het opmerkelijke:

9 Vervolgens zeiden Nehemia, de landvoogd, Ezra, de priester en schriftgeleerde, en de Levieten die de uitleg gaven tegen heel het volk: ‘Deze dag is gewijd aan de HEER uw God. Wees dus niet treurig en ween niet.’ Het hele volk was namelijk in tranen uitgebarsten toen het de woorden van de leer hoorde. 10 En ze zeiden hun: ‘Kom, ga eten en drink er zoete drank bij, en deel met wie niets heeft, want deze dag is gewijd aan onze Heer. Wees niet bedroefd, maar laat de vreugde die de HEER u schenkt uw kracht zijn.’ 11 De Levieten stelden het volk gerust en ze zeiden: ‘Wees nu stil! Dit is een heilige dag, wees dus niet bedroefd.’ 12 En het volk ging eten en drinken en deelde de maaltijd met anderen. Ze vierden uitbundig feest, want ze hadden begrepen wat hun bekend was gemaakt.

Hoe kunnen deze mensen feest vieren terwijl hun dromen kapot zijn geslagen en er geen toekomst is? Hoe kan de oproep om blij te zijn aanslaan? Een vraag die ook speelt voor mensen die kerken zien leeglopen, hulpverlening zien falen en geen toekomst meer zien. Daarover meer aanstaande zondag.

GoogleSharing - Beetje privacy in eigen hand

2010-10-04T13:52:00.002+02:00

Bijna iedereen gebruikt Gmail, Google, GoogleMaps, Blogspot. Bijna iedereen gebruikt ook ongemerkt Doubleclick, GoogleAnalytics (belangrijke leveranciers van advertenties op Internet). Allemaal Google bedrijven. Google weet waar je woont (GoogleMaps), waar je bent, wat je zoekt (Google) - dus waar je surft (en waar niet) wat je eet, drinkt, leest, koopt, aan hobby's hebt, tijdens je vakantie doet, kijkt, voelt. Google weet wie je vrienden zijn (Gmail) en wat je aan hen schrijft. En Google weet wat je overtuigingen zijn (Blogspot). Google is bijna alwetend en alomtegenwoordig.

Van mij hoeft dat niet. Ik vertel het wel, als het nodig is. Een God is voldoende voor mij. Maar je privacy bewaken op Internet is een hele klus. Af en toe kijk ik er weer eens naar. Zo gebruikte ik de laatste tijd Scroogle om te zoeken. Helemaal tevreden was ik niet. Ik gebruik sinds kort GoogleSharing en al wat langer AdblockPlus. De eerste zorgt ervoor, dat je anoniem zoekt bij Google en GoogleMaps. Enige nadeel: het werkt met google.com en niet google.nl. De tweede verschoont je van de meeste reclame. Wat een rust. Het sterke van beide add-ons is, dat je, nadat je ze geïnstalleerd hebt, je er verder geen omkijken naar hebt, en je je surfgedrag niet hoeft te veranderen.

P.S. Ik heb niet gekeken of Googles browser Chrome deze add-ons ook ondersteunt ;-)

Sceptisch over geld

2010-09-30T13:04:00.002+02:00

"Het geld dat we steken in ontwikkelingswerk heeft niks opgelost. Dus waarom zouden we daar nog mee doorgaan?" Goede vraag, waar we zeker over moeten nadenken en ik wil dan ook meteen de volgende vragen stellen. Want ontwikkelingssamenwerking is niet de enige "bodemloze" put en zeker niet de diepste.

Het geld dat we al eeuwen in wapens stoppen heeft ook geen vrede gebracht. Dus waarom gaan we daar mee door?

En de miljarden die we in de banken stoppen vanwege de kredietcrisis hebben geen hogere moraal bij de bankiers gebracht. Dus wat moeten we met onze bankiers?

Kerk als Gods gezin

2010-09-29T18:53:00.002+02:00

Wat is kerk? Ik beloofde Jos Douma hierop vorige week mijn voorlopige antwoord te geven. Het is natuurlijk een te grote vraag voor een blog en zeker voor die van een kleine profeet. Misschien dat ik daarom aarzel met mijn antwoord. Ik ontdek kerk steeds meer als Gods gezin, zijn gemeenschap met Jezus als grondlegger, doel, voleinder, alles in allen. En dat alles in Gods grote verhaal van schepping tot herschepping met Jezus als climax.

Ik hoop, dat dit een aanvullend en geen polariserend antwoord is.

Ik ontdek, dat wie denkt vanuit gemeenschap begint bij zijn en niet bij doen, bij relatie en niet bij doelgerichtheid en activiteiten en programma's. Ik ontdek wanneer ik denk vanuit gemeenschap, ik denk vanuit team (ambt van alle gelovigen, APEST) en niet vanuit management.

Vandaag las ik een recensie van The Forgotten Ways van Hirsch. Deze vat goed samen wat ik bedoel. Ronald, toch maar een citaatje (uit de recensie):

Hirsch states "if you wish to grow a contemporary church following good church growth principles, there are several things you must do and constantly improve upon:

1. Expand the building for growth.
2. Ensure excellent preaching that relates to the life of the hearers.
3. Develop an inspiring worship service with an excellent band.
4. Make certain you have excellent parking facilities.
5. Ensure excellent programs for children and youth.
6. Develop a program of cell groups rooted in a Christianised model.
7. Make sure that next week is better than last week.

In contrast to the above, Hirsch discusses the nature of, or innate purpose of the church according to scriptures:

1. A covenanted community
2. Centered on Jesus Christ ("Jesus is Lord").
3. Worship, defined as offering our lives back to God through Jesus.
4. Discipleship, defined as following Jesus & becoming like him.
5. Mission, defined as extending the mission of God through the activities of the covenanted community.

En de relatie met management is meteen duidelijk. Veel van de management problematiek in de kerk wordt veroorzaakt door een kerkmodel, dat de organisatie en de markt vooronderstelt als vaste uitgangspunten waarop de kerk gebaseerd is.

Begin bij de kerk en denk daarna pas over de predikant

2010-09-22T14:13:00.005+02:00

Hoe moet het verder met de kerk? Hoe moet het verder met de predikant? Twee discussies die rondwaren in kranten, bladen, boeken en op het Internet.

Jos Douma wijdde een aantal blogs aan de tweede discussie, met titels als de predikant: manager of mysticus (zie hier, hier en hier). Terecht wijst hij erop, dat predikanten ten onder gaan aan de hoeveelheid taken en taakjes en verwachtingen. De NGK hebben een heuse studie gewijd aan de toekomst van de predikant. Het rapport vind je hier . Zowel Jos als de opstellers van het NGK rapport willen de predikant terug naar zijn kerntaken – woordverkondiging en pastoraat. Het eerste door Jos benoemd als heraut, of ingewikkelder hermeneut of mystagoog.

Daniel de Wolf schreef over de eerste discussie, misschien wel geinspireerd door de verschijning van het boek De kerk is dood, leve de koning . Daniel is pessimistisch over de toekomst van de kerk. Hij ziet de kerk in kleine groepjes in de marge opereren. Maar, hij mengde zich ook in de discussie over de predikant.

Ik denk, dat beide gesprekken aan elkaar verwant zijn, maar dat het ene wel prioriteit verdient boven de andere. Onderliggend aan de vraag over de toekomst van de kerk ligt namelijk de vraag wat kerk is. En juist op dat terrein stellen missionals een verandering voor: van ~~incarnationeel naar attractioneel~~ attractioneel naar incarnationeel, van dualistische naar holistische spiritualiteit en van hiërarchisch naar apostolisch leiderschap (in de woorden van Frost en Hirsch). Ik denk, dat de aanhangers van een traditioneel kerkmodel in moeten gaan op bijvoorbeeld Frost en Hirsch, de opstellers van het rapport over de Mission-Shaped Church en de observaties van Webber. Waar deze auteurs over schrijven gebeurt, nu en ook in Nederland. We kunnen deze shift dus niet negeren.

Wie voor de toekomst uitgaat van een missional kerkmodel (ik gebruik het woord missional maar, het wordt vast mode om dat te doen), kan niet anders dan met andere antwoorden komen op de vraag naar de toekomst van de predikant, dan wie uitgaat van het traditionele gereformeerde kerkmodel. Daarom moet Daniel wel andere antwoorden geven dan Jos. En omdat de vraag naar wat het ambt is volgt op de vraag wat kerk is, denk ik, dat een gesprek daar moet beginnen. Ik denk daarom, dat hoezeer ik de inzet van Jos als de opstellers van het NGK rapport ook waardeer, ik denk dus, ze aan het verkeerde eind beginnen.

Kerk zijn met Maastrichtenaren

2010-09-21T09:44:00.001+02:00

Het volgen van Jezus bestaat uit twee pijlers: het evangelie en de gemeenschap. Het verhaal van God en mensen met Jezus als hoogtepunt en het gezin van God waarin dat verhaal wordt gevierd, gevolgd en verder vertelt. En hoe ziet dat er in de praktijk uit? Via deze link kom je in Maastricht bij Tjerk en Anneke van Dijk. Zij vertellen hoe eenvoudig en hoe inspirerend dit in de praktijk is. Niet kerk-doen, maar gewoon kerk-zijn, mensen opzoeken en je leven met hen delen.

De buzzwords op een rij: hun gemeentestichtingsproject is een initiatief van de GKV, gebaseerd op het gedachtengoed van Total Church, nu ook deel van ECM en zeker niet vreemd van het Redeemer Network.

Geen armen, geen benen, geen zorgen

2010-09-09T12:10:00.001+02:00

Een paar jaar geleden had de genade(-loze) theologie van Pastor Prince behoorlijk invloed op EO Ronduit. Nu lijkt de jongerenorganisatie 180% gedraaid. In de nieuwe Insite staat namelijk een interview met Nick Vujivic, een man geboren zonder ledematen. Ik ben wel blij met die draai.

Genadeloos? Ja, PP zegt bijvoorbeeld dit:

Wanneer je pijn in je lichaam voelt, zeg niet van God 'De Heer wil me ziek hebben om me te leren meer op Hem te vertrouwen.' In plaats daarvan mag je zeggen: 'Heer Jezus, ik dank U dat dankzij Uw striemen ik genezen ben'. (1 Pet 2:24)

Bij PP vind je vergelijkbare uitspraken over financiële welvaart, welzijn en ziekte. Jezus heeft ze overwonnen, dus de ziekte is weg, de financiële zorg is weg. Daarom mag je nu gezondheid en welvaart over jezelf uitspreken. Ik weet niet, of Nick deze methode heeft geprobeerd. Hoe dan ook, hij heeft nog steeds geen armen en benen. En daar zit het genadeloze, want wat moet Nick nu?

Maar genadeloos is niet het enige wat ik heb aan te merken. Het stukje waaruit ik zojuist citeer, vertelt dat Jezus de storm stilde voor zijn discipelen, en voor een weduwe haar zoon uit de dood opwekte. En de vraag is: "Wat spreek jij over jezelf uit in moeilijke situaties?" En, de schrijver spoort je aan om met Jezus' autoriteit te spreken, zodat het je goed gaat. Maar de crux is, dat Jezus voor zijn leerlingen opkomt en voor een weduwe. Jezus verandert niet zijn eigen situatie, maar die van de ander. Jezus heeft de ander lief, niet zichzelf. Jezus is gericht op God en zijn naaste, niet op zichzelf.

Nick Vujivic vertelt een beter evangelie. Het evangelie dat draait om Jezus' liefde voor ons, ongeacht de omstandigheden. Dat onze waarde en ons geluk niet afhankelijk zijn van gezondheid en welvaart, maar van de blijdschap die we hebben, wanneer we ontdekken dat Jezus van ons houdt.

Gek kerkgebouw

2010-09-07T12:12:00.000+02:00

Ze stapte de zaal in en keek rond. "Gek kerkgebouw eigenlijk." "Hoezo?" "Nou, die geluidsboxen en dat barretje hierboven en beneden in de kerkzaal die sporttoestellen." Boven in ons kerkgebouw is inderdaad een "soosruimte" en in onze kerkzaal wordt door de week gesport. Samen met een groep mensen hadden we in diezelfde zaal trouwens zojuist gegeten. "Gek kerkgebouw eigenlijk." Na even nadenken zei ik: "Is het wel zo gek? Als God ons geschapen heeft... dan heeft hij ons een lichaam gegeven om voor te zorgen, dus sporten is niet zo gek. En hij heeft ons oren gegeven om mee te luisteren, dus geluidsboxen kunnen ook. En samen eten, dat past ook erg bij wat de bijbel zegt. Dus is het wel zo gek? Kijk niet, dat het per se in een kerkgebouw moet, maar het past toch juist wel?" "Zo had ik er nog nooit over gedacht."

Van dit soort gesprekjes word ik dus blij. Want kerk is hier rechtstreeks gekoppeld aan het dagelijks leven en het leven kan ik hier ook rechtstreeks verbinden met God (of zo je wilt andersom). Dat is volgens mij everyday life with gospel intentionality. Of in je moers taal: gericht zijn op het alledaags evangelie.

Groei! in beeld gezocht

2010-08-31T10:16:00.000+02:00

Hoe ziet groei eruit voor jou? Is groei een groen plantje wat opschiet uit de bruine aarde? Of is groei een bloesem aan een bottende boom, of een beginnende vrucht? Of een kind in een zeilbootje, bezig aan zijn eerste maritieme pogingen? De buik van een zwanger vrouw? Ik zou het mooi vinden om digitale foto’s te ontvangen die groei voor u of jou verbeelden, eventueel met een korte aanvullende tekst.

Dit jaar ga ik aan de slag met het thema Groei. Kern vormt het tweede deel van deze zin:

Gods gastvrijheid

bevrijdt mij van een leven
waarin ik in het middelpunt gevangen zit

en nodigt ons uit om te groeien in, door en als Gods gezin
met Jezus als middelpunt.

Persoonlijk groeien en als gemeenschap groeien. Groeien in Gods gezin, maar ook door en als Gods gezin. Als basis voor dit thema gebruik ik het bijbelboek Galaten. Na de G van Gastvrijheid, dit jaar dus de G van Groei en de G van Galaten.

Wat ga ik doen met die foto’s? Ik kan ze gebruiken, als ondersteuning. Als ik genoeg reacties ontvang kan ik er een collage van maken. En, ze inspireren. Want, groeien doe je samen. Kortom: laat een reactie achter of stuur me een mailtje met daarin jouw beeld of foto van Groei!

Geen saaie lezing over de kerk

2010-08-25T21:11:00.001+02:00

Wetenschappelijke lezingen saai...

Niet voor N.T. Wright adepten. Wheaton College organiseerde in april haar jaarlijkse conferentie rond de Anglicaanse bisschop. Gisteren luisterde ik in de auto naar deze lezing van Begbie. Hij begint te vertellen dat hij het opmerkelijk vindt dat jonge emergers, die kerkelijke instituten en controle wantrouwen, allergisch voor land en bezit zijn, idolaat zijn van Wright: iemand ver, nu ja in ieder geval voorbij zijn jeugd, bisschop van de Anglicaanse kerk is, een kerk die met de snelheid van een gletsjer ingaat op de vragen van de tijd, en zelf bovendien in een kasteel woont... In de rest van de lezing verwerkt hij nog Madonna en Bach en somt daarnaast een aantal kernachtige punten op wat de emerging church van de ecclesiologie van Wright heeft opgepikt en die ze zou moeten oppikken (ecclesiologie? ja, want tussen de grappen door is het natuurlijk wel een wetenschappelijke lezing). Aan het einde laat Begbie op ludieke en illustere wijze horen, waar hij over schrijft.

Klik hier voor een overzicht van alle lezingen (inclusief o.a. VanHoozer, Hays en natuurlijk Begbie).

Niet kerk-doen maar kerk-zijn

2010-08-18T19:03:00.000+02:00

Moe van kerk-doen en kerk-spelen? De vraag komt dan vanzelf op: moeten kerken wel in eerste instantie doelgericht zijn? Of moeten we beginnen met kerk-zijn i.p.v. kerk-doen? Stuart Murray, autoriteit op het gebied van gemeenteplanting (check bijvoorbeeld hier), denkt in zijn boek Planting Churches het laatste. Hier een uitgebreide quote (in mijn vertaling):

Er is een aantal fundamentele zaken van belang voor alle nieuwe kerken – en trouwens ook voor veel bestaande kerken, indien deze niet goed aan de orde zijn gekomen bij hun ontstaan. Zo vooronderstellen verschillende tradities al verschillende zaken. De ene traditie een geloofsbelijdenis, een andere een bepaalde manier van kerktoezicht of juist afwezigheid daarvan. We kunnen hier niet ingaan op de legitimiteit of de waarde hiervan. Maar, we willen hier wel ingaan op andere zaken die generiek en aantoonbaar fundamenteler zijn – de onderling gerelateerde dimensies van visie, waarden, doelen en ethos. Omdat ze onderling gerelateerd zijn, zijn sommigen geneigd te denken dat het er niet toe doet waar we beginnen (en in de praktijk evolueren ze ook als ze naast elkaar worden gezet). Maar kerken, die een dimensie prioriteit geven boven de andere ontwikkelen zich wel vaak behoorlijk verschillend.

Er is de laatste jaren veel aandacht besteed, tenminste in sommige delen van de evangelicale kerk, aan het doelgerichte model, zoals dat in het werk van Rick Warren naar voren komt. Ik word vaak gevraagd wat ik van dit model vind en daarop antwoord ik genuanceerd. Het is enerzijds een heldere en aantrekkelijke verwoording van de principes die Church Growth kringen voorstaan. Kerken kunnen er hun voordeel mee doen en doelgerichter en selectiever worden in hun activiteiten. Maar ik ben voorzichtiger als het gaat om een aantal van haar theologische en culturele aannames. Ik verzet me tegen het idee, dat kerken gedreven worden door een doel of iets anders. En ik ben er ook niet van overtuigd, dat kerken op doelen gefundeerd moeten worden.

Zou het kunnen dat het prioriteit geven aan doelen de neiging tot activisme in veel evangelicale kerken zowel verraadt als bevordert? Kerkplanters moeten de fundamentele vraag stellen: “Waar is deze kerk voor?” Kerkplanting kan niet anders dan tot deze vraag leiden en voorkomt dat de kerk terugvalt in onderhoudsmodus en op zichzelf gericht raakt. Maar het is niet noodzakelijk, en waarschijnlijk zelfs niet behulpzaam, om met een mission statement of een samenvatting van de doelen van de kerk te beginnen. Wat zou de impact zijn wanneer we zouden starten met waarden, die meer gaan over zijn dan over doen, of met visie, dat meer gaat over verbeelding dan over agenda’s?

Mega nerd Brett Domino is ubercool

2010-07-22T15:53:00.001+02:00

Als mega nerd Brett Domino word je uiteindelijk ubercool:

God en gras

2010-07-09T14:44:00.000+02:00

Leuke post over God en gras (of mensen en gras)

Jezus tegen vrijheid van meningsuiting

2010-06-30T09:28:00.000+02:00

Twee quotes:

En ik zeg zelfs: ieder die in woede tegen zijn broeder of zuster tekeergaat, zal zich moeten verantwoorden voor het gerecht. Wie tegen hen “Nietsnut!” zegt, zal zich moeten verantwoorden voor het Sanhedrin. Wie “Dwaas!” zegt, zal voor het vuur van de Gehenna komen te staan.

Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen. Dat is het hart van de Wet en de Profeten.

Zie deze delen van Jezus' toespraak: Mat 5:22 en Mat 7:12.

Gods Gastvrijheid Bevrijdt en Nodigt uit

2010-06-29T08:00:00.000+02:00

Gods Gastvrijheid

bevrijdt mij van mijn leven

waarin ik gevangen zit in het middelpunt

nodigt ons uit voor een leven in Gods gezin

met Jezus als middelpunt.

Jesus the Hero

2010-06-28T08:00:00.000+02:00

Jezus is de held van de bijbel. Hij is de held van het drama dat zich ontvouwt in de bijbel en dat het alternatief is voor andere drama's die ons tegemoetkomen in onze cultuur en omgeving.

Op de weblog van Ard van der Lugt vond ik dit interview met Ray Ortlund:

Wie Ray Ortlund te droog vind, kan altijd nog bij Kirk Franklin terecht.

Het geloof van Jezus (2)

2010-06-24T10:29:00.002+02:00

De HSV spreekt in Galaten 2:16 onbekommerd over het geloof van Jezus. Helaas is de HSV niet consequent en lijkt ze terug te schrikken. Mijn papieren versie van de HSV heeft de uitdrukking geloof van Jezus Christus namelijk vaker dan de tekst die op dit moment online beschikbaar is.

In Galaten 3:22 vertaalt mijn papieren HSV pistis Christou Iesou met geloof van Christus Jezus:

Maar de Schrift heeft alles onder de zonde opgesloten, opdat de belofte uit het geloof van Jezus Christus aan de gelovigen gegeven zou worden.

In de online versie is het echter geloof in Jezus Christus. In Romeinen 3:21-22 werd ook op papier voor deze vertaling gekozen:

Maar nu is zonder de wet gerechtigheid van God geopenbaard, waarvan door de wet en de profeten is getuigd: namelijk gerechtigheid van God door het geloof in Jezus Christus, tot allen en over allen die geloven, want er is geen onderscheid.

De uitdrukking is echter ook hier pistis Christou Iesou. Dus waarom niet zo vertaald:

Maar nu is zonder de wet gerechtigheid van God geopenbaard, waarvan door de wet en de profeten is getuigd: namelijk gerechtigheid van God door het geloof van Jezus Christus, tot allen en over allen die geloven, want er is geen onderscheid.

Deze vertaling zou concordant zijn (consequent vertaald) - volgens mij een belangrijk vertaalprincipe van de HSV. Ze is ook geen noviteit; de King James Version, zeg maar de Statenvertaling van de Engelstalige wereld, doet het al eeuwen zo.

Bovendien geeft deze vertaling een goede betekenis aan de tekst. God had Abraham uitgekozen om zijn volk te zijn en om tot zegen te zijn voor de volken (Genesis 12:1-3). Zijn nakomelingen waren bedoeld tot licht voor de volken. Maar Israël verwierp God. Ze werden geen licht voor de volken, ze werden net als de volken. Gods oplossing werd deel van het probleem. Vanwege hen werd Gods naam gelasterd (Romeinen 2:17-29). Doet hun ontrouw nu Gods trouw teniet (Romeinen 3:1-4)? Nee, want nu is er een Israëliet gevonden die trouw is aan Gods beloften. Een Israëliet die Gods licht laat zien aan de volken: Jezus. Door Jezus' trouw toont God zijn gerechtigheid - zijn trouw aan de beloften van het verbond.

Gods gerechtigheid uitleggen als Gods verbondstrouw roept wel een nieuwe serie vragen op, want met die uitleg belanden we in het gesprek rond de zogenaamde New Perspective on Paul. En de HSV zal zich wel niet in die discussie willen mengen. De uitleg hierboven vond ik echter in Tim Chester - The ordinary hero (pagina 28-29) en hij geeft in het volgende paper een gebalanceerde kritiek op de New Perspective on Paul. Dus kom op HSV-vertalers, wees niet bang.

Eten, bidden, beminnen

2010-06-23T17:22:00.004+02:00

In Trouw een mooi artikel over eten, bidden en beminnen:

Ze lezen zowel de krant als de Bijbel, ze hebben een baan en een gezin en werken daarnaast voor illegalen, daklozen en bedelaars. Katholieke leken die behalve eten ook vriendschap en medemenselijkheid geven – Sant Egidio is een begrip in Italië.

Tegen half negen ’s avonds loopt de Basiliek van Santa Maria in Trastevere vol. Via het schilderachtige Piazza Sant Egidio in de Romeinse wijk komen dertigers, veertigers en vijftigers af op de vespermis; de dankzegging voor wat God die dag heeft gegeven. Het evangelie, een korte preek maar vooral het goddelijk mooie gezang zorgt voor volle banken.

Een groot deel van de kerkgangers is lid van de Sant Egidio-beweging – ze gaan naar de kerk, lezen de Bijbel en naast hun reguliere baan koken ze in de gaarkeuken, houden de administratie bij of geven Italiaans aan illegalen.

Klik hier om verder te lezen.

Met dank aan Daniel de Wolf.

Het geloof van Jezus

2010-06-23T08:00:00.028+02:00

De HSV (ik bedoel HSV - de Herziene Statenvertaling) is af en toe spannender vertaald dan de NBV. Vergelijk de volgende twee teksten maar eens:

Galaten 2:15-15 in de NBV

15 Hoewel wij Joden van geboorte zijn en geen zondaars uit andere volken, 16 weten we dat niemand als rechtvaardige wordt aangenomen door de wet na te leven, maar door het geloof in Jezus Christus. Ook wij zijn tot geloof in Christus Jezus gekomen om daardoor, en niet door de wet, rechtvaardig te worden, want niemand wordt rechtvaardig door de wet na te leven.

En nu Galaten 2:15-16 in de HSV:

15 Wij, die van nature Joden zijn, en geen zondaars uit de heidenen, 16 weten dat een mens niet gerechtvaardigd wordt uit werken van de wet, maar door het geloof van Jezus Christus. En ook wij zijn in Christus Jezus gaan geloven, opdat wij gerechtvaardigd zouden worden uit het geloof van Christus en niet uit werken van de wet. Immers, uit werken van de wet wordt geen vlees gerechtvaardigd.

De HSV spreekt dus over het geloof van Jezus Christus. Lees je dat goed? Het geloof van Jezus? Geloofde Jezus?

Het geloof van Christus Jezus is een vertaling die "technisch" mogelijk is. In het Grieks staat er immers pistis Christou Iesou. en niet pistis en Christooi Iesou. Die laatste uitdrukking vind je bijvoorbeeld in Gal 3:26. Pistis Christou Iesou vertalen als het geloof van Jezus Christus heeft de laatste jaren sterkere papieren heeft gekregen. De vooraanstaande Pauluskenner Richard Hays maakte een sterke casus voor deze vertaling, die bijvoorbeeld ook door Tom Wright is overgenomen. Geloof staat hier niet voor geloofsovertuiging, laat staan dat geloof hier het tegenovergestelde van zeker weten betekent. Geloof staat voor trouw en gehoorzaamheid.

Opmerkelijk genoeg klinkt deze vertaling behoorlijk orthodox: door Jezus trouw en gehoorzaamheid worden wij gered. Zo orthodox, dat zelfs Lutherse theologen er mee uit de voeten kunnen. Ik vraag me dus af, waarom de online versie van de HSV op dit punt afwijkt van de versie die ik in druk heb. Online is immers de eerste "geloof van Jezus Christus" weer ouderwets "geloof in Jezus Christus" vertaald.

P.S. Voor Lutheranen is een uitleg van Galaten die in het verlengde van Luther ligt, de lakmoesproef van orthodoxie. Galaten vormt het centrum van de Lutherse uitleg van de bijbel. De centrale vraag bij elke bijbeluitleg is voor hen: blijft het sola gratia?

Ubuntu op de werkplek

2010-06-22T08:00:00.014+02:00

Daniel Timmerman en Arnold Huijgen bloggen over alles wat de praktische kanten van het predikantswerk betreft. Ze beogen professionalisering van het predikantswerk. Daniel schreef inmiddels blogs over GTD en gmail.

Als het gaat om mijn automatisering, ben ik aanhanger van opensource - dus zo min mogelijk Microsoft en Apple - op mijn desktop draait Ubuntu. Stabiel(-er), snel(-ler) en voorzien van alles wat ik nodig heb. Met Ubuntu krijg je een hele bibliotheek aan gratis software beschikbaar, allemaal opensource, allemaal professionele kwaliteit. OpenOffice.Org als kantoorpakket (tekstverwerken, presentaties maken en rekenen), Thunderbird en Firefox zijn mijn toegang tot het web. Mijn GTD draai ik op ThinkingRock. Mindmaps maak ik in View Your Mind. Verder ook geen gezeur meer met virusscanners en voor bijna al je vragen kun je terecht op fora.

Wie niet helemaal computer analfabeet is en geen spelletjes doet op zijn pc, kan ik Ubuntu aanbevelen. Begin eventueel dual-boot. Dat heb ik ook gedaan. Al snel wilde ik niet meer terug - die eindeloze updates van MS, dat lange opstarten, pfff.

Dit weekend ben ik weer een stapje losser van Microsoft. Dat is een wat technischer verhaal. Bibleworks draaide ik al in Wine, Libronix heb ik nu aan de praat in Virtualbox. Voor dat laatste heb ik wel een XP licentie voor 10 euro gekocht. Inmiddels draait mijn laatste MS toepassing ook gewoon op mijn Ubuntu desktop in XP-venstertjes.

"Boring as Hell" of "Preken alsof we vijanden hebben"

2010-06-21T08:00:00.004+02:00

Als volgelingen van Jezus is het enorm belangrijk om te vieren. Maar dan wel goed vieren. In Preaching as though we had enemies legt pacifist Stanley Hauerwas uit wat hij daarmee bedoeld. Preken moeten niet boring as hell zijn. We moeten preken alsof we vijanden hebben

Hier eerst drie quotes.Lees in ieder geval de tweede. Onderaan deze blog een link naar het hele artikel.

Allereerst beschrijft Hauerwas onze situatie (het probleem):

The moral threat is not consumerism or materialism. Such characterizations of the enemy we face as Christians are far too superficial and moralistic. The problem is not just that we have become consumers of our own lives, but that we can conceive of no alternative narrative since we lack any practices that could make such a narrative intelligible. Put differently, the object of modernity was to produce people who believe they should have no story except the story they choose when they have no story. Such a story is called the story of freedom and is assumed to be irreversibly institutionalized economically as market capitalism and politically as democracy. That story and the institutions that embody it is the enemy we must attack through Christian preaching.

I am aware that such a suggestion can only be met with disbelief. You may well think I cannot be serious. Normal nihilism is so wonderfully tolerant. Surely you are not against tolerance? How can anyone be against freedom? Let me assure you I am serious, I am against tolerance, I do not believe the story of freedom is a true or good story. I do not believe it is a good story because it is so clearly a lie. The lie is exposed by simply asking, "Who told you the story that you should have no story except the story you choose when you have no story?" Why should you let that story determine your life? Simply put, the story of freedom has now become our fate.

En dan wat de kerk volgens Hauerwas in antwoord hier op heeft gedaan:

God has entrusted us, His Church, with the best story in the world. With great ingenuity we have managed, with the aid of much theory, to make that story boring as hell.

Dit is dus de uitdaging:

... hopefully God is inviting us again to engage the enemy through the godly weapons of preaching and sacrament. I pray that we will have the courage and humility to fight the enemy in Walter Rauschenbusch's wonderful words, with "no sword but the truth." According to Rauschenbusch, "such truth reveals lies and their true nature, as when Satan was touched by the spear of Ithuriel. It makes injustice quail on its throne, chafe, sneer, abuse, hurl its spear, tender its goal, and finally offer to serve as truth's vassal. But the truth that can do such things is not an old woman wrapped in the spangled robes of earthly authority, bedizened with golden ornaments, the marks of honor given by injustice in turn for services rendered, and muttering dead formulas of the past. The truth that can serve God as the mightiest of his archangels is robed only in love, her weighty limbs unfettered by needless weight, calm-browed, her eyes terrible with beholding God." May our eyes and our preaching be just as terrible. Indeed, may we preach so truthfully that people will call us terrorists. If you preach that way you will never again have to worry about whether a sermon is "meaningful."

Link naar het hele artikel vind je hier. Klik je op de link, dan vind je John Pipers mening over dit essay.

God en elkaar liefhebben (9) - Samenvatting

2010-06-18T08:00:00.003+02:00

In een serie blogs heb ik geprobeerd kort uit een te zetten, wat de opdracht voor Jezus volgelingen is. Kort samengevat: God en elkaar liefhebben door te vieren, te volgen en te vertellen.

Hier de blogs op een rijtje:

Hoe nu verder?

Alle delen kunnen concreter worden. Dat kan in de blog-o-sphere door ze te koppelen aan alles wat er al is. Wat is bijvoorbeeld de relatie tussen vieren, volgen en vertellen en die bekende trits belong, believe, behave? Een paar maanden geleden suggereerde Daniel me, dat hij verbanden zag. Ik zie wat betreft vieren verbanden met Tom Wright, Stanley Hauerwas en de biblical theology movement naar voren brengt. Vertellen ligt dicht bij wat ik bij Tim Chester, Tim Keller en de gospel-centered beweging lees.

De proof of the pudding zou voor mij de praktijk zijn. Is dit een leuk denkmodel voor mij, of zou je hier ook in de praktijk mee uit de voeten kunnen? Het is makkelijk om "God, elkaar en de ander" te bekritiseren, maar laat ik dit gezegd hebben: dat is proven technology. Dus de lakmoesproef: werkt dit in de praktijk?